Leiden International Film Festival 2014 (2)

Love Is Strange
Een van de eerste rollen van John Lithgow zag was die in The World According to Garp. Hij is de American Football-speler die als travestiet of transseksueel door het leven gaat. Een onvergetelijk personage in het boek, maar vooral in de film. Hij kreeg er een Oscarnominatie voor in de categorie Beste mannelijke bijrol (het jaar erna opnieuw een voor Terms of Endearment). Sindsdien speelde hij nog in talloze films en series, meestal in voortreffelijke bijrollen.

IMG_0376.JPG
Met Alfred Molina speelt hij nu in Love Is Strange de hoofdrol. Ze zijn het koppel Ben en George die al bijna 40 jaar bij elkaar zijn en eindelijk kunnen trouwen. Daar begint de film mee en kort daarna raken ze gescheiden van tafel en bed, omdat George zijn baan (als koorleider in een katholieke kerk) kwijtraakt en ze het appartement in Manhattan niet meer kunnen betalen. Vervolgens is onduidelijk welk verhaal de makers van de film willen vertellen. Dat de katholieke kerk hypocriet is? Dat je oude mensen niet van elkaar moet scheiden? Dat vriendschap gebaat is bij wederzijdse privacy? Dat er in Manhattan geen plek meer voor oude mensen is? De titel van de film zet je ook op het verkeerde been, want eigenlijk is alles heel gewoon en normaal in het verhaal. De scènes met de twee oude mannen zijn ontroerend, maar dat vind ik onvoldoende voor een geslaagde film.

White God
Ooit ging ik nietsvermoedend naar de Mexicaanse film Amores Perros. Ik dacht dat het een liefdesfilm was, maar het ging over illegale hondengevechten. Sinds ik als kind drie keer door een hond ben aangevallen en gebeten, ben ik bang voor honden. Desalniettemin was de film een aanrader en de doorbraak voor Gael García Bernal.

IMG_0374.JPG
Dat de Hongaarse film White God over honden ging, had ik uit de beschrijving begrepen. Niet dat het ook over illegale hondengevechten gaat. Tijdens de voorstelling liepen veel bezoekers weg. Het werd hen blijkbaar te veel. Ik moest denken aan de controversiële Franse film Irréversible, die ik zo’n 10 jaar geleden in het Kijkhuis zag. Ondanks het grove geweld en een uiterst realistisch gefilmde verkrachtingsscène van een minuut of 10, liep er toen niemand weg uit de film. Blijkbaar doet geweld van en tegen dieren iets anders bij kijkers dan dat van en tegen mensen.
Hoe dan ook. Het verhaal is surrealistisch en wil blijkbaar iets vertellen over de wreedheid van mensen tegen dieren. De film doet denken aan The Planet of the Apes, maar ook The Walking Dead. De beelden zijn gefilmd met hulp van echte honden, die erg goed acteren. En gelukkig meldt de aftiteling in grote letters dat er geen dieren zijn verwond tijdens de opnamen. Een unieke kijkervaring, mits je een stevige maag hebt.

Lees ook: Cinema in Leiden: Leiden International Film Festival

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s