Monthly Archives: May 2014

Anne

Een bezoek aan het Achterhuis waar Anne Frank tijdens de bezetting was ondergedoken maakte een onuitwisbare indruk op mij. Met de brugklas gingen we vanuit school naar het Anne Frank-huis in Amsterdam. De grote stad en de kleine doorgang achter de boekenkast maakten indruk. Later kwam er een toneelstuk met Jeroen Krabbé in de hoofdrol. Deze zag ik tijdens mijn studie een keer op 4 mei op mijn zwart-wit televisie en staat nog in mijn geheugen gegrift.
20140530-100552-36352025.jpg
Wat Anne Frank voor mensen van nu betekent, bleek uit de documentaire In de rij voor Anne, die dit jaar op 4 mei werd uitgezonden. Zeer uiteenlopende figuren uit alle hoeken van de wereld vereenzelvigen zich met Anne meestal vanuit hun eigen situatie van onderdrukking, discriminatie of persoonlijk leed.

Nu is in Amsterdam een nieuw theater speciaal gebouwd voor een toneelstuk over Anne. Na het ongekende succes van Soldaat van Oranje staat dit dramatische verhaal over de Tweede Wereldoorlog in Nederland voor het grote publiek in het theater. Binnenkort in verschillende talen te volgen, zodat het ook voor toeristen interessant is.
20140530-095812-35892806.jpg
Het toneelstuk heeft een heel indrukwekkende enscenering, waarbij o.m. het hele voor- en achterhuis op het podium te zien zijn. In het verhaal krijgen alledaagse en triviale zaken een extra lading, omdat we de afloop van het verhaal kennen. Het past allemaal bij de bigger than life Anne, zoals die door de jaren heen is ontstaan. Opvallend is dat het stuk vooral aan kracht wint op het moment dat de onderduikers worden gevonden. Dan staat ineens alleen nog de vader (Otto Frank) op het totaal lege podium. Hij vertelt als enige overlevende uit het Achterhuis hoe het met de anderen is vergaan. De afsluitende woorden van Anne over haar dromen en verlangens grijpen je bij de strot.

Met name de NRC had een zeer matige recensie over het stuk, omdat het te eendimensionaal zou zijn. Voor ervaren toneelbezoekers (en daar reken ik mezelf toe) is dit enigszins het geval. Echter het is opmerkelijk hoeveel kinderen en jongvolwassenen ademloos en in stilte het stuk bekijken. Dat is een groot compliment voor de makers, die het conform de eigentijdse eisen van het theater hebben opgezet. Tevens bewijst het de universele aantrekkingskracht van dit verhaal, dat verteld moet blijven. De gebeurtenissen de afgelopen week bij het Joods Museum in Brussel hebben dit pijnlijk duidelijk gemaakt.

Exit TV

De kogel is door de kerk! Waarom nog geld spenderen aan iets wat ik nauwelijks nog gebruik en waar ik een groeiende weerzin tegen heb ontwikkeld? “Waar gaat dit in vredesnaam over?”, hoor ik u denken. Het zit zo! Ik heb mijn tv-abonnement met ingang van 1 juli a.s. stopgezet. Ik ben benieuwd of ik het een jaar zonder kan volhouden.

Ik ben opgegroeid met televisie. Ik heb er geen principiële bezwaren tegen. Integendeel. Toen ik opgroeide in een klein dorpje was het mijn venster op de wereld. Door school, tv en krant werd mijn blik op de wereld enorm verbreed en verdiept. Maar ook van de amusementswaarde van tv heb ik decennia genoten. Heel veel klassieke films heb ik op het beeldscherm gezien.

Toch heb ik een groeiende aversie gekregen tegen de programma’s die de zenders ons voorschotelen. Het ongebreidelde gebabbel over niks in 101 praatprogramma’s met steeds dezelfde gasten. Films die verminkt worden door logo’s, eindeloze reclames, weerberichten, Hart van Nederland, non-informatie en waar alle aftiteling roekeloos van wordt weggeknipt. En breek me de bek niet open over muziek op televisie: zelfs bij een mooi conceptSinger Songwriter
als de Beste Singer Songwriter van Nederland moet er door de liedjes heen commentaar worden gegeven.

Ik merk dat ik steeds minder tv kijk. Nieuws haal ik van Internet of uit de digitale krant. Ik kijk series en films op DVD en in toenemende mate van Uitzending Gemist of Apple TV. Ik keek een tijd met veel plezier naar continu muziekkanalen als 192TV (maar die heeft een te hoog Demis Roussous-gehalte).

Ik ben erg benieuwd of en wat ik het meest ga missen. Ik zal er verslag van doen op dit weblog. Ik bespaar in ieder geval ruim € 30 per maand. Daar kan ik best een boel films of series legaal van kopen of downloaden!

Bicycle Race (Ventoux)

Met veel moeite beklom ik de Triple Mur de Monty. 1900 meter lang met een maximale stijging van 21,5% en gemiddeld 9%. Dat vind je niet in Nederland. We reden in de Ardennen de Tour de Namur. Probeer daar in Holland maar eens voor te trainen! De duinen zijn ongeveer het beste terrein om te oefenen. Dat doe ik dan ook graag, want klimmen vind ik wel leuk en het gaat me redelijk goed af!

Nu was de tocht in België eigenlijk onderdeel van de training voor de beklimming van de Mont Ventoux later dit jaar. De Kale Berg spreekt iedere serieuze fietser tot de verbeelding. Ik ben er één keer met de auto geweest en herinner me vooral het maanlandschap van grote kiezels en het weerstation op de top.

20140519-180609-65169787.jpgVorig jaar verscheen de roman Ventoux van Bert Wagendorp, die het vuurtje aanwakkerde. Het boek vertelt het verhaal van een stel studievrienden die met elkaar optrokken in de jaren 80 en 90. De beklimming van de mysterieuze berg moest hun vriendschap voor altijd bezegelen. Het liep anders door een noodlottige reeks gebeurtenissen. Twintig jaar later komt de groep terug om de berg alsnog te bedwingen en achter de ware toedracht van het drama van destijds te komen. Als synopsis een geweldige kapstok voor een interessant boek. Helaas valt de uitwerking nogal tegen. De van oorsprong sportjournalist zet een mooie beschrijving van de bergbestijging en -afdaling neer. Echter het geloofwaardig neerzetten van een ingenieus en spannend plot is een vak apart, dat hem veel minder goed afgaat.

Het boek viel als roman dus tegen. Daarentegen heeft het me wel geïnspireerd om met mijn fietsclubje dit jaar de stoute schoenen aan te trekken en De Kale Berg op onze racefiets te bedwingen. Het schijnt loodzwaar te worden. Dus of ik Bert Wagendorp die dag nog steeds dankbaar voor de inspiratie ben, moeten we maar even afwachten. Wordt vervolgd…

 

Oh What A Circus! Oh What A Show! (Eurovision)

Che Guevara bezong met deze woorden in de rockmusical de illustere hoofdpersoon Evita Peron. Die wist als actrice wel hoe ze haar opwachting moest maken op het politieke toneel in Argentinië. En hoe ze dramatisch als een halve heilige door haar vroegtijdig sterven van datzelfde toneel zou verdwijnen.

Ik moest er deze week aan denken, toen het weer tijd was voor het Eurovisie Songfestival. Ik geniet er elk jaar van. Ondanks alles. Want ja, natuurlijk draait het om show en circus! Dus zagen we dit jaar vrouwen op rolschaatsen, aan een trapeze, op een soort kermisschommel, als hologram en in Dirndljurk maat dubbel D boter karnen! Daarnaast mannen in een hamsterrad, in TeleTubbies-outfit, op een trampoline en in een galajurk.

Succes op Eurovisie hangt altijd af van twee elementen: het liedje en het showelement. Alleen een opvallende act is niet voldoende. Neem Lordi uit Finland. Opvallende act vanwege de outfit en het feit dat er voor het eerst een hardrock nummer werd gespeeld op het festival. En het was een aanstekelijk nummer. Dana International won ondanks dat ze ongeveer geen noot zuiver zong. Dat is tegenwoordig met de vakjury toch een stuk moeilijker (al kwam Armenië nog best ver!) Zelfs Servië won ten tijde van het televoting overtuigend met een opvallende act (je weet wel die Farah Fawcett lookalikes als achtergrondzangeressen) en een gevoelig liedje in de eigen taal (Molitva). We verstonden er geen woord van, maar de emotie kwam authentiek bij de kijkers binnen.total-recall

Dit jaar dus een vrouw met baard. De oudste circusact ter wereld (of is dat de vrouw met drie borsten!) Wie herinnert zich Aphex Twin? En Little Britain? Kortom: niets nieuws onder de zon! Of toch wel? Conchita Wurst zong een lied dat recht uit een James Bond-film kon komen. De titel en tekst spreken direct tot de verbeelding (Rise like a Phoenix) en bovendien zong zij/hij het overtuigend, vol overgave en met geen valse noot. Een echte winnaar, die tegen de verwachting in ook heel veel punten uit het voormalig Oostblok kreeg.
20140511-021823.jpg20140511-021836.jpg
Ja, het Songfestival is een show en een circus. Waar je ook opvalt met een oprecht countrynummer, dat prachtig in beeld is gebracht. Maar tenminste een redelijk onschuldig circus, waar zelfs de Partij voor de Dieren geen vragen over hoeft te stellen. No animals were harmed during the show.

Nicolas Un-Caged (Joe)

“De teloorgang van een goed acteur.” Dat zou de titel van een blog over de carrière van Nicolas Cage kunnen zijn. Begin jaren ’90 was hij de grote belofte van de cinema. Zijn rollen in Wild at Heart, Leaving Las Vegas (Oscar!) en Moonstruck waren stuk voor stuk om in te lijsten. Een knappe kop, die de sterren van de hemel speelt!
Later koos hij voor actiefilms. Dat ging eerst nog best goed met Face/Off en The Rock. Maar langzaam maar zeker gleed het niveau steeds verder af. Er zat amper nog een serieuze rol tussen. Hij heeft vast heel veel geld verdiend met Gone in 60 Seconds en National Treasure, maar ik vond het helemaal niks. Na The Sorcerer’s Apprentice nam ik me voor nooit meer een film met Nicolas Cage te kijken! Zo erg was het!
Toch is het ervan gekomen. In Frankrijk is de keus voor films die niet in het Frans zijn (nagesynchroniseerd) op de vingers van één hand te tellen. En dus was het Spiderman 2 in 3D of Joe, een drama over de zelfkant in Texas. Geen moeilijke keuze.
Joe is een 48-jarige loner die zijn geld verdient met duistere zaakjes (bomen vergiftigen zodat ze kunnen worden omgehakt). Op een dag vraagt een jonge knul van 17 of Joe werk voor hem en zijn vader heeft. Het is een harde werker, maar de vader blijkt een nietsnut. Altijd dronken, ruzie zoekend en hij slaat Gary af en toe bont en blauw. Joe heeft een lang verleden met de autoriteiten en probeert met veel moeite op het rechte pad te blijven. Dus kijkt hij weg als hij ziet hoe Gary klappen krijgt van zijn Pa. Die blijkt ook niet de echte vader van Gary en zijn zus. Er hangt continu een dreigende sfeer in de film en Nicolas Cage past perfect in deze rol van ruwe bolster, blanke pit. Uiteraard komt het tot een heftige ontlading (de film is expliciet niet voor onder de 12 jaar en dat vond ik nog voorzichtig).
Het is goed om te merken dat Cage weer laat zien dat hij een goede acteur is die dramatische rollen aan kan. De belofte van de film is echter de 17-jarige Tye Sheridan, die Gary zeer overtuigend neerzet. Maar laten we hem niet teveel de hemel in prijzen. We weten er van beloftes kan komen!