Foxcatcher (Channing Tatum)

LET OP: Dit blog kan plot spoilers bevatten!!

Ik geef het meteen maar toe: ik heb een zwak voor Channing Tatum. De eerste keer zag ik hem op een vliegtuigtrip in She’s The Man. De film is losjes gebaseerd op een toneelstuk van Shakespeare. Zo dichtbij ‘high brow culture’ zou Channing niet snel meer komen. Het waren juist films met fysieke rollen, waar hij in thuishoorde en excelleerde. Step Up, Fighting, The Eagle en Magic Mike. Daarnaast deed hij het ook goed als heartthrob in films als 10 Years en Dear John. En hij heeft ook komisch talent, zoals bleek uit 21 Jump Street. Niet voor niets is hij inmiddels de leading man in Hollywood. Alles wat hij aanraakt, lijkt een succes te worden. Maar in een film genomineerd voor een Oscar verwacht je hem niet zo snel.

En nu is er dan Foxcatcher. De nominaties gaan in dit geval niet naar Channing, maar naar zijn twee tegenspelers: Steve Carell en Mark Ruffalo. Het verhaal gaat over Dave en Mark Schultz. Twee broers, die allebei in 1984 een gouden plak in worstelen winnen bij de Olympische Spelen. Hun ouders zijn gescheiden toen ze nog heel jong waren en de oudere Dave heeft Mark opgevoed. Het zijn twee mannen die nauwelijks communiceren. Ze geven elkaar een hug of een klap. Veel woorden komen er niet aan te pas. Mark is niet het scherpste mes in de la en wordt benaderd door de rijke John E. DuPont (jawel, van het bekende chemieconcern). Die toont interesse om de broers in hun verdere loopbaan te ondersteunen. Mark laat die kans niet aan zich voorbijgaan. Dave twijfelt nog en wil niet verhuizen vanwege zijn gezin. “Wat zit er in voor DuPont”, vraagt Dave zich af. Dat is eigenlijk ook de leidende vraag van de film.

DuPont komt uit een rijke, aristocratische familie, waar paardensport en de vossenjacht de norm zijn. Worstelen is meer voor het gewone volk. De moeder van John (Vanessa ReFOXCATCHERdgrave) laat dat duidelijk merken. Toch krijgt het worstelkamp de naam Foxcatcher. Steve Carell zet Dupont neer als een licht neurotische en narcistische man. Aan welke complexen deze man allemaal precies lijdt, laat de film in het midden. Dat is ook het sterke van het verhaal. Je tast in het duister, wat er allemaal achter zit, ook al is het vreemd. Dat doen de broers Schultz immers ook. Al met al een mooie, ingetogen en beetje trieste sportfilm met formidabel acteerwerk.

Advertisements

One thought on “Foxcatcher (Channing Tatum)

  1. Pingback: Best of 2015 | KeesPaalvast

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s