Monthly Archives: March 2015

Still Alice (Julianne Moore)

NB: dit filmblog kan spoilers bevatten!

Als de Oscar dit jaar niet naar Julianne Moore was gegaan, wanneer dan wel? Ik kan me eigenlijk niet één film herinneren waarin zij niet een topprestatie neerzette. Tsja, herinneringen zijn het hoofdthema van de film Still Alice, die haar de Oscar voor beste vrouwelijke hoofdrol opleverde.

Alice is een mooie vrouw die als taalwetenschapper een prachtige loopbaan heeft. Een stabiel huwelijk en drie prachtige jongvolwassen kinderen. Tot ze tijdens een lezing ineens stilvalt en niet meer op het woord kan komen. Laat dat woord nou precies Lexicon zijn! Ze blijkt een zeldzame vorm van Alzheimer te hebben, die erfelijk is en op jonge leeftijd toeslaat.

Het verloop van de film is redelijk voorspelbaar, want dat is de ziekte namelijk ook. Totdat Alice in een vergevorderd stadium van haar ziekte een filmpje van zichzelf op de laptop opent. Dan zien we een nog heldere Alice die instructies geeft om een verborgen potje slaappillen in één keer in te nemen en op bed te gaan liggen. Het redt de film van een te braaf script, maar de magistrale rol van Julianne Moore had daarvoor al gezorgd.

Kan ik nou nog steeds rol van haar voor de geest halen, waar ze tegenviel? Zelfs in Jurassic Park: The Lost World vond ik haar goed!

Calvin Harris: new Milli Vanilli?

DJ’s zijn de nieuwe supersterren in de wereld. Dat was al in de muziekscene, maar ze zijn nu ook grensoverschrijdend bezig. Namen eerder al acteurs en actrices de plek van supermodellen in, nu zijn ook dj’s actief op dat terrein. Tiësto doet commercials voor horloges en Calvin Harris zelfs voor ondergoed. Nou ziet Calvin Harris er ook wel erg strak uit tegenwoordig. Noem het jaloezie, maar ik krijg er ook een licht Milli Vanilli-gevoel bij.

Weet u het nog? Twee knappe broers, die eind jaren ’80 de wereld veroverden met hun gladde soul-pop en soepele danspasjes. Topproducer Frank Farian (Boney M, Eruption, La Bouche) was de grote man achter de muziek. Niets aan de hand dus. Wat er allemaal in de studio gebeurde, kon niemand echt iets schelen. Totdat de heren Vanilli de grootste muziekprijs ter wereld wonnen: een Grammy. Dan gaan mensen zich afvragen of het allemaal wel zuivere koffie is. Het einde mag bekend worden verondersteld. De heren zakten door de mand, omdat ze geen noot hadden gezongen op hun hits. Ze moesten hun Grammy inleveren en werden paria’s in de muziekbusiness. Zij waren de Lance Armstrong van de muziek, zou je kunnen zeggen. Je zou er hard om kunnen lachen, als niet een van de broers jaren later door zelfmoord aan zijn eind kwam.

Nou wil ik Calvin Harris nergens van beschuldigen, maar is het u wel eens opgevallen, dat al die succesvolle deejays knappe kerels zijn. Terwijl in mijn beeld je toch op zijn minst een enorme nerd moet zijn om jaren op je slaapkamertje achter je laptop muziek te moeten maken. Of zouden alleen knappe deejays een platencontract krijgen? Kijk naar de eerste clips van Calvin Harris (toen zijn muziek nog minder dan tegenwoordig dertien in een dozijn was) en het is duidelijk. Het verhaal van lelijke eendjes en mooie zwanen is nog steeds actueel.

Rebel @ Heart

De tijden in de muziekindustrie zijn definitief veranderd. Het concept van singles en albums is eigenlijk achterhaald. Verkoopcijfers spelen al een tijdje geen enkele rol meer in de totstandkoming van de Nederlandse Top 40. Het gaat om airplay, streaming, YouTube en hoevaak je op sociale media wordt vermeld. Alles is op het Internet te vinden en jongeren zijn nauwelijks bereid voor aparte liedjes of albums te betalen. Madonna kan er over meepraten, toen eerst een deel van en daarna al haar nieuwe nummers uitlekten. Haar hysterische reactie (door het te vergelijken met terrorisme) was nogal buitenproportioneel net als haar kritiek over leeftijdsdiscriminatie. Ondertussen kan het niemand ontgaan zijn dat ze een nieuwe plaat heeft en daar is het haar ook om te doen.

De meer volwassen cover

Van Rebel Heart zijn nu drie versies te koop: een standaard editie (15 nummers), een Deluxe editie (19 nummers) en een Superdeluxe editie (26 nummers). En dan zijn er per land nog verschillende extra tracks! Na het beluisteren van alle nummers kan ik maar tot één conclusie komen. Of Madonna is de weg helemaal kwijt of ze is heel ingenieus het systeem naar haar hand aan het zetten. En dat laatste lijkt me meer waarschijnlijk dan het eerste. Justin Timberlake deed met zijn vorige plaat The 20/20 Experience eigenlijk hetzelfde.

De fans van het eerste uur zullen blij zijn met zoveel productie. Deluxe edities zijn tegenwoordig aan de orde van de dag. Meestal betekent dat overigens alleen dat de artiest de nummers die vroeger op b-kantjes zouden belanden, nu meteen worden vrijgegeven. Leuk voor de fans, maar de gemiddelde luisteraar heeft liever één gebalanceerde mix van hits en goede albumtracks. Deze trend trekt Madonna door tot het uiterste. Op Rebel Heart staan zulke ontzettend uiteenlopende nummers die even uiteenlopende reacties oproepen bij recensenten en fans. Een recensent omschreef het heel treffend: sommige nummers zijn tenenkrommend slecht andere juist wonderschoon.

Ik denk dat het Madonna daar om te doen is geweest. Iedere luisteraar zal zijn eigen selectie of afspeellijst moeten maken om van dit album te kunnen genieten. Alle nummers leunen zwaar op het werk van de vele topproducers die hebben meegewerkt. Toch kun je kiezen uit nummers die bijna overgeproduceerd zijn (Devil Pray) en uit heel ingetogen geproduceerde songs (Messiah). Als je houdt van de opruiende, vuilbekkende en shockerende Madonna, dan zul je blij zijn met nummers als Unapologetic Bitch, Iconic, S.E.X., Bitch I’m Madonna en Veni, Vidi, Vici. Amerikaanse rappers en zelfs Mike Tyson (ik denk dat Muhammed Ali geweigerd heeft) moeten haar street credibility opleveren. Aan mij is het niet besteed. Ik denk dan: “meid die tijd heb je gehad”.

Aan de andere kant bevat het album verrassend mooie nummers, die in een lange traditie van sterke melodieuze ballads passen. Madonna was immers ooit de eerste artiest die een aparte verzamelaar met louter ballads uitbracht. Deze nummers laten tekstueel een veel volwassener en breekbaarder vrouw horen. Ghost Town is het kroonjuweel en had mijns inziens de eerste single moeten zijn. Ook Joan of Arc, Heartbreak City, Wash all over me en Rebel Heart komen zondermeer op mijn afspeellijst. Met deze aanpak met voor elk wat wils doet de vraag of de plaat als totaal geslaagd is er niet meer toe.

Lees ook mijn blogs: Golden Girls on the Dancefloor en Top 10 Best Madonna Songs.

Arabian Night (1000 & 1)

Ik weet niet precies wat zijn naam is, maar dit heb ik verstaan: Al-Walik. Hij is de gids die ons in Wadi-Rum staat op te wachten. Op vakantie in Jordanië vind ik al spannend met alleen een vliegticket en een van tevoren gehuurde auto. Maar zoals in de meeste landen kom je met een reisgids en creditcard eigenlijk overal.

Een van de must-sees volgens de Lonely Planet is een overnachting bij de Bedoeïenen in de Wadi-Rum woestijn. Kamperen in een tent heb ik een paar jaar geleden afgezworen en ik merk bij mezelf een innerlijke blokkade om in een woestijn in een land in het Midden-Oosten waar ik de taal niet ken, waar ik de gebruiken nauwelijks ken de nacht door te brengen. De alternatieven zijn volgens de reisgids beperkt. Maar het vreemde is, dat al mijn twijfel en voorbehoud als sneeuw voor de zon verdwijnen, als Al-Walik in redelijk goed Engels uitlegt hoe het werkt. Ik heb ineens vertrouwen in hem en geef me eraan over.

De ervaring begint met een tocht op een kameel. Na een klein uur hobbelen, terwijl het jongere broertje de kamelen opjut. Daarna gaan we verder in de 4W-drive van Al-Walik en rijdt hij ons door de woestijn naar alle bezienswaardige plekken. De kleuren zijn prachtig: de gele bergen, het rode zand en de blauwe lucht. 

Aan het eind van de middag is de aankomst bij het kamp, waar Al-Walik ons na betaling achterlaat. Dit voelt als het ultieme vertrouwen. Er is verder niemand in het kamp, behalve één Bedoeïen. Na twee uur komen de overige gasten aan. Dat voelt toch een beetje bevrijdend. Na zonsondergang eten we een traditionele maaltijd met kip en rijst, er is live muziek en een open vuur. De hemel is helder en de wind koud, dus het is vroeg de tent in. De volgende ochtend worden we na een simpel ontbijt teruggebracht naar onze auto, waar we onze reis vervolgen naar Petra, een ander hoogtepunt in Jordanië.



De gids vertelde dat het toerisme in zijn land te lijden heeft onder de situatie in het Midden-Oosten. Ook wij hebben getwijfeld toen er een piloot uit Jordanië levend was verbrand. Gelukkig hebben we doorgezet. Onder druk van  de media worden we in ons leven al teveel beïnvloed door zaken die mis kunnen gaan. Gelukkig gaat het meeste uiteindelijk gewoon goed! 

American Sniper

Clint Eastwood heeft al een lange carrière als acteur, burgemeester en regisseur achter de rug. Hij is inmiddels 84 jaar en daarmee één jaar jonger dan mijn moeder! Dit jaar maakte hij American Sniper, die opnieuw kans maakte op een Oscar. Tien jaar geleden won hij hem voor Million Dollar Baby.



Bradley Cooper speelt de scherpschutter Chris Kyle. Hij heeft de gave dat hij met dodelijke precisie zijn doelwit weet te raken. Na de aanslagen op het World Trade Center staat hij vooraan om uitgezonden te worden naar Irak. Wie de krant de laatste tijd heeft gelezen, weet ongeveer hoe het verhaal zich voltrekt.

De film kreeg matige recensies en een heleboel kritiek over zich heen. Het verhaal zou oorlog verheerlijken en alle doden zouden gerechtvaardigd zijn. Daarin onderscheidt zich deze film niet van talloze andere Hollywoodfilms. Geweld moet rechtvaardig zijn. En oorlogsfilms worden nu eenmaal bijna altijd vanuit het oogpunt van de overwinnaars gemaakt. Het ongemak van deze film zit hem vooral in het feit dat de oorlog in Irak eigenlijk geen duidelijke good and bad guys heeft. Dat soort nuanceringen komen alleen in de marge van de film terug. Neemt niet weg dat het een knap gemaakte, spannende oorlogsfilm is. En die alleen al in de States meer dan 300 miljoen dollar opbracht. Misschien dat de critici daar zo verbolgen over zijn. Want het experimentele, Oscarwinnende, door een Mexicaan gemaakte Birdman haalde slechts 40 miljoen op.