Guilty Pleasures

Je schuldig voelen over iets waar je plezier aan beleeft. Zolang het niet ten koste van een ander gaat, lijkt me dat echt onnodig en overbodig. In de muziek is een soort covergenre ontstaan onder de titel Guilty Pleasures. Gerenommeerde artiesten maBBC 80'sken een cover van een zogenaamd ‘fout’ nummer, meestal uit het diepe popverleden. De Wereld Draait Door kent het format en in Engeland maakte BBC Radio 2 een mooie Jaren ’80 cover-CD.

Ik ben opgegroeid in de jaren ’70 en ’80 en heb vrijwel alle Toppop- en Countdown-afleveringen nog op mijn netvlies staan. Daarnaast heb ik me als deejay op het COC Leiden enigszins bekwaamd in het genre van de camp-muziek. Dan ligt de lat voor wat een guilty pleasure is, best wel hoog.

Maar goed, omdat het helemaal hip is, hier mijn guilty-pleasure-confession:

3. A-ha
De eerste keer dat ik het filmpje van Take On Me zag, was ik meteen verkocht. De combi gewone film en stripverhaal was revolutionair, maar Morten Harket rocked me off my feet. Ik woonde net in de studentenflat en was muzikaal meer bezig met serieuze New Wave muziek. De band uit Noorwegen paste helemaal niet in dat plaatje. Maar ze maakten hit na hit en ik vond het allemaal schitterend.Als ik al een favoriet moet kiezen, wordt het Hunting High and Low. Goed gezongen, fraai arrangement en wederom mooie clip.

2. Carpenters
Ik heb weinig herinneringen aan de Carpenters, toen ze in hun hoogtijdagen waren. Vaag herinner ik me dat ze bij Willem Duys optraden. Ze waren ook niet waanzinnig succesvol in Nederland. Het was de biopic over het leven en de dood van Karen Carpenter die eind jaren ’80 werd uitgezonden, waardoor ik geïnteresseerd raakte in de mierzoete muziek van broer en zus. En tot op de dag van vandaag geniet ik van de prachtige stem van Karen. Gek genoeg vind ik het hoogtepunt het Ave Maria dat op hun Kerst-CD staat. De tv-opname uit 1978 laat pijnlijk zien hoe dun ze dan al is. In 1983 sterft ze aan de gevolgen van anorexia.

1. Rob de Nijs
De man is inmiddels 72, maar in mijn jeugd was hij de held Bertram Bierenbroodspot uit Hamelen. Mijn oudste zus had zijn platen en stiekem vond ik die hartstikke leuk. Vaak bekende liedjes met een speciale Nederlandse vertaling. Veel liedjes uit de jaren ’70 geven een mooi beeld van de (seksuele) moraal in die tijd. Liedjes over jonge Lolita-achtige meisjes die nu echt niet meer zouden kunnen. Opvallend is het relatief kleine aantal Top-40 hits die hij had (slechts 16). Hij moest het toch vooral van zijn albums hebben en die maakt hij nog steeds. Een favoriet kiezen is bijna onmogelijk. Ik vind zijn hits uit de jaren ’70 en ’80 stuk voor stuk prachtig, maar ik kies toch voor zijn versie van Eeuwig Jong (origineel van Charles Aznavour, tekst van Jan Rot) van het album Chansons (2008). De opname uit 2009 laat zien hoe goed de man nog bij stem is.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s