Monthly Archives: July 2014

Before Midnight, Sunset, Sunrise (Ethan Hawke)

Ethan Hawke had it all in the nineties. He was an upcoming star after his breakthrough role in Dead Poets Society. He wrote a well-received novel The Hottest State. He married Uma Thurman, with whom he starred in the cult classic Gattaca. But somewhere along the way something went wrong. His acting career didn’t turn out as the promise suggested (with Training Day as the big exception!). His second novel, Ash Wednesday, was not as good as his debut, which he made into a film all by himself. That wasn’t a good choice, because it flopped critically and financially. And on top of that he divorced Uma with whom he had a daughter and a son.

Comeback

Now he’s back in the spotlight, thanks to his role in the surprise movie of the moment Boyhood. You can see him get older as the father, who ran away from his family but became a sort of steady factor for his children in the end. The movie reminded me of the Before Trilogy in which we follow a couple with nine year intervals. In Before Sunrise (1995) two young people meet on the train to Vienna. Jesse is an American student and Celine is from France. He has to catch a flight the next morning. Although she planned to travel on to Paris, he seduces her to take the train a day later. So they can stay together in Vienna for one day. At the end of the movie they promise to meet each other again at the same place in six months (no cellphones or Internet!).

Before Midnight Sequels

Nine years later in Before Sunset they ran into each other in Paris. Their lives have taken different turns and it’s the first time they meet again. He wrote a romantic novel about their encounter and is on a promotion trip. He is married, father of a son and has a plane to catch late in the evening. He decides to spend the time with her instead of waiting on the airport. The big question is if they will get each other this time. The third film is Before Midnight that is situated somewhere in sunny Greece. Jesse and Celine have their own family with girl twins. But Jesse has to bring his 12 year old son to the airport. After their holiday he has to go back to his mother in Chicago. This is the start of a quarrelsome day. The relationship between Jesse and Celine is apparently strained because he wants to be more with his son and she doesn’t want to go to America. It is a sad part of the trilogy, but it is also a reflection of how things turn out in real life.

Both projects (Boyhood and Before Trilogy) were made by the same director, Richard Linklater. That wasn’t surprising because both deal with the same theme: how time changes our lives. The three Before movies all have an open ending. The big question is: will there be a new movie in nine years (2022) or is it all over? 

Here you can read my blog about Boyhood (in Dutch!)

Advertisements

Dawn of the Planet of the Apes

Drie jaar geleden werd The Planet of the Apes weer leven ingeblazen met de voortreffelijke actiefilm The Rise of the Planet of the Apes. Een goed verhaal en prima special effects maakten het een zeer geslaagde kijkervaring.

Apen die onze planeet overnemen! Dat is al sinds de jaren ’60 het thema van de Planet of the Apes-films. Daarbij worden actuele maatschappelijke thema’s (rassenongelijkheid, milieu, energietekort, oorlog en vrede) vanuit het perspectief van de verhouding tussen mens en aap becommentarieerd.

Nu is er The Dawn of the Planet of the Apes. De apen lijken er van overtuigd dat de mens, hun grootste vijand, door de apengriep is uitgestorven. Er blijkt echter in San Francisco nog een kolonie immune mensen te leven. Dat betekent een nieuwe confrontatie. De moraal van de film lijkt te zijn dat apen niet anders zijn dan mensen. Er zitten goede en slechte tussen. Bovendien blijkt geen menselijke emotie de apen vreemd: van familieliefde tot eerwraak.

Al met al vind ik het een nogal onevenwichtige vervolgfilm geworden. Niet slecht, maar teleurstelle20140731-003525-2125071.jpgnde 3D-effecten en lang niet zo goed als de voorganger. Misschien ligt dat ook aan de pratende aap die rijdend op een paard met twee mitrailleurs op de menselijke kolonie inrijdt en schiet. Hoe gek dat ook klinkt: dat komt op mij niet geloofwaardig over!
En verder mis ik uiteraard James Franco, de gekke wetenschapper die met zijn goede bedoelingen de weg vrijmaakte voor de overheersing van de apen.

 

Seeing is Believing? (Exit TV 2)

Ik was een paar dagen met vakantie ten tijde van de tsunami in december 2004. Niet eens zo ver weg (London), maar wel zodanig dat het nieuws van de ramp slechts druppelsgewijs tot me doordrong (vreemde beeldspraak in deze context!).

Vrijwel alle beelden van de tsunami heb ik gemist. Ik had wel krantenfoto’s gezien van de ravage die de ramp had aangericht, maar bij terugkomst in Nederland had ik weinig behoefte de bewegende beelden die er ongetwijfeld waren te bekijken.

Bij rampen is televisie een belangrijke nieuwsbron. De impact van sommige gebeurtenissen is nu eenmaal beter te begrijpen door de beelden te zien. Ik ben jaren geleden gestopt met journaal kijken; niet eens zozeer uit principe, maar meer omdat ik vaak neerslachtig werd van het kijken. Nu ik sinds 1 juli geen tv-abonnement meer heb, ben ik in dubio of ik naar andere kanalen moet uitwijken om de beelden te zien.

Dag van Nationale RouwDeze week kreeg ik die vraag meteen voor mijn kiezen. Toen de MH17 naar beneden is geschoten, was ik op vakantie in Wales en ik heb er alleen korte nieuwsberichten over gelezen via nu.nl en de app van de Telegraaf en Volkskrant. Na thuiskomst heb ik uiteindelijk twee uitzonderingen gemaakt: voor de toespraak van onze koning na de herdenkingsbijeenkomst en op de Dag van Nationale Rouw, toen om 16 uur de eerste lijkkisten uit het rampgebied in Nederland aankwamen. Voor mijn gevoel was dat voldoende.

Vorig jaar ging ik in het Kijkhuis naar de film The Impossible, die gaat over de tsunami-ramp. Ik heb een zwak voor Ewan McGregor en probeer zijn films zoveel mogelijk te zien. Over de kwaliteit van zijn films en zijn rollen kom ik in een volgend blog wel eens te spreken. In genoemde film is met de huidige filmtechniek de tsunami levensecht uitgebeeld en ik was met stomheid geslagen door de enorme impact van de ramp. Het ongelooflijke is vanuit de beleving van een gezin met kleine kinderen in beeld gebracht. Hierdoor wordt de ramp meteen persoonlijk. Op dat moment (jaren later) realiseerde ik me pas echt hoe groot de ramp (aan de andere kant van de wereld) eigenlijk was geweest.

De film was geen groot succes. Ik vraag me af of dit mede kwam door het feit, dat het publiek eigenlijk al zoveel over deze ramp heeft gezien. Ook ben ik benieuwd of de impact op mij als niet-journaalkijker groter was dan op mensen die wel alle beelden van de ramp en de nasleep daarvan via het nieuws hadden meegekregen. Het zijn interessante vragen, maar ik vrees dat ze onmogelijk te beantwoorden zijn.

Dit is mijn tweede blog over een leven zonder tv. Lees ook Exit TV

Starred Up

Beware! Spoiler Alert!
Prison dramas have a strange appeal to me as a viewer. It’s like boxing movies. They’re all alike in a sense so you know what you can expect. But then they have to have a twist to make sure people will come to see it.

I will not go into my soft spot for boxing films (I may save that for later), but concentrate on the prison genre. They have a few things in common. First of all the people depicted are not the average goody two shoe characters. You don’t want them as your neighbours. Second is the limited space and time, that give you a feeling of claustrophobia. And third they mostly are raw and rather violent.

Starred Up is the latest indie sensation movie that came out this year. I saw it at the Rotterdam Film Festival, where it became one of the audience’s favorites. The movie had English subtitles because of the typical prison slang language that was hard to follow. And some words got an extra translation in brackets to make sure the audience would understand.
20140713-233431-84871611.jpg
The story is about a young 18 year old prisoner Eric who got “promoted” to an adult prison because of his violent behaviour. He got “starred up” in prison slang. And in the adult prison he will be reunited with his father who serves a lifetime sentence. He has never been a father for Eric, who is up for another surprise: he finds out that his father is having an intimate relationship with another inmate.
20140713-233431-84871538.jpg
That is not going to change his violent and rebellious attitude. No, he gets into trouble immediately. No one wants to give him a new chance, except a social worker who is from a totally different social class and is a volunteer. Because of that Eric does not trust him at all and neither does the prison management. So all ingredients are in for a dark black story. And still the movie leaves us with a little piece of hope. I’d say, Go see for yourself if you have the stomach.

Boyhood

LET OP: Dit blog bevat spoilers!
Deze film opent met Yellow van Coldplay, een nummer uit 2000. Hij gaat over de jongensjaren van Mason Jr. Hij leeft met zijn zus Samantha en zijn single mother (Patricia Arquette) in Texas. Na een lange tijd komt hun vader (Ethan Hawke) in zijn oldtimer sportwagen weer langs nadat hij een tijd in Alaska is geweest!
Op dat moment denk je als kijker dat deze film over opgroeien in een gebroken gezin gaat. Dat klopt ook wel, maar je snapt dan nog niet dat de film over de tijdspanne van ruim tien jaar met dezelfde acteurs is opgenomen. En het scenario is gedurende die periode ook ontwikkeld. De stukjes over de Irak-oorlog, de campagne van Obama en Sarah Palin zijn niet later maar ten tijde van bedacht en gespeeld.

20140712-213318-77598083.jpg
Het zijn vooral de twee kinderen die voor je ogen opgroeien van kleine kinderen tot pubers en kleine en bijna volwassenen. Uiteraard is de groeispurt bij Samantha veel eerder aan de orde dan bij Mason. Eerst denk je nog dat er een tweede actrice is gevonden die heel veel op het jonge meisje lijkt. Op een gegeven moment snap je de clou: geen special effects, geen stand-ins, maar een soort reallife
soapmovie
.

Verwacht geen begin, midden en eind of iets dat op een plot lijkt, maar laat je verwonderen door het hartverwarmende en geestige drama over een jonge alleenstaande moeder die een slechte keuze heeft als het om mannen gaat. Drie keer gaat ze scheiden, maar eigenlijk was haar eerste man zo slecht nog niet. Hij blijkt ook nog een goede vader te worden. Een mooie film met goede acteurs en een mooie moraal!

Gone Girl

Op vakantie lezen mensen graag spannende boeken. Ik ben daarop geen uitzondering. Ik zoek bij voorkeur een boek met een originele invalshoek en dat is binnen het spannende genre niet echt makkelijk. Bijna alle paden zijn al plat getreden.
Dit jaar kreeg ik van een van mijn Book Club-genoten Gone Girl van Gillian Flynn aangeraden. Ik had er nog nooit van gehoord, maar dat was een goede tip.

In het thriller-genre draait het heel erg om wat Engelsen “suspension of disbelief” noemen. De lezer (of kijker) moet zo bewerkt worden dat hij bereid is zaken die onwaarschijnlijk zijn als aannemelijk te accepteren. Die kunst beheerst Flynn zeer goed. Wanneer ik het verhaal zou navertellen (wat ik niet doe), zou u het boek niet meer gaan lezen. Ik verklap alleen dat de twee hoofdpersonen een echtpaar vormen en dat de hoofdstukken om en om door een van hen worden verteld. Dat werkt uitermate goed om verschillende inzichten te geven en de lezer af en toe op het verkeerde been te plaatsen.
In het Nederlands is het boek eerst als Donker Hart verschenen en later als Verloren Vrouw. Die nieuwe titel allittereert even mooi als de oorspronkelijke Engelse titel en dekt de lading van het boek veel beter.

20140711-000357-237619.jpg
Binnenkort komt de film Gone Girl uit. Gillian Flynn heeft zelf het scenario geschreven. Dat is meestal een veeg teken en levert meestal veel te brave boekverfilmingen op. David Fincher (Se7en, Fight Club, The Social Network) heeft de regie. Dat biedt weer hoop. Het beste nieuws vind ik echter dat Ben Affleck de mannelijke hoofdrol speelt. Hij is weliswaar iets ouder dan Nick Dunne in het boek, maar ik acht hem als geen ander in staat de combinatie van playboy, nietsnut en charmante echtgenoot te spelen. Het kuiltje in zijn kin doet het hem bij Ben en Nick!
Vanaf oktober in de bioscoop. Tot die tijd kun je het nog lezen zonder te weten of het boek beter was!

GONE GIRL OFFICIAL TRAILER from total:spec on Vimeo.

Big 3 (UK)

Engeland, Schotland, Wales. Eén eiland, drie landen. Beetje verwarrend. Bij het Songfestival treedt United Kingdom (UK) met één act aan. Onhandig nu je vooral van je buurlanden punten moet krijgen. En bij het voetbal zijn ze weer apart, terwijl de best betaalde speler (Gareth Bale) op dit moment uit Wales komt!

De drie hoogste bergtoppen, The Big 3, liggen netjes verdeeld over de drie landen. Dat blijkt een beetje gesmokkeld, maar uit verkooptechnisch oogpunt heel slim gedaan.

Scafell Pike (978 meter) ligt in het Lake District in Engeland. Een prachtig groene omgeving waar je mooi kunt wandelen. De avond voor de beklimming 5 jaar geleden had ik een warm regenjack aangeschaft en dat bleek geen overbodige luxe. Halverwege de klim kwamen we in de mist en ondanks het beperkte zicht haalden we met wat klauteren de top. Daar stond alleen een betonnen paaltje. We zagen geen hand voor ogen en na een kwartiertje rust wisten we niet meer hoe we boven waren gekomen. Op intuïtie de afdaling ingezet. Dat bleek een andere en veel steilere route dan op de heenweg. Letterlijk op handen en voeten de route terug gevonden. Best spannend en eng maar achteraf lach je erom.

Vorig jaar was Ben Nevis (1344 meter) in Schotland aan de beurt. Het was stralend weer en de kranten schreven over The Scottish Heatwave. Dat maakte de klim nog zwaarder, maar je had tenminste uitzicht. Het was druk, maar het veld dunde snel uit. Te steil, te warm, te zwaar. Bedekkende kleding en zonnebrand moesten verbrande huid voorkomen. Op de top is het een soort maanlandschap met veel platte keien. Op de terugtocht merkte je pas hoe lang en steil het pad is. Gelukkig is er beneden een pub, waar je van een welverdiende pint of lagerkunt genieten.

Vandaag deden we nummer 3: Snowdon Mountain (1085 meter) in Wales. Het plan was om de suggestie uit The Lonely Planet te volgen. Volgens Snowdon Ranger Path naar boven en daar via Rhyd-Ddu Path naar beneden. Daarna zou het ongeveer 2 kilometer via de gewone weg naar de auto zijn. Een mooie Round Trip dus. Vertrokken in stralende zon, maar na een uur werd het bewolkt en op de top waren we weer 100% in the cloud. Zo erg dat het pad naar beneden bijna niet te zien was. Daarom terug via hetzelfde pad als heen. Eenmaal beneden begon het te stormen, onweren en te plenzen. Precies op tijd in de auto, zodat ons een nat pak bespaard bleef.

Achteraf is Snowdon de vreemde eend in de bijt. Er gaat namelijk ook een trein naar de top. Hierdoor werd het hoogste punt voor 90% bevolkt door schoolkinderen en bejaarden. Het moment dat je de top bereikt deel je nou eenmaal liever alleen met lotgenoten. Daar staat tegenover dat we in het stationnetje met koffie en soep een beetje warm konden worden.
Al met al een hele belevenis The Big 3. Maar je weet wat ze zeggen: Two’s a party, three’s a crowd!

20140708-212632-77192991.jpg