Monthly Archives: October 2014

Cinema in Leiden: Leiden Film Festival

Als liefhebber van films en van Leiden was ik heel blij met het initiatief om een Argo-Ben-Affleck-Posterfilmfestival in Leiden te organiseren. De eerste editie was in 2006 en die duurde een lang weekend. Trianon en het Kijkhuis waren ‘the place to be’. Het aanbod was beperkt, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik zag dat jaar de documentaire over George Michael, een Russische misdaadfilm die zich afspeelde op een voormalige kovchoz en de film Wild Romance over het Amerikaanse avontuur van Herman Brood.

In de jaren erna is het een belangrijk Leids evenement in de donkere maanden van het jaar geworden. De duur van het festival nam toe evenals het aanbod van films. Die bestaat uit een grappige mengeling van publieksfilms en arthouse titels. Vaak hebben ze pas veel later hun gewone release in de bioscoop. Tot nu toe zag ik elk jaar wel een paar films, waar ik anders waarschijnlijk niet naar toe zou zijn geweest.

Mijn hoogtepunten van de afgelopen jaren:
1. Drive
Duizelingwekkende opening, Ryan Gosling en een keiharde crimestory.
beasts_16cf

2. Beasts of the Southern Wild
Post-Katrina drama over leven aan de zelfkant van New Orleans. Hard en hartverwarmend.

3. Argo

Ben Affleck regisseert zichzelf in spannende thriller over Iraanse revolutie in 1979. Ongelooflijk maar waargebeurd. Won Oscar beste film.

4. BuriedBuried-Ryan-Reynolds

Ryan Reynolds levend begraven met alleen een Blackberry. Een van de meest claustrofobische films ooit.

5. Der Baader Meinhof Komplex

Duits terrorisme in de jaren ’70 is misplaatst idealistisch, knullig en meedogenloos.

En ook niet mis: WhiplashThank you for smoking, Celda 211, The Escapist en Das Weisse Band.

Lees ook: Cinema in Leiden (1) en Cinema in Leiden (2)

Advertisements

Fury (Brad Pitt)

NB. Dit blog kan plot-spoilers bevatten!

Toen Brad Pitt zijn grote doorbraak had in Thelma & Louise hoefde hij alleen maar mooi te zijn en een brutaal opdondertje te spelen. Dat deed hij met verve en ‘a star was born’. We zijn nu ruim twintig jaar verder en zijn ster is nog steeds niet tanende. De eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat dit niet te danken is aan het acteertalent van Brad. Door de jaren heen is pijnlijk duidelijk geworden dat dit nogal beperkt is.

In Fury is dat geen groot probleem, omdat de hoofdpersoon een nogal eendimensionaal karakter is. Het gaat om de Amerikaanse tankcommandant met de bijnaam Wardaddy. Het is april 1945 en hij vecht in Duitsland tegen een verliezende vijand die niet wil opgeven. Hij heeft tot nu toe altijd zijn tank veilig door de vijandelijke linies geloodst. Hij krijgt echter versterking van een groentje, die ook nog klerk is. Om onduidelijke redenen is hij naar het front gestuurd.
IMG_4335.JPGHoe het verhaal zich verder ontwikkelt is niet moeilijk te raden. Het genre van de oorlogsfilm kent nog maar weinig paden die niet platgetreden zijn. En na de meesterwerken Saving Private Ryan en Band of Brothers lijkt het overbodig nog een oorlogsfilm over de bevrijding van Europa te maken.

Toch is Fury geen slechte film, als je ervan houdt. Hij is realistisch, wreed en soms smerig. Echter de scène waar twee vijandelijke tanks een soort dodendans met elkaar opvoeren is subtiel en een verrassend hoogtepunt voor het genre.

Dorsvloer vol confetti

De dominee leert je dat de vrouw op aarde is om de man te ondersteunen. Immers Adam was er eerst en daarna pas Eva. En de onderwijzer van de school waarschuwt voor satanische teksten in populaire muziek. Dat demonstreert hij door op een aftandse cassetterecorder het liedje Female Intuition van Mai Tai achterstevoren te draaien. De jonge, intelligente Katelijne hoort het aan en lijkt alleen maar meer geïnteresseerd te raken.

Ze is het enige meisje in een streng gereformeerd boerengezin uit Zeeland. Ze kan het goed vinden met haar oudste broer Christiaan, maar die heeft zo zijn eigen besognes. Het Zeeuwse platteland is het prachtige decor van het in zichzelf gekeerde en beklemmende milieu anno 1988.
IMG_0370.JPG
Uiteraard heb ik het debuut van Franca Treur gelezen. Ze was immers inwoner van Leiden, toen ze het boek schreef. Ik vond het geen slecht boek, maar als roman niet overtuigend. Het is nogal anekdotisch, meer een bundel verhalen. Dat bezwaar is in een film van 90 minuten minder erg. Je blijft echter nieuwsgierig naar hoe dit meisje zich op de middelbare school (in Goes) verder ontwikkelde en hoe ze heeft besloten in Leiden te gaan studeren (de VU in Amsterdam zou gezien haar achtergrond logischer zijn geweest).
De film ziet er mooi uit; er wordt heel goed geacteerd; de situaties zijn soms geestig en soms beklemmend; er is sluimerend conflict maar er zit veel liefde in het verhaal (al wordt dat in het gezin zelden getoond of uitgesproken). Een typisch Hollandse film in een lange reeks films die handelen over onze overwegend calvinistische komaf. En nu maar afwachten of Knielen, op een Bed Violen ooit nog eens het witte doek bereikt. Het blijft doodzonde dat Paul Verhoeven zich uit dat project heeft teruggetrokken.

Gone Girl (Film)

Deze zomer las ik het boek Gone Girl van Gillian Flynn. Een heerlijk vakantieboek, waar ik eerder al een blog aan wijdde. Toen was al bekend dat de verfilming er aan kwam. En het is redelijk uniek: de film is minstens zo goed als het boek!

Het verhaal gaat over het echtpaar Amy en Nick Dunne. Zij is vermist en hij is de belangrijkste verdachte. Ik zal verder niets verklappen over het plot behalve dat het draait om een huwelijk in verval, waarbij de media er bovenop zitten.

Het scenario is minstens zo inventief als de roman. De dialogen zijn scherp en je moet goed blijven opletten. De regie van David Fincher is erg sterk, vooral in een aantal heftige scènes. Maar de film stijgt vooral boven zichzelf uit door de ijzersterke rollen. Ben Affleck had niet beter gecast kunnen worden dan als de sullige charmeur Nick Dunne. “Is-ie schuldig of heeft-ie alleen de schijn tegen?”, blijf je je afvragen. Zijn Angel Face met kuiltje in zijn wang past perfect bij het karakter. Je zou bijna denken dat de schrijfster Ben in gedachte had toen ze het verhaal bedacht.

IMG_0367.JPG
Rosamund Pike vertolkt de rol van Amy geweldig. Ik kende haar hiervoor nog niet, maar daar gaan we nog veel van horen. En in de bijrollen valt vooral de vrouwelijke detective Boney op, een sterke rol van Kim Dickens, die bekend is van haar rol als topchef in Treme.

Dus geen uitspraak als ‘Boek/Film was beter‘. Ik zeg: Gelijkspel!

Pride

Een Engelse film die speelt in 1984 en gaat over homo’s en mijnstakers. Klinkt als een zwaar drama over de perspectiefloze jaren ’80. De muziek uit die tijd was fantastisch, maar de jeugdwerkloosheid was hoog, de atoomdreiging eveneens, AIDS deed zijn intrede en de politiek werd bepaald door in onze ogen harteloze bastaards als Reagan, Thatcher en Lubbers.

Een feelgood-movie over Groot-Brittanië 1984, het jaar en land van George Orwell lijkt onwaarschijnlijk. Maar ja, we hadden tien jaar geleden al Billy Elliott gehad. Dat succes zal de makers van Pride vast hebben geïnspireerd. Het verhaal over een Londense actiegroep van homo’s en lesbiennes die stakende mijnwerkers in Wales ondersteunen is zo onwaarschijnlijk dat het wel waargebeurd moet zijn. Immers, truth is stranger than fiction.
/>IMG_0366.JPG

De film volgt het bekende stramien van dit soort films. Een goede lach en een traan. Een paar tegenslagen en onverwachte meevallers. Een paar clichés en een paar steengoede grappen. Een lekkere soundtrack maakt het compleet. Het is filmisch niet wereldschokkend. Maar voor een vrijdagavond is het een perfecte film, die laat zien dat solidariteit en tolerantie niet vanzelfsprekend is. Amusement met een boodschap.

Locke (Tom Hardy)

Let op: dit blog bevat plot spoilers

Tom Hardy had volgens zeggen nog een paar weken over in zijn agenda en dus besloot hij de hoofdrol in de film Locke aan te nemen. Geen lichte taak, want hij is de enige acteur die in deze rolprent in beeld komt. De film leunt vrijwel totaal op hem en zijn acteertalent. We zien hem anderhalf uur in zijn auto in het donker over Engelse snelwegen rijden. Eenheid van tijd en plaats dus. In die zin doet het denken aan Buried, waarin een man met alleen een mobieltje begraven in een lijkkist ligt.

Wuthering HeightsDe eerste keer dat ik hem zag spelen was in de Engelse ITV-versie van Wuthering Heights een aantal jaar terug. De serie werd uitgezonden op twee avonden, dat we in Engeland op vakantie waren. Hij was perfect gecast als Heathcliff. Aantrekkelijk en afstotend tegelijk. Knap en niet-knap. Daarna had hij geluk om in een reeks sterke films in sterke rollen te kunnen spelen. Inception, Warrior, This means War, Lawless en The Dark Knight Rises. En nu is hij een ster, die ook nog in kleine films wil spelen.

Ivan Locke is een betrouwbaar en rechtschapen mens, die na zijn werk als voorman in de bouw in zijn auto stapt. Bij het eerste stoplicht zit hij een beetje te dromen, waardoor de auto’s achter hem gaan toeteren. Als hij vervolgens in zijn auto een reeks telefoontjes gaat plegen, wordt langzaam maar zeker duidelijk dat hij op het keerpunt in zijn leven staat. Binnen anderhalf uur raakt hij zijn baan, zijn vrouw en zijn thuis kwijt. Hij is een soort control freak, die vanuit zijn auto alle touwtjes in handen wil blijven houden. LockeMaar elk telefoontje brengt hem meer en verder in de problemen. Hij probeert kalm te blijven, maar met elk gesprek moet hij met een andere emotie omgaan. Hoe dat allemaal afloopt, verklap ik niet. Tom Hardy krijgt meestal rollen als stoere binken. Deze film is daarop geen uitzondering: hij is van het type ‘ruwe bolster, blanke pit’. Locke is het bewijs, dat hij zijn stoere fysiek niet nodig heeft om een krachtige rol neer te zetten.

Take That Boy Band

There weren’t any boy bands when I was young. I was slightly too young for The Osmonds. After them we had to wait until the end of the eighties when boy bands became popular starting with New Kids on the Block. The British answer to their success was Take That and the rest is history.

It depends how you define a boy band. Nowadays it’s mostly five goodlooking young guys with different styles (to attract as much fans as possible) who are mostly singing and dancing together. In this definition The Osmonds, or The Jackson Five weren’t real boy bands. Their members played different instruments and they had one particular lead singer (Donny Osmond and Michael Jackson). So if we stretch this definition slightly there were some boy bands in my youth: Wham!, Bros, Duran Duran and one-hit-wonder The Pasadenas.

Take That ThenBut in the nineties the golden age of boy bands started. Take That took it to a whole new level. What caused this? Were it the energetic dance moves and the close harmony singing? Or was it the combination of seventies covers and self-written hits (by Gary Barlow). Or just the five fresh faces who were eager to show their bare torsos in soft-erotic video clips? Anyway it brought them a lot of young fans and also in the gay scene they were very popular. Although I was too old to be a devoted fan I silenty liked them for all the good reasons. But it only lasted three albums and a greatest hits. Robbie Williams left the band shortly after the release of their third album. The rest of the guys stopped because the pressure of their massive success became too much.

Other boy bands like Boyzone, Backstreet BoysWestlife, Five, N’ Sync, Blue and nowadays One Direction followed. Some functioned as a stepping stone for solo careers, but only Robbie Williams and Justin Timberlake were really successful. Take That reunited in 2006 with the four remaining members. Robbie Williams was still being very condescending about his old mates, especially Gary Barlow. But miracles still happen. Robbies career waned, mostly because he split up with his genious song writer Guy Chambers. That almost ruined his career. And Gary Barlow always was a good song writer. So Take That kickstarted their career with Beautiful World, which includes my favorite Take That song ever: Shine.

Especially in their home country they became again massively popular. Two albums followed, the latest Progress with a temporary reunion of the original band members. It was their best album so far and surprisingly jumpstarted the solo career of Robbie Williams. Lately Jason Orange announced his departure of the band. To be honest he was there mostly for the dancing, and the men are getting too old for that! So now there’s three members left and a new album is announced. Listen to the first single These Days and judge for yourself: they may get older, but they’re still going strong. Like they say: Old Love Never Dies.

Take That Boy Band.