Monthly Archives: November 2013

Cinema in Leiden (1)

Ondanks plannen voor een disco/megabioscoop naast Leiden Centraal, heeft Leiden als een van de weinige grote steden in ons land geen hypermodern cinemacomplex gekregen. Of dit gemis een zegen is of niet, laat ik graag in het midden. Wel heeft Leiden met Trianon een unieke en authentieke historische bioscoop, waar menig stad trots op zou zijn. Daar ga ik in een volgend blog nader op in.

Camera Bioscoop Hoge Woerd

Afbeeldingen afkomstig uit het Regionaal Archief Leiden.

Toen ik in Leiden kwam wonen in september 1983, was dat op de Hoge Woerd. Op de hoek met de Sint Jorissteeg stond toen de Camera. Deze bioscoop was toen al niet meer in gebruik en is kort daarna gesloopt, zodat er (spuuglelijke) studentenhuisvesting voor in de plaats kwam. Van geboren Leidenaren heb ik later begrepen, dat er vooral westernfilms in deze bioscoop werden vertoond. Of het waar is, weet ik echt niet, maar blijkbaar is het verval van de Camera gelijk opgelopen met de dalende populariteit van de western.
Een beter lot beschoren is de Luxor op de Stationsstraat, waar nu een all-you-can-eat-restaurant in is gevestigd. Het voormalige balkon biedt nu ook zitplaats om te eten, daar waar je vroeger een rijksdaalder meer moest betalen voor een balkonticket! Het Kijkhuis zat vroeger naast het Praathuys, waar nu de expeditie-ingang van de C&A is. Ik ben er maar een paar keer geweest voordat ze verhuisden naar hun huidige locatie aan het Vrouwenkerkplein. Vermaard waren de inleidingen die eigenaar Jan Boer hield om de (vaak wat) experimentele films toe te lichten. De eerste film die ik er zag was de Japanse film L’Empire des Sens met mijn mentorgroepje van de studie geschiedenis. Omdat de filmspoelen twee keer verwisseld moesten worden, besloten we als groep na de tweede spoel weg te gaan, omdat het een soort softporno film was. Later heb ik gehoord hoe pijnlijk het verhaal voor de mannelijke hoofdpersoon en in het bijzonder zijn geslacht afliep. Het is de enige keer in mijn leven dat ik een film in de bioscoop niet heb uitgezeten, maar ik geloof dat ik er niet veel aan gemist heb.
(To be continued…)

 

Bilingual (Belgium & Canada)

PapaoutaiCeline Dion Sans Attendre

Momenteel staan er maar liefst drie Franstalige nummers in de Nederlandse Top 40 (Papaoutai, Formidable en Je M’Tire). Ik denk dat we heel lang terug in de tijd moeten, toen dat voor het laatst gebeurde. Zie de website voor de laatste standen: http://www.top40.nl/top40

Stromae (België)
De Belg Stromae staat momenteel met twee nummers in de hitlijsten. Papaoutai stond deze zomer al op nummer 2 in de Top 40 en evenaarde daarmee net niet de nummer-1 positie van zijn vorige hit Alors On Danse. Zijn nieuwste hit heet Formidable. Eigenlijk heet Stromae Paul van Haver en hij is geboren in Brussel met een Rwandese vader en een Belgische moeder uit Dendermonde. Ongetwijfeld is hij dus tweetalig opgevoed, maar dat is in zijn muziek niet te horen. Wel draaien ze op Slam FM een speciale versie van Papaoutai met een lelijke, totaal overbodige Engelse rap erin gemixt. Blijkbaar bang om luisteraars te verliezen. Belachelijk natuurlijk, want de muziek van Stromae is van zichzelf onweerstaanbaar swingend en aanstekelijk.

Celine Dion (Canada)
Het is wellicht een grote stap, maar ook totaal bilingual is de Canadese zangeres Celine Dion. Nog voor haar Titanic-superhit, had ze in 1995 een van haar grootste en mooiste hits met Pour Que Tu M’Aimes Encore. Haar pas uitgebrachte Engelstalige CD stond ook in onze Album Top 100 op nummer 1. Dat staat in schril contrast met haar vorige album, dat vorig jaar uitkwam. Sans Attendre was haar eerste Franstalige plaat sinds 1998 en was uiteraard in Frankrijk een groot succes. Niet in de laatste plaats vanwege de prachtige eerste single, Parler À Mon Père. Iedereen die zijn of haar vader heeft verloren, zal het gevoel wel eens herkennen, dat ze in dit nummer bezingt.

100 years

“De 100 jarige man die uit het raam klom en verdween” van Jonas Jonasson is zo’n boek dat je alleen al door de titel nieuwsgierig maakt. Al sinds verschijning is het een verkoophit in Nederland. Volgens de boekomslag zijn er in Nederland al meer dan 225.000 exemplaren van verkocht! Het eerste hoofdstuk van het boek is geniaal en deed me besluiten het boek te gaan lezen.

“Allan was die dag honderd geworden. Over minder dan een uur zou het verjaardagsfeest in de gemeenschappelijke ruimte van het bejaardentehuis losbarsten. Zelfs de wethouder zou aanwezig zijn. En de plaatselijke krant. En alle andere bejaarden. En het voltallige personeel, met de kwaadaardige zuster Alice voorop. Alleen de hoofdpersoon was niet van plan op te komen dagen.”

Het verhaal kan daarna alle kanten op. Zeer verrassend gaat het vervolgens een totaal onverwachte kant op. Enerzijds wordt het een road trip. Allan Karlsson gaat naar het busstation waar hij ervandoor gaat met een koffer van een ongemanierde jongeman. Die vraagt of die ouwe er even op kan letten, terwijl hij even gaat schijten. Later blijkt er 5 miljoen kronen aan papiergeld in de koffer te zitten. De politie is bezorgd over de verdwenen verwarde bejaarde man en start een grootschalige zoektocht. Maar de 100-jarige krijgt dus ook een stel misdadigers achter zich aan.

Anderzijds wordt in de alternerende hoofdstukken het levensverhaal van de krasse knar verteld. Geboren in 1905 heeft Allan ongeveer alle grote wereldgebeurtenissen van de 20e eeuw meegemaakt. En laat Karlsson nou bij veel van die geschiedenissen een bepalende rol hebben gespeeld. Als een soort Zweedse Forrest Gump raakt hij bevriend met wereldleiders als Franco, Truman, Mao en Stalin. De ontmoeting met die laatste is één van de hilarische hoogtepunten uit het boek.

Forrest Gump

Hoewel het met heel veel vaart en humor is geschreven, lukt het de schrijver niet om de aandacht 280 bladzijden vast te houden. Het is als wanneer je in de kroeg naar de verhalen van een opschepper moet luisteren. Op een gegeven moment weet je het wel. Dat komt ook omdat de schrijver niet echt investeert in de emoties van Karlsson en de andere hoofdpersonen.
Kortom: deze schelmenroman is origineel en geestig en geeft je een alternatieve kijk op de 20e-eeuwse geschiedenis; maar de laatste hoofdstukken zou ik heel vluchtig lezen!

Fruitvale Station

De 7e editie van het Leiden International Film Festival zit er na vandaag weer op. Voor het eerst omspande het programma twee weekends, waardoor het nog meer een festivalgevoel zou moeten uitstralen. Helaas vind ik het programma dit jaar nogal teleurstellend. Nou was niet iedere editie even sterk, maar die van de afgelopen twee jaar juist wel! De enige twee films die ik dit jaar heb gezien, waren gelukkig wel de moeite waard. In een vorig blog schreef ik al over Kill Your Darlings met Daniel Radcliffe als de Amerikaanse dichter Allen Ginsberg.

Fruitvale Station 2Fruitvale Station 4
Fruitvale Station
Ook deze film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, alleen dit keer iets minder lang geleden. De film start met door een mobieltje geschoten beelden van een arrestatie op een metrostation. Daarbij gebruiken de hoofdzakelijk blanke agenten buitensporig geweld tegen één van de zwarte verdachten. Een schot en een zwart scherm. Dan weet je genoeg. Vervolgens wordt het verhaal van Oscar Grant verteld, een 22-jarige zwarte jongeman, die op het rechte pad probeert te blijven. Hij is vader van een jong meisje Tatiana. Uit een flashback blijkt, dat hij al in de gevangenis heeft gezeten. Op oudjaarsdag 2008 is zijn strenge moeder jarig. Na het feestje gaat hij met zijn vriendin en een groep vrienden in San Francisco het vuurwerk bekijken. En op de terugweg gaat het mis, als hij een paar oude bekenden tegenkomt. Happy New Year…..


Indrukwekkende film, die laat zien dat er sinds Rodney King begin jaren ’90 nog niet veel is veranderd. De hoofdrol is voor Michael B. Jordan, die ik niet meer herkende uit de topserie The Wire. De moeder wordt gespeeld door Octavia Spencer, die vorig jaar voor The Help een Oscar won.
The WireThe Help

Spinning Classics (Spin That Record 2)

Het is nog niet echt winter, maar ik houd wel mijn winterstop voor mijn racefiets in de open lucht. Dat betekent dat we vooral indoor fietsen, oftewel spinning. En hier zijn nog een paar van mijn favoriete Spinning tracks.

Thunderstruck
De Australische hardrockers van AC/DC maakten vooral muziek voor het betonuur van Alfred Lagarde. In 1978 hadden ze een wereldhit met Whole Lotta Rosie. De in kostschooluniform geklede gitarist Angus Young stal de show. Hun tweede top-10-hit in Nederland was Thunderstruck (1990), dat vorig jaar weer veel aandacht kreeg door de derde Iron Man-film. Op SportCity Leiden gebruikte Danny dit nummer vaak in zijn Spinning-lessen. Daarbij was de opdracht om in het ritme van de plaat te blijven fietsen, maar elke keer als het woord
“Thunder” werd gescandeerd de weerstand flink te verhogen. Al snel zit je dan op een lekker zwaar verzet. Gelukkig geeft de muziek extra stimulans om tegen de berg op te blijven trappen!

Freestyler
Finland heeft niet heel veel internationale hits voortgebracht. Ze wonnen in 2006 het Eurovisie Songfestival met Hardrock Hallelujah; The Rasmus had een vette hit met In the Shadows (2003) en Bomfunk MC’s hadden een nummer 1 met Freestyler (2000). Het opzwepende nummer met zijn licht ontregelende beats was daar debet aan, evenals het hippe clipje met de jongen die zijn omgeving ‘ontregelt’. Tijdens de spinning was dit jaren een topper. De jumps, oftewel afwisselend zittend en staand sprinten zijn ideaal om je conditie flink op te krikken!

I Like the Way you Move
Twee kerels uit Australië en Engeland noemen zich BodyRockers en dit was hun enige hit. Toen ik nog deejay was heb ik dit nummer grijs gedraaid. Pas toen het nummer in een tv-commercial werd gebruikt, stond het twee weken in de onderste regionen van de Nederlandse Top 40. De parlando coupletten met de zwoele mannenstem afgewisseld met het hitsige refrein zijn zeer geschikt voor steeds sneller fietsen, totdat je op je een korte maar hevige maximum sprint zit. (Ik kon helaas geen scherpere video vinden!)

Dit is deel 2 van een serie blogs over spinning. Lees ook deel 1: http://wp.me/p3FHho-hP

Kill Your Darlings

Wat hebben James Franco en Daniel Radcliffe gemeen? Ze speelden allebei de Amerikaanse dichter Allen Ginsberg. Daarmee portretteerden ze niet alleen een beroemde, ooit controversiële dichter, maar tevens een uitgesproken open homoseksueel. Dat past binnen een Hollywoodtrend om als serieuze acteur minimaal één keer een homo te spelen (zie ook mijn blog over Behind The Candelabra:
https://keespaalvast.wordpress.com/2013/07/15/behind-the-candelabra/).

Kill Your Darlings
In deze film draait het om een viertal bevriende rebelse aspirant-schrijvers op de Columbia Universiteit ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Wij kennen ze nu vooral als de beatnik-generatie: Jack Kerouac, William Burroughs, Lucien Carr en Allen Ginsberg. De relatie tussen de laatste twee staat centraal: er is overduidelijk een sluimerende aantrekkingskracht tussen hen. Dit komt zwaar onder druk te staan, wanneer Lucien zijn vriend/lover/stalker David Kammerer vermoordt (ironisch genoeg gespeeld door Dexter!) De titel slaat niet alleen op het dichten, maar ook op de relaties van de hoofdpersonen. Daniel Radcliffe speelt zeer overtuigend de beroemde dichter, inclusief de expliciete onderdelen. De film als geheel is intrigerend en best spannend, maar ondanks het thema ook een beetje braaf.
Kill Your Darlings posterHowl poster
Nu te zien op Leiden International Film Festival; vanaf januari in de bioscopen.

Howl
In Howl (2010) staat Allen Ginsberg centraal als recalcitrante dichter. De film bestaat uit drie lijnen die door elkaar zijn gemonteerd. Allereerst speelt James Franco de hoofdrol die uiteindelijk in een rokerige openbare ruimte voor het eerst zijn beroemde en controversiële gedicht Howl voordraagt. Ten tweede is het gedicht, dat heel beeldend en soms heel expliciet is, in een animatie uitgebeeld. Hierdoor gaat het gedicht en zijn impact op de lezer nog meer leven. In het derde deel wordt de uitgever van de bundel Howl voor het gerecht gedaagd. De openbaar aanklager wil het boek verbieden, omdat het in strijd is met de goede zeden. De advocaat die dit weet te voorkomen wordt gespeeld door Jon Hamm (Mad Men). De rechtzaak is zo geruchtmakend, dat de uitgever zich geen zorgen meer hoefde te maken over de verkoop. Die schoot uiteraard omhoog. Door de combinatie van een rechtzaak, een verbeeld gedicht en het verhaal van de schrijver, ontstaat een fascinerende film. De rol van James Franco is braver dan die van Daniel Radcliffe, maar als film is Howl geslaagder.Howl Moving