Anne

Een bezoek aan het Achterhuis waar Anne Frank tijdens de bezetting was ondergedoken maakte een onuitwisbare indruk op mij. Met de brugklas gingen we vanuit school naar het Anne Frank-huis in Amsterdam. De grote stad en de kleine doorgang achter de boekenkast maakten indruk. Later kwam er een toneelstuk met Jeroen Krabbé in de hoofdrol. Deze zag ik tijdens mijn studie een keer op 4 mei op mijn zwart-wit televisie en staat nog in mijn geheugen gegrift.
20140530-100552-36352025.jpg
Wat Anne Frank voor mensen van nu betekent, bleek uit de documentaire In de rij voor Anne, die dit jaar op 4 mei werd uitgezonden. Zeer uiteenlopende figuren uit alle hoeken van de wereld vereenzelvigen zich met Anne meestal vanuit hun eigen situatie van onderdrukking, discriminatie of persoonlijk leed.

Nu is in Amsterdam een nieuw theater speciaal gebouwd voor een toneelstuk over Anne. Na het ongekende succes van Soldaat van Oranje staat dit dramatische verhaal over de Tweede Wereldoorlog in Nederland voor het grote publiek in het theater. Binnenkort in verschillende talen te volgen, zodat het ook voor toeristen interessant is.
20140530-095812-35892806.jpg
Het toneelstuk heeft een heel indrukwekkende enscenering, waarbij o.m. het hele voor- en achterhuis op het podium te zien zijn. In het verhaal krijgen alledaagse en triviale zaken een extra lading, omdat we de afloop van het verhaal kennen. Het past allemaal bij de bigger than life Anne, zoals die door de jaren heen is ontstaan. Opvallend is dat het stuk vooral aan kracht wint op het moment dat de onderduikers worden gevonden. Dan staat ineens alleen nog de vader (Otto Frank) op het totaal lege podium. Hij vertelt als enige overlevende uit het Achterhuis hoe het met de anderen is vergaan. De afsluitende woorden van Anne over haar dromen en verlangens grijpen je bij de strot.

Met name de NRC had een zeer matige recensie over het stuk, omdat het te eendimensionaal zou zijn. Voor ervaren toneelbezoekers (en daar reken ik mezelf toe) is dit enigszins het geval. Echter het is opmerkelijk hoeveel kinderen en jongvolwassenen ademloos en in stilte het stuk bekijken. Dat is een groot compliment voor de makers, die het conform de eigentijdse eisen van het theater hebben opgezet. Tevens bewijst het de universele aantrekkingskracht van dit verhaal, dat verteld moet blijven. De gebeurtenissen de afgelopen week bij het Joods Museum in Brussel hebben dit pijnlijk duidelijk gemaakt.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s