Monthly Archives: January 2014

Detox: Good 4 U? (2)

Wie kent hem nog, Joris Driepinter? Of Melk, de Witte Motor? Jarenlang zijn we aangespoord om voldoende zuivelproducten per dag te gebruiken. Waarom? Omdat het je sterk maakt en gezond!

Nu doe ik mee aan een maand detoxen. En het ontluisterende is dat alles waarvan ik van kinds af geleerd heb dat het gezond is, eigenlijk helemaal niet goed voor je is. De bruine volkoren boterham met kaas is ineens taboe vanwege koeienzuivel en tarwe (gluten). Zelfs Elsevier schreef het onlangs: van brood word je dik en ziek, althans van koolhydraten en suiker. En bijna overal zit suiker in, ook als je het niet verwacht.

20140201-132908.jpg
En ook het glas halfvolle of karnemelk moet in de ban, tenzij het van de geit is. Een bakje magere yoghurt, of beter Biogarde is ook niet goed, want het komt van de koe. Daar schijnen wij botontkalking van te krijgen. Waarom dat niet geldt voor zuivel van geit of schaap is me nog steeds een raadsel. Maar ik begin er maar niet over. Ik ben allang blij dat er nog iets toegestaan is in mijn vier weken detoxen! ūüôā

Boox in Leiden

Polare sluit zijn deuren. Ik voel me medeschuldig en tegelijkertijd denk ik: “Eigen Schuld”. Maar goed, niet alleen was Kooyker de eerste boekhandel die ik in Leiden bezocht (op de Nieuwe Rijn). Kooyker Tevens was Kooyker mijn eerste werkgever. Weliswaar op kantoor bij de bestelafdeling, die in de jaren negentig boven de Hoogvliet was gevestigd. Ik heb er bijna een jaar gewerkt voor het wettelijk minimumloon, maar met als secundaire arbeidsvoorwaarde korting van 30% op alle boeken was het een interessante baan.

Waar is het misgegaan? Die vraag werd zelfs een onderwerp voor een gerenommeerde talkshow. Nou ik denk dat het een miskleun van jewelste was om de verkoop van studieboeken van de hand te doen. Tegenwoordig zie je amper nog studenten in de boekhandel, terwijl die vroeger gewoon hun studieboeken hier bestelden, kochten en soms weer doorverkochten. Een andere miskleun (die een van de topmannen in Elsevier onthulde) was natuurlijk om niet Bol.com te kopen voor een prikkie toen dat nog kon. Nee, de boekhandel dacht dat het wel los zou lopen met dat on-line shoppen. En die hele geldverslindende operaties om al die winkels in heel het land er hetzelfde te laten heten en uitzien. Kooyker logoDe naam Selexyz was al belachelijk. Pas toen het failliet ging, las ik ergens dat de laatste drie letters van die naam symbool stonden voor lezen (i.p.v. ABC!). Belachelijke terreur van zogenaamde communicatie-experts. En nu heet het Polare! Ik krijg steeds het liedje Volare in mijn hoofd. Er is genoeg over gezegd.

Persoonlijk ben ik mijn trouw aan Kooyker kwijtgeraakt, toen ik een besteld boek maar niet kreeg. Steeds werd mij verzekerd dat het bij het Boekhuis vandaan moest komen en dat het hooguit een week kon duren. Ik moest het lezen voor mijn Bookclub dus ik wilde niet teveel tijd verliezen. Het duurde weken. Zonder tussenbericht. Toen ik voor de derde keer zelf was gaan vragen hoe het stond met mijn bestelling, heb ik het geannuleerd en via Amazon besteld. Ik dacht dat boekhandels het nooit konden winnen qua collectie en prijs van on-line winkels, maar juist het verschil konden maken qua levertijd en service. Iedereen die wel eens bij Amazon bestelt weet inmiddels dat die hier veel beter in is dan traditionele boekhandels. Inmiddels ben ik vaste klant on-line, zowel voor e-books als voor gewone boeken. Af en toe koop ik nog in de winkel, maar meer kijk ik er rond vanwege het romantische, melancholische gevoel dat mooie boekwinkels oproepen.

Met het verdwijnen van de naam Kooyker stierf er al een stukje Leiden. Maar zonder Kooyker (en De Slegte) wordt het weer een stuk schraler in de Breestraat.

Dallas Buyers Club: Jared Leto

Afgelopen zomer stond Jared Leto met zijn band 30 Seconds to Mars op Pinkpop. Tijdens een interview weigert de zanger/acteur vragen te beantwoorden over zijn acteercarrière. Jared wil immers een serieuze rockzanger zijn. Terwijl hij toch echt beroemd is geworden als acteur. Eerst als junkie in het onovertroffen Requiem for a Dream. Maar bij het grote publiek werd hij bekend door zijn rol in Fight Club. Zijn mooie gezicht wordt tot moes geslagen, omdat het te mooi is.

20140126-094225.jpg20140126-094238.jpg

Nu speelt hij voor het eerst in jaren weer in een film, The Dallas Buyers Club. Hij gaat direct met een Oscarnominatie voor beste mannelijke bijrol aan de haal. Ook de hoofdrolspeler van dit drama, Matthew McConaughey kreeg een Oscarnominatie. Eerlijk is eerlijk: het zal nooit mijn favoriete acteur worden, maar in deze film zet hij een memorabel karakter neer. Ron Woodroff is eigenlijk een ontzettend onsympathiek persoon. White trailer trash, rodeoman, die alles doet wat God verboden heeft. Hij neukt erop los, zuipt als een Tempelier, rookt als een ketter en snuift bovendien flink. Als hij in 1985 bij toeval erachter komt dat hij HIV-positief is en AIDS heeft, reageert hij niet alleen vol ongeloof maar ook uitgesproken homofobisch. AIDS is immers een ziekte voor faggots en daar heeft hij enorm de schurft aan! De ontmoeting met Raymond (Jared Leto), die bij voorkeur als vrouw door het leven gaat, is het begin van toenadering met veel van zijn lotgenoten. Hij loopt tegen de macht van de farmaceutische industrie en de autoriteiten (Federal Drug Administration) op als hij de beste medicijnen wil krijgen en deze desnoods illegaal importeert.

20140126-094337.jpgDe film is geen cinematografisch hoogtepunt en vertelt het verhaal nogal standaard. De vertolkingen door de twee acteurs zijn echter wel heel goed. Gezien de thematiek en het drama zou het me niet verbazen als ze beiden met de eer gaan strijken. En misschien gaan we dan Jared weer vaker op het witte doek zien. In zijn geval is het antwoord op de vraag ‘Music or Movies?’ wat mij betreft Movies!

Zie ook mijn blog over Justin Timberlake. Music or Movies: http://wp.me/p3FHho-nd

Detox: Food 4 Thought (1)

“Uit principe?” vroeg R. vorige week, toen ik zei dat ik wel een borrelhapje wilde bestellen, maar zonder vlees. Ik moest er even over nadenken. Mijn antwoord luidde: “Eigenlijk niet, maar als je ruim 3 jaar geen vlees eet, wordt het een soort principe.” Niet als stelregel, maar meer als leefregel. Ik eet bijvoorbeeld nog wel vlees met 3 oktober (hutspot met klapstuk), met Kerst (stuffed turkey) en als ik op bezoek bij anderen vergeten ben het te melden. Traditie en fatsoen zijn belangrijker dan leefregels.

Aanleiding
Ik was op vakantie in de States en in het restaurant stond Prime Rib op het menu. Dat gebeurt niet overal en het is (mits goed bereid) heerlijk. Maar… kleine porties bestaan niet bij dit gerecht. Ik kon niet eens de helft op, dus vroeg ik een doggy bag. (Eten weggooien is in mijn ogen echt een zonde!). De volgende dag staarde de rest vlees me aan en ik kon het echt niet eten. Een van die dagen maakten we een mooie wandeling door een van Amerika’s onovertroffen natuurparken. Daar liep een jongen van rond de 25 jaar en met aanzienlijk overgewicht puffend en hijgend de berg op. Hij droeg een zwart T-shirt met op zijn rug de tekst: ‘I didn’t climb all the way up the food chain to become a vegetarian!’¬†Ik moest er wel om grinniken, maar tegelijk zette het me aan het denken. En ik vroeg me af of ik het zou volhouden om een maand geen vlees meer te eten. Het leek me goed meer vis te eten. Ondanks mijn katholieke opvoeding, aten wij dat thuis zelden. En ik vond dat getrut met graatjes ook maar niks. Ik nam me voor om meer vis te gaan proeven. Zo is het dus gekomen.

Uitdaging
Als je 45 jaar zonder enige wroeging vlees hebt gegeten, moet je niet ineens heel principieel worden, vind ik. Maar dat we veel te veel vlees eten, moge duidelijk zijn. We kunnen best met minder of zonder toe. Inmiddels geniet ik met volle teugen van mooie visgerechten, maar ook van kikkererwten, linzensoep, pompoen, paddenstoelen en zelfs van nepvlees.¬†Toen een vriendin op Facebook de oproep plaatste om vier weken (maand februari) te gaan detoxen, moest ik weer¬†grinniken. ‘Dat mens is de weg kwijt’, dacht ik. Maar tegelijk voelde ik me uitgedaagd om vier weken heel anders te gaan eten en drinken. Ten eerste om te kijken of ik dat kan volhouden en pas daarna voor andere redenen. Misschien is het wel goed voor me en misschien zitten sommige broeken niet meer zo strak.¬†Detox¬†Detox 2

Ik geniet nu nog even van de dingen die straks tijdelijk niet meer mogen. Ik houd u via dit blog op de hoogte van mijn detox-ervaringen.

The Wolf of Wall Street

Greed is good! Zo luidde het motto van Gordon Gekko in de film Wall Street uit 1987. Michael Douglas is de niets ontziende aandelenhandelaar, die het moderne kapitalisme vertegenwoordigt. Hij won er een Oscar mee. De film was een soort aanklacht tegen het doorgeschoten kapitalisme. In werkelijkheid bleek de film eerder een verheerlijking van het systeem. Aanstaande winstzoekers maakten van Gekko hun lichtend voorbeeld.

Gordon GekkoNu heeft Martin Scorsese zich aan Wall Street gewaagd. Leonardo DiCaprio is nu de hoofdrolspeler en het draait om de lotgevallen van de handelaar in aandelen en effecten Jordan Belfort. Dat is zo’n gelukzoeker, die zich heeft laten inspireren door Greed is Good. Zwarte Maandag gooit in 1987 roet in het eten. Hij raakt zijn pas verworven baan kwijt en komt bij een louche bedrijfje te werken, waar ze waardeloze aandelen aan gewone burgers slijten tegen een commissie van 50%. Dat is het begin van een uiterst succesvolle maar ook uiterst dubieuze loopbaan. Leugens en bedrog worden niet geschuwd om schaamteloos exorbitante winsten te behalen. Dat leidt weer tot een bacchanaal vol drugs, drank en sex. Heel veel. Uiteindelijk grijpt de FBI in na grootschalige handel met voorkennis en komt hij in de gevangenis.

20140118-010157.jpg

Leonardo DiCaprio is nog steeds jongensachtig genoeg om de rol van schelm annex schurk met verve te spelen. De film is brutaal, bot, grappig (en erg lang!). Achter alle komische scènes schuilt een triestheid en leegheid, waardoor op een gegeven moment je het lachen wel vergaat. En daar waar Oliver Stone van Wall Street een uitgesproken moral statement maakte, doet Scorsese dat veel subtieler. Het laatste shot spreekt dan ook boekdelen: de massa laat zich maar al te graag gouden bergen beloven! Blijkbaar zit het verlangen naar weelde en rijkdom in ieder van ons!

Justin Timberlake: Music or Movies?

Onlangs zag ik drie films met Justin Timberlake. Dat blijft vreemd, omdat ik hem vooral als muzikant beschouw. Maar als er in muziek nauwelijks geld valt te verdienen, kun je het artiesten niet kwalijk nemen, dat ze hun kansen op het witte doek proberen te pakken. Dat pakte niet bij veel artiesten succesvol uit. Denk aan Mariah Carey, Prince, Phil Collins en Madonna. Het gaat meestal alleen goed, als het om musicals of muzikale rollen gaat. Denk bijvoorbeeld aan Whitney Houston in The Bodyguard. Andersom was het ook niet geweldig toen acteurs (Bruce Willis, Eddie Murphy, David Hasselhoff) ineens platen gingen maken. Die trend is gelukkig een beetje over. 

Movies
Zijn ondersteunende rollen in Alpha Dog¬†en¬†The Social Network (waar hij ironisch genoeg Sean Parker speelt, de man die met Napster de muziekindustrie bijna naar de afgrond heeft gedreven) waren zeer de moeite waard. Daarna kreeg Justin ook hoofdrollen in films en dat vind ik niet zo’n goede keuze. Twee voorbeelden:¬†In Time is een sf-film die draait om een samenleving, waarin levensduur het belangrijkste betaalmiddel is. Een interessant gegeven, dat helaas zeer matig wordt uitgewerkt. Justin speelt de held die het systeem om zeep gaat helpen. Runner, Runner heeft feitelijk hetzelfde uitgangspunt, maar dan in de wereld van on-line gokken. De jonge held gaat de strijd aan met het systeem, dat topman Ben Affleck (een wat kleurloze vertolking van knappe schurk) heeft opgebouwd. In beide gevallen is het verhaal voorspelbaar en is er weinig spanning met de tegenspelers. Het zijn geen meesterwerken, maar ideaal om in het vliegtuig tijd te doden.

Inside Llewyn Davis 3

In de muziekfilm Inside Llewyn Davis van de gebroeders Coen speelt Justin een folkmuzikant. Het is geen grote rol, maar hij krijgt wel de kans in een aantal nummers mee te zingen. Dat gaat hem goed af, bijvoorbeeld in het originele nummer Please Mister Kennedy. De video hiervan kun je vinden op mijn blog over deze film hier: https://keespaalvast.wordpress.com/2013/12/16/inside-llewyn-davis/

2020EXPERIENCE

Music
Na zijn carri√®re in N’Sync ging Justin solo en maakte in 2002 het album Justified, me echte hits, zoals Like I love You, Cry Me A River en Rock Your Body. Zijn tweede album FutureSexLoveSounds¬†(2006) is het meesterwerk van Justin. Het bevat klappers van hits als SexyBack en What Goes Around…Comes Around en is als¬†totaal een samenhangend album; fantastisch geproduceerd door geluidskunstenaar Timbaland (en het slotnummer door Rick Rubin!) In 2013 kwam er eindelijk weer nieuwe muziek van Justin uit: The 20/20 Experience, dat later in het jaar een tweelingbroertje kreeg. Het is enigszins onduidelijk waarom hiervoor is gekozen; misschien ter compensatie van de lange radiostilte.
Als eerste single was Suit And Tie niet echt een gelukkige keuze. Maar de hit Mirrors maakte dat ruimschoots goed. Een memorabel nummer met een prachtige clip. De tweede CD had Take Back The Night als eerste single en dat is meteen het beste nummer van die plaat. Er is veel te genieten, maar wellicht was het toch beter geweest om één album met de sterkste nummers van beide platen uit te brengen.

Al met al blijft bij Justin Timberlake de balans een beetje in het midden hangen. Wat vind jij? Stem op de poll!

In augustus 2013 schreef ik een blog over Justin Timberlake (Take Back The Night, Justin). Om mij onverklaarbare redenen is die van WordPress verdwenen. Dit is een update.

The Book Thief

Ik had nog nooit van het boek gehoord, maar The Book Thief schijnt een bestseller te zijn. Meer dan 8 miljoen exemplaren van verkocht. Geschreven door Markus Zusak, een Australi√ęr met Duitse en Oostenrijkse ouders. Het blijkt dan ook om een roman in het Young Adult genre te zijn. Ik behoor niet echt tot de doelgroep dus.

20140110-170031.jpg

Het verhaal gaat over een meisje dat in 1938 geadopteerd wordt, omdat haar moeder communist was. Ze komt terecht in een klein stadje bij adoptieouders, die niet heel nauw bij de nazi's passen. Ze leren haar lezen en van boeken te genieten. In een cultuur waar boeken worden verbrand kan dat een verdachte bezigheid zijn. Op een avond klopt een vreemde jongeman aan, die ook onderdak krijgt. Het is Max, die als Jood na de Kristallnacht uit Stuttgart is gevlucht. Daarmee neemt het hele gezin een enorm geheim en risico op hun schouders, zeker in zo’n kleine gemeenschap.

20140110-165813.jpg

De film doet me erg denken aan The Boy in the Striped Pyjamas, waarin ook een onmogelijke vriendschap ontstaat tussen kinderen in Nazi-Duitsland. Blijkbaar is er een grote behoefte om over deze zwarte episode in de wereldgeschiedenis ook optimistische en hoopvolle verhalen te vertellen. Dat levert een beetje brave film op. Het is een mooi maar helaas ook onwaarschijnlijk verhaal, dat bijna als een grimmig sprookje in beeld is gebracht.