Monthly Archives: November 2014

Hell on Wheels

Cullen Bohannon is een man in de categorie rouwdouwer en ruwe bolster, blanke pit. Met zijn woeste baard, lange manen en brede tors is hij ondanks zijn onbehouwen gedrag ook een kerel die alle ogen op hem gericht krijgt.
IMG_4409.JPG
In de jaren ’60 van de 19e eeuw raakt hij betrokken bij de aanleg van de spoorlijn dwars door Amerika. Zeg maar: van New York tot Los Angeles. De Amerikaanse Burgeroorlog is nog maar net afgelopen en Bohannon heeft aan de kant van de verliezers gevochten. Dat is slechts één van de demonen uit zijn verleden die hem achtervolgen.
Het plaatsje Hell on Wheels bestaat uit tenten en andere mobiele en tijdelijke gebouwen. Het wordt bevolkt door een zooitje ongeregeld. Voormalige slaven uit het Zuiden doen nu zware arbeid in vrijheid. Twee Ierse broers runnen het bordeel en zorgen voor erotisch entertainment. Een zonderlinge dominee met zijn dochter probeert indianen te bekeren. Verder is er Thomas Durant, die met dubieuze financiële praktijken en staatssteun de spoorlijn hoopt te realiseren. En er is de Zweed, het hulpje van Durant, die als een soort sheriff in het dorpje optreedt. Zijn eigen gedrag is echter allesbehalve onberispelijk. Hij komt daardoor lijnrecht tegenover Bohannon te staan.

De serie blaast nieuw leven in het genre van de western. De makers ontwijken heel behendig de valkuilen van de politiek-correcte bril van de huidige tijd. Dus worden de spanningen tussen blank en zwart, man en vrouw en met de indianen of de Mormonen niet weggemoffeld of geromantiseerd. Integendeel. En toch zijn er sterke karakters aan elke kant van alle scheidslijnen. Bijvoorbeeld de prostituee Eva, die door de indianen is gebrandmerkt met een tatoeage op haar gezicht, vervolgens met een blanke man trouwt, terwijl ze eigenlijk van de zwarte Elam houdt.
IMG_4411.JPG
Inmiddels zijn er drie seizoenen van de serie verschenen met elk maar 10 afleveringen. Het decor van MidWest America is adembenemend. Het zijn vooral de botsende karakters en hun steeds verrassende verhaallijnen die deze serie tot een mustsee maken. Als treinreiziger heb je weleens het gevoel in een hell on wheels te zijn beland, maar in vergelijking met de situatie uit de serie met die naam, valt het altijd mee.

Bowie 50

In 1964 bracht David Bowie zijn eerste langspeelplaat uit. Dit jaar dus 50 jaar geleden begon de carrière van een superstar. Een halve eeuw met hoogte- en dieptepunten. Paradiso organiseerde daarom een tribute-avond rond het fenomeen Bowie. Mijn kennismaking met Bowie kwam uit de Muziekkrant Oor, die mijn oudste broer begin jaren 70 wel eens kocht. Daar stonden foto’s in van Bowie in zijn meest androgyne periode. Fascinerend. Maar pas met Heroes zag ik hem voor het eerst op Toppop.

Een halve eeuw is een mooie aanleiding om mijn favoriete en minst favoriete nummers van de veelzijdige artiest op een rijtje te zetten.

Cat People (Putting out Fire)
De filmversie is geproduceerd door niemand minder dan Giorgio Moroder. Geniaal in tegenstelling tot de laffe uitvoering op hitalbum Let’s Dance.

Life On Mars

Prachtige muziek met onnavolgbare teksten. Geen idee waar hij over zingt. “Is there Life on Mars?” Nutteloos weetje: Frida nam de Zweedse versie van dit nummer op!

Heroes

Een paar jaar nadat dit een hit was, werd het gebruikt in Christiane F. Wir Kinder vom Bahnhof Zoo. Een deprimerende film over een meisje dat heroïnejunkie wordt. Toen kreeg de tekst “We could be Heroes. Just for one Day” ineens een heel andere betekenis.

Dieptepunt

De eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat het na het enorme succes van Let’s Dance snel bergafwaarts ging met de muzikale loopbaan van Bowie. Hij leek zich meer op films te concentreren en had nog een paar goede hits, maar de glans was er wel een beetje af. Het dieptepunt vond ik persoonlijk het album Tonight uit 1984. Het titelnummer was een duet met Tina Turner dat vier jaar later in de liveversie de laatste nummer 1 voor Bowie werd. Persoonlijk vind ik het zijn slechtste nummer. Hijzelf is er waarschijnlijk ook niet echt trots op: het ontbreekt op al zijn verzamelalbums!

Interstellar: science of fiction?

Het woord science in science-fiction lijkt te suggereren dat er een wetenschappelijke basis in de verhalen hoort te zitten. Christopher Nolan, de maker van Interstellar, is zich hier waarschijnlijk erg bewust van geweest. De film is dan ook doorspekt met allerhande wetenschappelijke theorieën, concepten en ideeën. Dat gaat niet alleen om sterrenkunde, natuurkunde, maar ook filosofieInterstellar en antropologie. Best leuk, maar het zien van deze film maakt het nogal zwaar.

Uiteindelijk is het natuurlijk ook allemaal maar verzonnen: fiction. De aarde wordt ergens in de 21e eeuw geteisterd door allerlei natuurrampen die de productie van voedsel ernstig in gevaar brengen. De voormalig piloot Cooper komt er bij toeval achter dat de NASA in het geheim een missie naar een andere wereld voorbereidt. Nou ja toeval? De wet van Murphy: dat wat kan gebeuren, zal gebeuren.

Dus gaat Cooper als astronaut op zoek naar een ander sterrenstelsel en laat zijn gezin achter. Opofferingsgezindheid ten behoeve van de mensheid of ultiem overlevingsinstinct? Daar draait het in de film uiteindelijk om. Bijna drie uur duurt Interstellar en het ziet er allemaal prachtig uit. Toch overtuigt de film mij niet helemaal. De film komt traag op gang en het einde wordt nogal afgeraffeld. Daardoor is het geheel niet helemaal in balans.Contact

Maar het is vooral het loodzware wetenschappelijke gewicht van de film dat mij dwars zat. Het belemmert je bij het laten meeslepen in het verhaal. En het sentimentele laatste half uur helpt ook niet. Dat het script oorspronkelijk bedoeld was voor Steven Spielberg verklaart dat enigszins. De film is trouwens schatplichtig aan talloze sf-klassiekers, zoals The Right Stuff, 2001 A Space Odyssey en Close Encounters od the Third Kind. Maar het meest deed de film me denken aan Contact, waarin Jodie Foster op zoek gaat naar buitenaards leven. Totaal niet overtuigend vond ik die film. Het grote raadsel voor mij blijft waarom de ene scieClose Encountersncefiction film je helemaal meesleurt door een totaal verzonnen verhaal, terwijl je de andere pretentieuze, sentimentele nonsens vindt. Ik vraag me daarom af: zou daar al wetenschappelijk onderzoek naar zijn gedaan?

Samba

Na het ongekende succes van Intouchables was het heel begrijpelijk dat de makers opnieuw wilden werken met Omar Sy. Het is een goede acteur en zodra zijn brede glimlach close-up in beeld komt, dan spat het werkelijk van het doek. Dus nu is er Samba, een romantische komedie over de relatie tussen Alice (Charlotte Gainsbourg, jawel de dochter van …) en Samba. Zij is vrijwilliger bij Vluchtelingenwerk en hij woont en werkt al 10 jaar in Parijs zonder geldige verblijfsvergunning en is vlak daarvoor door de politie opgepakt.

Net als in Intouchables draait het om een bijna onwaarschijnlijke combinatie tussen twee personen. Dit levert een zeer vermakelijke film op, die vooral romantisch en komisch wil zijn. In de zijlijn wordt ook een beeld geschetst van de wereld van (semi)-illegalen in Frankrijk. Het schuurt echter nergens. Het lijkt alsof de makers niemand tegen het hoofd hebben willen stoten.IMG_4386.JPGVanwege de vele overeenkomsten ontkom je er niet aan om de film te vergelijken met Intouchables. De eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat Samba niet in de buurt komt. Het is een goede film, maar de grappen zijn minder, het tempo is lager en het verhaal is meer voorspelbaar. Aan de andere kant: die glimlach van Omar/Samba is magisch en alleen al reden om de film te gaan bekijken.

Leiden International Film Festival 2014 (2)

Love Is Strange
Een van de eerste rollen van John Lithgow zag was die in The World According to Garp. Hij is de American Football-speler die als travestiet of transseksueel door het leven gaat. Een onvergetelijk personage in het boek, maar vooral in de film. Hij kreeg er een Oscarnominatie voor in de categorie Beste mannelijke bijrol (het jaar erna opnieuw een voor Terms of Endearment). Sindsdien speelde hij nog in talloze films en series, meestal in voortreffelijke bijrollen.

IMG_0376.JPG
Met Alfred Molina speelt hij nu in Love Is Strange de hoofdrol. Ze zijn het koppel Ben en George die al bijna 40 jaar bij elkaar zijn en eindelijk kunnen trouwen. Daar begint de film mee en kort daarna raken ze gescheiden van tafel en bed, omdat George zijn baan (als koorleider in een katholieke kerk) kwijtraakt en ze het appartement in Manhattan niet meer kunnen betalen. Vervolgens is onduidelijk welk verhaal de makers van de film willen vertellen. Dat de katholieke kerk hypocriet is? Dat je oude mensen niet van elkaar moet scheiden? Dat vriendschap gebaat is bij wederzijdse privacy? Dat er in Manhattan geen plek meer voor oude mensen is? De titel van de film zet je ook op het verkeerde been, want eigenlijk is alles heel gewoon en normaal in het verhaal. De scènes met de twee oude mannen zijn ontroerend, maar dat vind ik onvoldoende voor een geslaagde film.

White God
Ooit ging ik nietsvermoedend naar de Mexicaanse film Amores Perros. Ik dacht dat het een liefdesfilm was, maar het ging over illegale hondengevechten. Sinds ik als kind drie keer door een hond ben aangevallen en gebeten, ben ik bang voor honden. Desalniettemin was de film een aanrader en de doorbraak voor Gael García Bernal.

IMG_0374.JPG
Dat de Hongaarse film White God over honden ging, had ik uit de beschrijving begrepen. Niet dat het ook over illegale hondengevechten gaat. Tijdens de voorstelling liepen veel bezoekers weg. Het werd hen blijkbaar te veel. Ik moest denken aan de controversiële Franse film Irréversible, die ik zo’n 10 jaar geleden in het Kijkhuis zag. Ondanks het grove geweld en een uiterst realistisch gefilmde verkrachtingsscène van een minuut of 10, liep er toen niemand weg uit de film. Blijkbaar doet geweld van en tegen dieren iets anders bij kijkers dan dat van en tegen mensen.
Hoe dan ook. Het verhaal is surrealistisch en wil blijkbaar iets vertellen over de wreedheid van mensen tegen dieren. De film doet denken aan The Planet of the Apes, maar ook The Walking Dead. De beelden zijn gefilmd met hulp van echte honden, die erg goed acteren. En gelukkig meldt de aftiteling in grote letters dat er geen dieren zijn verwond tijdens de opnamen. Een unieke kijkervaring, mits je een stevige maag hebt.

Lees ook: Cinema in Leiden: Leiden International Film Festival

Whiplash (Leiden International Film Festival)

De openingsfilm van dit jaar op het Leiden International Film Festival is de muziekfilm Whiplash. De 19 jarige drummer Andrew zit op het meest gerenommeerde conservatorium van Amerika. Hij wordt gespot door de jazz-docent, mister Fletcher. Die is befaamd en berucht om zijn onconventionele gedrag. Hij kleineert zijn studenten en deinst daarbij voor niets terug! Hij is meedogenloos en sadistisch om het beste uit de muzikanten te halen. Dit is andere koek dan Robin Williams in Dead Poets Soviety. Het levert een mooie film op met mooie muziek, een onverwacht plot en mooie beelden! Dit is zo’n typische festivalfilm die je anders niet zou gaan bekijken. De andere twee films die ik tot nu toe zag waren helaas minder indrukwekkend.

The Young Kieszlowski
Ongewenste zwangerschap bij tieners is in Amerika nog steeds een groot probleem. the-young-kieslowskiDeze film laat in de openingsscène zien, dat seksuele voorlichting een pijnlijk issue is en blijft tussen ouders en kinderen. Het is meteen de beste scène van de film. Het verhaal over het meisje dat haar baby besluit te houden lijkt wel erg op dat van de film Juno van enkele jaren geleden. Echter The Young Kieszlowski haalt in de verste verte niet het niveau van Juno.

The Salvation
Een Scandinavische western. Dat maakt nieuwsgierig. Met Mads Mikkelsen in de hoofdrol. Dat schept verwachtingenIMG_4363. De film opent uitstekend met prachtige beelden en beklemmende scènes. Het verhaal gaat over een Deense immigrant die na 7 jaar zijn vrouw en zoon naar Amerika laat overkomen. Meteen na aankomst komen ze de verkeerde mensen tegen en gaat het helemaal mis. Dat geldt helaas ook voor de film. Gaandeweg wordt het meer en meer een standaard western waar er dertien van in een dozijn passen.