Monthly Archives: January 2015

Queen in Leiden (1984)

Vanuit mijn huis kijk ik uit op de plek waar voorheen de Groenoordhallen stonden. Deze veehal werd daarnaast voor andere doeleinden gebruikt: massale tentamens van de studie rechten, de Huishoudbeurs Leidato en voor popconcerten, meestal in het (hard)rock genre. De enige keer dat ik dat meemaakte was op 20 september 1984 voor een concert van de legendarische groep Queen. Volgende week is Queen weer in Nederland. Dan in het Ziggodome, met maar twee van de oorspronkelijke leden, maar met Adam Lambert als frontman.Queen in Leiden

In de jaren 70 was ik fan van ABBA. Mijn jongste broer was fan van Queen. Dat kwam goed uit, want dan konden we posters uitwisselen. Stiekem vond ik Freddie Mercury wel sexy, vooral in de glamrock-periode toen hij met lang haar en ontbloot bovenlijf in balletpakjes paradeerde. Later speelde hij met alle gay subculturen en stiekem vond ik dat ook wel leuk. In 1984 had Queen weer twee vette hits met Radio Ga Ga en I Want to Break Free. Die laatste hit had een legendarische clip waarin Freddie als een soort Conchita Wurst avant la lettre (vrouw met snor) een Engels rijtjeshuis stofzuigt, terwijl de overige leden ook als vrouw verkleed zijn. Ik herinner me goed, dat tijdens het concert Freddie bij dit nummer met de pruik uit de clip en een enorme nepboezem paraderend het podium opkwam. Uiteraard ging de zaal compleet uit zijn dak.

I-Want-To-Break-Free-live-queen-32486781-500-332

Ik woonde toen net een jaar in Leiden en ik weet niet meer precies hoe het zo gekomen is. Mijn jongste broer was denk ik nog te jong om alleen naar een concert te gaan. Het kaartje was niet heel duur (ƒ 27,50), dus dat kon ik als student wel betalen. Zo gingen we samen op mijn fiets naar de Groenoordhallen. Ik vond het een memorabel concert, omdat Queen toen al een legendarische band was. Dat werd later alleen maar groter door Live Aid, de dood van Freddie, het tribute concert waar George Michael een van zijn ‘finest moments’ in zijn carrière had en de succesmusical We Will Rock You.

Er is eigenlijk maar één reden waarom ik (weer met mijn broer en zijn zoon) naar het concert ga en dat is Adam Lambert. Zijn naam staat prominent op de posters en dat is meer dan terecht. Hij werd tweede in American Idol 2009. Zijn openlijke homoseksualiteit was daar waarschijnlijk mede debet aan. Hij trok een lange neus, want hij maakte twee succesvolle albums en een aantal geweldige hits (waarvan Whataya Want From Me ook in Nederland de Top 10 haalt). Hij zong op hits van Avicii en speelde in de hitserie Glee. Onlangs zette zijn platenmaatschappij hem aan de kant, maar binnen 24 uur had hij een nieuw contract. Maar bovenal heeft Adam Lambert een stem uit duizenden met een enorm bereik. Bovendien is hij minstens zo extravagant in zijn optreden als Freddie Mercury. En laten we eerlijk zijn: alleen voor die twee oude mannen (Brian May en Roger Taylor) leg ik geen € 75 neer. Daarvoor is de herinnering uit 1984 me te veel waard!

Advertisements

The Imitation Game

LET OP: dit filmblog bevat mogelijk spoilers!

Soms denk je dat alle verhalen over de Tweede Wereldoorlog inmiddels wel verteld zijn. Toch zijn er altijd weer nieuwe invalshoeken om bekende verhalen te vertellen. Een paar jaar geleden deden de Engelsen dit met The King’s Speech en nu opnieuw met The Imitation Game.

De combinatie Cambridge, homoseksualiteit en spionage kennen we uit Another Country, waarin Rupert Everett en Colin Firth informatie aan de Sovjets doorspelen om hun homoseksualiteit verborgen te houden. Ook in The Imitation Game spelen deze drie aspecten een rol. Nu gaat het echter ook om een briljant wiskundige, die zich vrijwillig aanmeldt om de Enigma Code te kraken.

Begin deze eeuw las ik het boek Cryptonomicon van Neil Stephenson, een vuistdikke wiskundige ideeënroman. Niet echt ‘my cup of tea’, zou je denke2015/01/img_0395.jpgn. Het boek gaat echter ook over de rol van wiskunde in WOII en over belangrijke innovaties die oorlogvoering nu eenmaal veroorzaakt. De basis voor computers zoals die na de oorlog werden ontwikkeld werd gelegd bij het kraken van vijandige codes. Maar het belangrijkste wat me uit het boek bijbleef was het zogenaamde Enigma-dilemma: als je de code eenmaal kraakt, kun je er niet zoveel mee doen. De vijand komt er snel achter en zal dan de code zo snel mogelijk veranderen.

Benedict Cumberbatch spee2015/01/img_0396.jpglt in de film de homoseksuele Alan Thuring aan de slag met het kraken van de Enigma-code. Hij krijgt veel tegenwerking van zijn meerderen en zijn collega’s, die hem geen van allen mogen, laat staan vertrouwen. Keira Knightley speelt de vrouwelijke wiskundige, die Alan enig sociaal gedrag aanleert, waardoor zijn collega’s bereid zijn mee in plaats van tegen te werken. De machine die hij ontwerpt noemt hij liefkozend Christopher naar zijn jeugdliefde.
Hoe het afloopt is niet eens zo spannend. De film moet het vooral hebben van de interactie tussen botsende karakters en sociale conventies. De dialogen zijn sterk en er wordt uitstekend in geacteerd. Er wordt al gefluisterd over Oscar-nominaties. Gezien eerder succes voor The King’s Speech lijkt me dat geheel niet onwaarschijnlijk en zeker verdiend!

Top 40 50

Vandaag ziet de Nederlandse Top 40 Abraham! 50 jaar geleden zond Radio Veronica de eerste hitlijst uit. Ik werd twee maanden later geboren en niet alleen daardoor voel ik verwantschap. Met een beetje overdrijving zou je kunnen stellen dat de Top 40 mijn leven weergeeft.

Mijn eerste herinnering aan de Top 40 dateert uit 1975. Voordat de zeezender uit de lucht werd gehaald in 1974 luisterden wij thuis uiteraard naar Radio Veronica, waar ooit een plaatje werd gedraaid (Penelopie van Les Poppys) voor de verjaardag van mijn moeder. Ook kan ik me herinneren dat het zendschip in een storm op het Scheveningse strand vast was komen te zitten. En natuurlijk herinner ik me de laatste uitzending in 1974 voordat de radiopiraat werd verboden. Waarschijnlijk heb ik het niet live meebeleefd, maar heeft Veronica de beelden er de jaren erna in het collectieve geheugen van Nederland geramd! Opdat we niet zouden vergeten welk onrecht toen plaatsvond. Lees het geweldige boek van Auke Kok over Veronica of bekijk de Engelse film The Boat that Rocked om meer te leren over de geschiedenis van piratenzenders.

In 1975 begon ik stelselmatig te luisteren naar de Top 40. De TROS zond hem in de verboden Veronica-tijd op donderdagmiddag uit met Ferry Maat als presentator. De eerste nummer één die ik me kan herinneren was That’s the Way (I like it) van KC and the Sunshine Band. Geweldige naam trouwens voor een geweldige band met geweldige hits!

Maar de belangrijkste herinnering is toch wel het gedrukte exemplaar. Mijn oudste broer had me geleerd dat je die gratis kon ophalen bij de platenzaak. Als jongen van elf ging ik op de fiets door weer en wind naar platenzaak Van Buitenen op de Binnenwatersloot in Delft en later bij Radio Modern in De Hoven!

Tot diep in de jaren negentig haalde ik de Top 40. Dat ritueel hoorde er nu eenmaal bij. En het was in de periode voor Internet een belangrijke informatiebron voor elke muziekliefhebber. Door de jaren is de Top 40 continu veranderd. Het radiostation, de presentator, de geluidsdragers en de samenstelmethode zijn meermalen veranderd en dat zal ook zo blijven. Gelukkig zijn twee dingen constant gebleven: het gaat om hits en het zijn er altijd 40! Door de jaren heen ging ik regelmatig met andere lijsten vreemd, maar uiteindelijk bleef ik toch de lijst der lijsten trouw. Het gedrukte exemplaar schijnt nog wel te bestaan, maar tegenwoordig check ik de lijst ‘gewoon’ via de Top 40-app op mijn smartphone. Sommige dingen veranderen nu eenmaal en andere blijven hetzelfde!