Monthly Archives: April 2014

Dracula: New Blood

“I live in the Darkness. But I yearn for the Light.” Dat is de bottom-line van de nieuwe tv-serie over Dracula. Dit keer is het verhaal verplaatst naar Londen aan het einde van de 19e eeuw. Op de drempel van de moderne tijd is Alexander Grayson een vreemde buitenstaander. Hij is Amerikaan en een visionair die de wereld vooruit wil helpen met draadloze elektriciteit.20140426-234513.jpg In werkelijkheid is hij Dracula, die door professor Van Helsing opnieuw tot leven is gewekt na vier eeuwen begraven te zijn geweest. Gezamenlijk zoeken ze wraak voor de moord op hun geliefden en familie. En zo zijn de aartsvijanden nu elkaars bondgenoten. Althans, zo lijkt het.
Grayson heeft zijn vrouw Ilona verloren in de Inquisitie en nu ontmoet hij Mina, die sprekend lijkt op Ilona. Ze voelt zich erg aangetrokken tot Grayson. Er is een klein probleem: ze is net verloofd met Jonathan Harker, een journalist die als pr-man voor Grayson gaat werken. Het verhaal levert volop erotische verwikkelingen op, inclusief een lesbisch subplot.
De serie maakt van Dracula een übersexy karakter. 20140426-234315.jpgInteressant tegen de achtergrond van de Victoriaanse tijd. Jonathan Rhys Meyers zet de duistere hertog zeer overtuigend neer. Hij is aantrekkelijk en afstotend tegelijk. Na zijn overtuigende rol als Hendrik VIII in The Tudors, speelt hij nu opnieuw de charmante en tragische slechterik.
Ik was erg sceptisch en vroeg me af of er rond dit personage en vampiers in het algemeen nog enige originaliteit mogelijk zou zijn. De combinatie vampiers en sex leek na True Blood uitgewerkt. Je zou denken dat inmiddels dit genre aan ernstige bloedarmoede zou lijden. Maar er blijkt nog steeds leven te zitten in het personage Dracula!

Lees ook mijn blog over True Blood:

Show(s)toppers

Advertisements

Dutchables (Best of Eurovision)

In 1975 mocht ik voor het eerst naar het Eurovisie Songfestival kijken en het was meteen raak. Nederland en mijn favoriete liedje, Ding-A-Dong won. Het heeft een zwak voor het festival in me aangewakkerd, al zegevierde ons land daarna nooit meer. In mijn vorige blog heb ik benadrukt dat in heel veel jaren onze inzendingen te slecht waren om enige illusie te hebben dat we hadden kunnen winnen. Ook dit jaar lijkt het me onwaarschijnlijk dat we überhaupt de finale gaan halen. Maar goed, na The Worst of Eurovision, nu de vijf beste liedjes van ons land, die niet wonnen. Liedjes van voor 1975 liet ik buiten beschouwing, waardoor Sandra & Andres (Als het om de Liefde gaat) en Mouth & MacNeal (I see a Star) helaas afvielen.

5. Ruth Jacott – Vrede (1993 – 6e plaats)

In de jaren 90 leek het Songfestival soms wel op een folkfestival. Ierland zette die jaren zijn stempel op het evenement. Maar tegelijkertijd deden langzaam maar zeker moderne muzikale invloeden hun intrede. Nederland had Ruth Jacott ontdekt en die zorgde voor een lekker swingend optreden. De licht ironische tekst was van Henk Westbroek, maar dat was internationaal toch van ondergeschikt belang. In Nederland was een ster geboren!

4. Heddy Lester – De Mallemolen (1977 – 12e plaats)

Het Songfestival was vooral een popfestival in deze jaren. Heddy kwam uit de kleinkunst en haar lied is meer theaterlied dan popsong. Maar in tegenstelling tot Mrs. Einstein pakte het in dit geval gunstig uit. De melancholische melodie en tekst is een beetje droevig, maar door het crescendo van het lied tegelijkertijd optimistisch. Top!

3. Maggie MacNeal – Amsterdam (1980 – 5e plaats)

Deze ode aan de tolerante vrijplaats die Amsterdam was en tegenwoordig alleen nog pretendeert te zijn. De tekst “De stad waar alles kan” was gewaagd. Zeker omdat twee weken later de kroning van Beatrix werd ontsierd door extreme krakersrellen. Maar goed in menige homobar werd juist deze zin uit volle borst meegezongen. Hoe dan ook: een mooi lied met een meeslepende melodie.

2. Anouk – Birds (2013 – 9e plaats)

Ze zei dat ze een Killer Song had voor het festival. Al bij eerste beluistering wist je dat het iets bijzonders had, ondanks dat het allesbehalve een standaard Songfestivalliedje was. De melancholie en de melodie pakken je direct en door de zuivere en sobere uitvoering van stoere Anouk kwam het heel ver. En terecht.

1. Edsilia – Hemel en Aarde (1998 – 4e plaats)

Dit optimistische liedje is een mooie mix van modern en traditioneel. Een sterke melodie, een modern ritme en een lekkere hook. De tekst is bijna spiritueel (in het Engels Walking on Water). Maar dit liedje scoorde vooral zo goed door de ijzersterke vocale prestatie van Edsilia. Opvallend was dat de winnaar (Dana International) allesbehalve zuiver zong. En tweede werd Imaani met Where Are You?, eveneens een sterke melodie met een modern ritme.

Noah

In Dordrecht ligt een heuse replica van de Ark van Noach. Een indrukwekkend bouwwerk met een duidelijk bijbels verhaal en boodschap. Een bezoek houdt het midden tussen de dierentuin en een evangelisch schouwspel. De boodschap is duidelijk!Ark van Noach
De Ark in de Amerikaanse film Noah ziet er heel anders uit, evenals de boodschap. Die is duidelijk en sterk: we moeten zorgvuldig omgaan met de wereld en de dieren die erop leven. Een combinatie van ecologie, vegetarisme en rentmeesterschap. Volgens mij gaat dat goed samen met de bijbelse invalshoek, al kan ik niet goed inschatten in hoeverre de film het boek volgt.

2013-05-25 15.48.11

De Ark in Dordrecht

Als katholiek is mijn bijbelkennis namelijk niet heel sterk. De zondvloed, de ark, de dierenparen en de duif met het twijgje. Zo ver reikte mijn kennis ongeveer. De aanleiding om op de eerste avond naar deze film te gaan, lag echter niet in mijn nieuwsgierigheid naar het verhaal. Darren Aronofsky is een van mijn favoriete regisseurs. Vandaar. Eerder maakte hij al een heel spirituele film (The Fountain), waar hij veel kritiek op kreeg. Ik vond dat echter een ontroerende film over dood en geboorte. Maar verder zijn zijn films nogal duister. Het verslavingsdrama Requiem For A Dream staat nog steeds in mijn Top 10 van beste films aller tijden. En Black Swan heb ik onlangs weer gekeken en ik vond het opnieuw een fascinerende film. In vergelijking met de rest van zijn oeuvre valt Noah  tegen. Het verhaal is nogal traag en wordt erg traditioneel lineair verteld. De beelden van de zondvloed zijn het meest spectaculair. De 3D-effecten zijn nogal pover en het drama in het verhaal is nogal dun en niet erg overtuigend geacteerd. Het is absoluut geen slechte film, maar van iemand met zo’n staat van dienst verwacht je meer.

Star Wars Strikes Back

Mijn vriendje was zijn bril vergeten. Dus zaten we op rij 1 van de Delfia bioscoop. De openingsletters waren over het grote witte doek gekomen en onze monden vielen letterlijk open bij de eerste scène waarin een enorm ruimteschip van onder gefilmd het beeld steeds verder vulde. We zaten bij Star Wars. De verhalen over deze hitfilm uit de Verenigde Staten waren al maanden vooruitgesneld en nu eindelijk in Nederland te zien.
Onlangs melden de media, dat de opnamen voor een nieuwe serie films zijn gestart. Uiteraard in het diepste geheim. JJ Abrams is de creatieve kracht achter het project. Vraag is of het wel mogelijk is de torenhoge verwachtingen rond een van de meest bewonderde cultfilms waar te maken. Bij Star Trek is hem dat gelukt, maar daar was door alle spin-offs hard nodig, dat er weer enige centrale regie op het verhaal kwam.

20140420-201816.jpgWat betreft Star Wars is door de jaren heen mijn liefde enigszins bekoeld. Na het meesterwerk The Empire Strikes Back, viel Return of the Jedi een beetje tegen. De opgepoetste versies die George Lucas halverwege de jaren 90 uitbracht, waren niet storend al vond ik de toevoegingen meestal geen verbetering. Ik heb die met mijn neef gezien, die toen net zo oud was als ik toen ik deel 1 zag. Het was mooi om bij hem de verbijstering te zien over de mededeling van Darth Vader aan het eind van deel 2! Die was bij hem net zo groot als bij mij jaren daarvoor.
De teleurstelling was mega bij The Phantom Menace. Het onnavolgbare verhaal, de veel te grote overvloed aan beelden en de flauwe humor van Jar-Jar Banks maakten dit tot een schim van het meesterwerk uit 1977. Daar kon mijn favoriete acteur Ewan McGregor niets aan veranderen. De erop volgende films (Attack of the Clones en Revenge of the Sith) waren gelukkig beter.20140420-202359.jpg
Nu kunnen we vooruitkijken naar nieuwe delen, die vanaf 2015 in de bios zullen komen. We moeten accepteren, dat het een gewone filmcyclus wordt, waar hopelijk goede delen aan worden toegevoegd. Vergelijk het met James Bond. Die heeft betere en mindere episodes gehad, maar boeit altijd. Als je denkt dat-ie op sterven na dood is, weet-ie telkens toch weer uit de as te verrijzen.

Destijds waren we brugklassers, die voor het eerst samen naar de film gingen. Zes gulden kostte een kaartje en geld voor chips of sinas hadden we niet meegekregen. Alleen al omdat we zelf en de wereld om ons heen is veranderd, is het onmogelijk dat die eerste kijkervaring uit 1977 ooit nog wordt overtroffen.

Undutchables (Worst of Eurovision)

Als we maar goede of grote artiesten sturen, dan gaat het wel weer wat worden. Dat is ongeveer de algemene opinie in Nederland als het gaat om het Eurovisie Songfestival. De fantastische prestatie van Anouk vorig jaar, lijkt deze misvatting alleen maar te hebben versterkt. Dus sturen we dit jaar niet één, maar twee topartiesten uit Nederland: Ilse De Lange en Waylon. Dus moet het gaan lukken, dacht men.CommonLinnets1

Toch wil ik de nadruk leggen op het woord misvatting. Iedereen is alweer vergeten dat Anouk niet zei, dat ze mee wilde doen aan het Songfestival, maar dat ze een Killer Song had en dat ze dat op het Songfestival wilde opvoeren. Dit lijkt een minuscuul verschil, maar daar zit hem de kneep. Het is een liedjesfestival en geen competitie voor artiesten. The Common Linnets (waarom niet gewoon Ilse & Waylon?) hebben gedacht, dat ze hetzelfde kunstje konden klaren als Anouk. Ze hadden echter geen nummers. Die gingen ze nog schrijven en daar zouden ze dan het beste liedje uit kiezen. En de TROS is er in getrapt! Dus werd Nederland enkele weken geleden getrakteerd op een van de saaiste liedjes die we ooit hebben ingezonden.

Nederland heeft echter de laatste jaren veel zwakke nummers gestuurd. Ik heb me beperkt tot de Top 5 van slechtste inzendingen sinds 1975 (het eerste jaar dat ik het Songfestival keek).

5. Joan Franka – You and Me (2012 – Halve Finale)
Het was bijna kindermishandeling om dit meisje in indianenkostuum in haar eentje op zo’n groot podium te zetten. Het lied was van haar eigen hand en zo slaapverwekkend als een Seresta-pil. Stiekem kreeg ik haast medelijden met haar.
4. De Toppers – Shine (2009 – Halve Finale)
Deze belegen heren zouden in lichtgevende pakken gaan ‘schijnen’, maar die bleken het niet te doen. Maar ook met een gelikte act hadden we de finale niet bereikt. Het nummer had een suffe tekst, een saaie beat (zelfs de remix) en totaal geen melodie. Gordon moet ook geen nummers schrijven!
3. Glennis Grace – My Impossible Dream (2005 – Halve Finale)
Niet alleen een draak van een nummer, de artiest toonde zich bovenal een heel slecht verliezer door meteen na haar uitschakeling te menen, dat we nu maar nooit meer moesten meedoen. Totaal gebrek aan zelfreflectie, want het was slecht, saai en stom!
2. Treble – Amambanda (2006 – Halve Finale)
Deze drie Lelijke Zusters hadden een nummer 1 hit met Ramaganana en waren gedoemd tot One Hit Wonder. Dit verzonnen lied moest het vooral hebben van zware percussie die in de voorgaande jaren succesvol waren op het Festival. Maar als je eerdere winnaars gaat na-apen, ben je gedoemd te mislukken.

1. Mrs. Einstein – Niemand heeft nog tijd (1997 – 5 points)

Deze dames kwamen uit het theater en uit de Opzij (althans zo leek het). Het quasi-intellectuele lied was te stom voor woorden. Geen wonder dat Europa het niet begreep. Maar de overjarige arrogante (niet zuiver zingende) dames maakten het zelfs voor ons Nederlanders een onverteerbaar optreden.

Lees ook mijn eerdere blog over het Eurovisie Songfestival:

Waterloo Sunset (ABBA @ Eurovision)