Klapstuk in Leiden

Wij aten thuis nooit hutspot. Wel Peen en Uien. Het gerecht was hetzelfde, maar zo heette dat nou eenmaal bij ons. En Klapstuk kenden we ook niet. Wel aten we elke zondag draadjesvlees. Riblappen, sukadelappen o.i.d. dat mijn moeder met een bloemetjesschort voor de hele zaterdagmiddag op het vuur in een zwarte braadpan liet sudderen. Na een dag in de kelder smaakte dit op zondag extra lekker.

Sinds ik in Leiden woon maak ik één keer per jaar peen & uien, pardon: Hutspot. De eerste jaren toen ik nog studeerde wist ik niet precies wat Klapstuk was. Bovendien had ik er geen geschikte braadpan voor en zeker geen tijd en geduld om dat op mijn gemak klaar te maken. Vaak aten we het toen met de rookworst van de HEMA. Die paste ook beter binnen het budget van een student. Tegenwoordig heb ik die beperkingen gelukkig niet meer. Maar ja, sinds een jaar of vier eet ik geen vlees meer. Hoe moet dat dan?

IMG_4284-0.JPG

Dat is heel simpel. Ik vind tradities belangrijker dan de leefregels die ik mezelf heb opgelegd. Daarom maak ik twee uitzonderingen op mijn vleesloos dieet. Met Kerst eet ik kalkoen en met Leids Ontzet eet ik Klapstuk bij de Hutspot. Uiteraard zelfgemaakt, tegenwoordig bij de scharrelslager gekocht. Als ik de lucht van het sudderende stoofvlees in de braadpan in mijn hele appartement ruik, krijg ik spontaan heimwee naar mijn carnivore bestaan. Gelukkig ben je na twee dagen hutspot en klapstuk wel weer voor een lange tijd klaar met deze culinaire hoogstandjes!

Lees ook: 30 x 3 oktober

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s