Monthly Archives: February 2015

Detox: Balans (8)

De maand februari zit er bijna op. Dat betekent ook dat mijn 28 dagen Detox er bijna op zitten. Vorig jaar deed ik dit voor het eerst als een soort challenge. Inmiddels past het gedeeltelijk in mijn dagelijkse routine en februari is voor de tweede keer mijn Detox-maand.

Ik was al gestopt met vlees eten, dus dat was niet zo moeilijk. Het stoppen met alle frisdrank met suiker en suikervervangers is geen opoffering. Laatst was in het nieuws dat we in Nederland steedsdopper3 minder frisdrank en steeds meer water drinken! Blijkbaar is het een gezonde trend. Brood is alleen nog maar volkoren. De smerige automatenkoffie op het werk sla ik over. En verklaar me voor gek: het borstelen en koud afdouchen zit nu ook in mijn dagrepertoire. Het is heerlijk en je wordt er echt wakker van.

Tijdens februari was de Detox-kuur iets strenger dan wat ik had overgenomen. Geen alcohol, koffie, suiker, tarwe, e-nummers en koeienzuivel. Alleen kruiden- of groene thee en alleen Spa rood als frisdrank. Dat betekende weer veel fruit en salades mee naar het werk, want het bedrijfsrestaurant biedt ongeveer alleen een appel en een gekookt ei binnen dit regime. Steeds meer mensen zitten tijdens de lunch uit een Tupperware-bak hun zelf bereide maal te eten. Het is een trend als de uitwassen ervan in het nieuws komen. Aldus geschiedde. Zo was er het verhaal van ondervoede kinderen, die nauwelijks te eten krijgen. Nou is oBioFrietkraamplettendheid voor obesitas bij kinderen anno nu zeer terecht, maar sommige gezondheidsfreak-ouders schieten daarin helemaal door. Ook Linda de Mol was de trend van het gezonde eten opgevallen en deed een rellerige oproep, dat een frietje op zijn tijd moet kunnen! Beetje vreemd voor een vrouw die ruiterlijk toegeeft, dat ze heel ver gaat in het sleutelen aan haar uiterlijk. Een biologisch frietje van Karels Bio-frietkraam op de Leidse markt maakte deze maand gewoon deel uit van mijn Detox Balans! Wel zonder saus uiteraard. 🙂

Lees ook mijn eerdere blogs over Detox:

Detox: Food 4 Thought (1) Detox: Good 4U? (2) Detox Challenge (3) Detox: A Cold Shower (4) Detox Experience (5) Detox: Move Your Body (6) Detox: Horizon (7)

Foxcatcher (Channing Tatum)

LET OP: Dit blog kan plot spoilers bevatten!!

Ik geef het meteen maar toe: ik heb een zwak voor Channing Tatum. De eerste keer zag ik hem op een vliegtuigtrip in She’s The Man. De film is losjes gebaseerd op een toneelstuk van Shakespeare. Zo dichtbij ‘high brow culture’ zou Channing niet snel meer komen. Het waren juist films met fysieke rollen, waar hij in thuishoorde en excelleerde. Step Up, Fighting, The Eagle en Magic Mike. Daarnaast deed hij het ook goed als heartthrob in films als 10 Years en Dear John. En hij heeft ook komisch talent, zoals bleek uit 21 Jump Street. Niet voor niets is hij inmiddels de leading man in Hollywood. Alles wat hij aanraakt, lijkt een succes te worden. Maar in een film genomineerd voor een Oscar verwacht je hem niet zo snel.

En nu is er dan Foxcatcher. De nominaties gaan in dit geval niet naar Channing, maar naar zijn twee tegenspelers: Steve Carell en Mark Ruffalo. Het verhaal gaat over Dave en Mark Schultz. Twee broers, die allebei in 1984 een gouden plak in worstelen winnen bij de Olympische Spelen. Hun ouders zijn gescheiden toen ze nog heel jong waren en de oudere Dave heeft Mark opgevoed. Het zijn twee mannen die nauwelijks communiceren. Ze geven elkaar een hug of een klap. Veel woorden komen er niet aan te pas. Mark is niet het scherpste mes in de la en wordt benaderd door de rijke John E. DuPont (jawel, van het bekende chemieconcern). Die toont interesse om de broers in hun verdere loopbaan te ondersteunen. Mark laat die kans niet aan zich voorbijgaan. Dave twijfelt nog en wil niet verhuizen vanwege zijn gezin. “Wat zit er in voor DuPont”, vraagt Dave zich af. Dat is eigenlijk ook de leidende vraag van de film.

DuPont komt uit een rijke, aristocratische familie, waar paardensport en de vossenjacht de norm zijn. Worstelen is meer voor het gewone volk. De moeder van John (Vanessa ReFOXCATCHERdgrave) laat dat duidelijk merken. Toch krijgt het worstelkamp de naam Foxcatcher. Steve Carell zet Dupont neer als een licht neurotische en narcistische man. Aan welke complexen deze man allemaal precies lijdt, laat de film in het midden. Dat is ook het sterke van het verhaal. Je tast in het duister, wat er allemaal achter zit, ook al is het vreemd. Dat doen de broers Schultz immers ook. Al met al een mooie, ingetogen en beetje trieste sportfilm met formidabel acteerwerk.

Cineville (Exit TV 3)

Vandaag meldde de Telegraaf dat steeds meer jongeren de TV dumpen. Ze kijken steeds meer op hun tablet en hebben een abonnement op een streamingdienst als Netflix. Ik wil me niet tot de groep jongeren rekenen, maar ik begrijp het helemaal. Bruce Springsteen zong het 20 jaar geleden al: 57 Channels (and nothing on). Waarom betalen voor iets, terwijl er voor je gevoel nooit iets interessants te zien is? In de huidige situatie kun je immers als consument zelf bepalen wat je wilt zien en wanneer.

Ik heb vorig jaar besloten mijn TV-abonnement op te zeggen voor minimaal één jaar. Wat ik toen nog niet wist, dat de Cineville pas bestaat waarmee je onbeperkt naar films mag. Ik heb nu voor € 19 per maand toegang tot alle films in Trianon en het Kijkhuis in Leiden. Maar ook in bioscopen in andere steden, zoals The Movies in Dordrecht. Als filmliefhebber is dat een geweldige deal. De meeste films die ik interessant vind, draaien in deze theaters. Niet alleen arthouse titels, maar in de grote zaal van Trianon draaien ook de grote films.

Dus nu ga ik minimaal één keer per week naar de film. Teveel om aan elke film een blog te wijden. Dat is dan weer een nadeel. Maar ik mis de TV in ieder geval niet!
Een update van de beste films en de tegenvallers van de afgelopen periode.
Beste films:
The Imitation Game
Nightcrawler (Jake Gyllenhaal als creepy reporter)
Michiel de Ruyter

Tegenvallers:
Inherent Vice (totaal onnavolgbaar, waarschijnlijk leuker na een vette joint)
Birdman (fascinerend gefilmd, maar verhaal grijpt je nergens)
The Riot Club (verhaal vliegt totaal uit de bocht waardoor de film zijn punt niet maakt)

Dit is deel 3 in serie blogs Exit TV. Lees ook: Exit TV, Seeing is Believing?

Michiel de Ruyter

Onze onderwijzer had een groot talent voor het vertellen van verhalen. Vooral die over de vaderlandse geschiedenis vonden wij als kinderen prachtig. Zoals hij vertelde over de Gouden Eeuw! We wilden het liefst i266px-Bol,_Michiel_de_Ruytern de tijdmachine uit Suske en Wiske stappen om het allemaal mee te beleven! Vooral de avonturen van ‘onze’ zeehelden spraken tot de verbeelding. Piet Hein en Michiel de Ruyter hadden evenveel status als Ard Schenk en Johan Cruyff!

Later werd me tijdens de studie geschiedenis duidelijk dat het echte verhaal veel minder heldhaftig was dan wij hadden gehoord op school. Er was ook veel toeval in het spel geweest en de Hollanders van destijds waren echt geen lieverdjes. Maar het gevoel van de mooie vertelstem is blijven hangen. Ik had gemengde gevoelens bij de release van de film Michiel de Ruyter. Het was even afwachten wat het oordeel van de recensies was. Na het oersaaie Nova Zembla was ik enigszins huiverig!

De film Michiel de Ruyter heeft een aantal handicaps. Zo is de helft van de dialogen in het Nederlands amper te verstaan. Desondanks kun je de film gelukkig heel goed volgen. Daarnaast heeft het verhaal niet heel veel plot. De strijd tussen de Oranje- en Staatsgezinden is nog het meest leidend in het verhaal. Maar na de gruwelijke moord op de gebroeders De Witt valt dat weg in het verhaal. En de film heeft niet zoveel humor. Al is Egbert Jan Weeber heerlijk geestig als de flamboyante Willem III, onze latere Koning-stadhouder. Daar tegenover staat dat de film er prachtig uitziet, dat tout acterend Nederland er aan meedoet en dat er toch veel lol in de film zit. Dat was ook de constatering in de NRC: deze film is een stiekeme Guilty Pleasure. En zo is het!