Monthly Archives: June 2013

The Sapphires

The-Sapphires-movie-poster-2

Vanaf minuut 1 voel je: “Dit wordt een lekkere feel-good movie.” Lekkere muziek, nostalgie en een maatschappijkritisch randje. En ook nog gebaseerd op waargebeurde feiten! Wat wil je nog meer? 🙂

Drie Aboriginal meisjes doen mee aan een talentenjacht met een country & western-nummer. Het blanke publiek kijkt hen met de nek aan. Behalve de aan lager wal geraakte pianist Dave. Die ziet wel wat in de meiden, maar dan moeten ze wel overstappen op soul. Als vierde wordt hun nicht Kay opgetrommeld. Zij is vanwege haar blanke huidskleur “gestolen” en wordt opgevoed als een blanke.

Met zijn vieren doen ze als The Sapphires auditie om voor de Amerikaanse troepen in Vietnam (het is 1968!) op te treden. Ze worden toegelaten, maar het is in Vietnam ondanks alle militaire escortes minder veilig dan ze dachten.

Heerlijke soulmuziek, een beetje romantiek, beetje oorlog, beetje Martin Luther King. Kan niet misgaan dus. Heerlijke film, die in oktober jl. al te zien was tijdens het Leids Film Festival. Nu dan in de bioscopen.

Blurred Lines EP

Toen ik 12 of 13 jaar was, kwam dé discofilm ‘Saturday Night Fever’ uit. The Bee Gees en John Travolta waren mateloos populair. Ik mocht met mijn oudste zus en haar toenmalige vriend naar de film in Cineac Den Haag. Blijkbaar draaide de film nog niet in Delft en daar wilden we blijkbaar niet op wachten. De film vond ik een sensatie. Het was vooral het fel realisme uit de film dat indruk op me maakte. Het geweld, de ruwe omgang, het grove taalgebruik en het drama op de brug staat nog in mijn geheugen gegrift. De muziek en het dansen, dat kende ik natuurlijk al van Toppop.

saturday-night-fever

De soundtrack van de film bevatte ook een discoversie van ‘A Fifth Of Beethoven’ door Walter Murphy. Dat nummer gebruikte Thicke in 2003 als backingtrack voor ‘When I Get You Alone’. De clip is net zo legendarisch als SNF (fietskoerier met lange haren moet pakketje afleveren en fietst kriskras door New York!). En het nummer bleek een echte floorfiller (ik was toen deejay in Leiden!) Alles wees er op dat dit een schoolvoorbeeld van een One Hit Wonder was.

Een paar jaar later blijkt dat Thicke zich Robin Thicke noemt, zijn lange haren heeft afgeknipt en disco heeft ingeruild voor softe R&B. In Nederland doet het (in tegenstelling tot Amerika) niet veel en dat verbaast me niks. Het is allemaal te soft voor woorden en een echt lekkere hit zit er niet tussen. Totdat een paar maanden geleden ‘Blurred Lines’ uitkomt. Thicke heeft hulp gekregen van alleskunner Pharrell Williams. Met een geile clip, een gilletje à la Michael Jackson en een waanzinnig lekker ritme verovert Thicke in no time de nummer 1 plek in Nederland, Engeland en natuurlijk de States.

Thicke

Er lijkt binnenkort geen nieuw album van Thicke uit te komen, dus moeten we het doen met de ‘Blurred Lines EP’. Deze is via I-Tunes verkrijgbaar en bevat een rauwe remix van het titelnummer door de Nederlandse dj Laidback Luke. Twee softe kwijlnummers (‘Lost Without U’ en ‘Sex Therapy’) en de hits ‘When I Get You Alone’, en ‘Magic’. Deze laatste was in 2008 nog een klein hitje in de Nederlandse Top 40 en heeft een lekker discoritme.

En voor de liefhebber hier nog de Glee-versie van ‘When I Get You Alone’ door The Warblers uit de episode ‘Silly Love Songs’. Het nummer is uit 2011 toen we nog dachten dat Thicke in de categorie One Hit Wonders thuishoorde. Verkeerd gedacht!

Man of Steel

Ik was 14 toen de eerste Superman film met Christopher Reeve uitkwam. Dat was een regelrechte sensatie. We zijn nu 35 jaar verder en ik kom tot de conclusie dat dit nog steeds de beste film over Superman blijft. Ik zeg dit met enige spijt. Ik had zo gehoopt, dat Man of Steel beter zou zijn dan al zijn voorgangers. Nou waren de opvolgers met Christopher Reeve niet echt om over naar huis te schrijven. Superman Returns uit 2006 was best aardig, maar niet echt spectaculair. Van Brandon Routh hebben we daarna niet veel meer vernomen.

Superman 1979

Dus in 2013 werd er weer een nieuwe invalshoek en hoofdrolspeler gekozen. En eerlijk is eerlijk: er is niets mis met de keuze voor Henry Cavill (bekend geworden door The Tudors) als Clark Kent/Kal El. Het probleem is dat Superman in deze film voornamelijk wordt geportretteerd als wreker in plaats van als redder. Ik vind dat een miskleun van de bovenste plank. Superman hoort gewoon nobel te zijn, zelfs als zijn tegenstanders dat allemaal niet zijn.

Het vinden van een nieuwe invalshoek lijkt moeilijk bij de meest bekende en populaire superheld aller tijden. Dat het echter wel mogelijk is hebben de tv-series Lois and Clark en Smallville bewezen.

Tot slot: De film duurt veel te lang. Er zit amper emotie of humor in het verhaal, waardoor het allemaal oppervlakkig blijft. En ik las dat de film niet eens in 3D is opgenomen! Waarom dan toch in 3D? Maar als je vorig jaar hebt genoten van The Avengers, dan vind je dit vast ook leuk. Want de special effects zien er prachtig uit. Maar het is allemaal too much: te overdonderend, te ongelooflijk (als dat al mogelijk is bij SF!) en te bombastisch. Maat houden is blijkbaar ook een kunst.

Ik hoop van harte dat Henry Cavill nog een tweede kans krijgt. De tweede Star Wars en tweede Batman waren ook beter dan de eerste!

man_of_steel-HD