Monthly Archives: June 2015

Tour de France in Schipluiden en Parijs

Ik heb het opgezocht: 1973. Ik was 8 jaar oud. Het was hartje zomer, snikheet en we gingen die dag niet zwemmen in de Vlaardingse Vaart of de Gaag. Nee mijn oudere broers namen mij en mijn vriendje mee op sleeptouw. Want we moesten een mooi plekje zoeken om de Tour te zien. Ik kan het me haast niet meer voorstellen, maar dé Tour de France kwam die dag door mijn geboortedorp Schipluiden.

tourdefrance1973a

De reclamekaravaan op de Dorpstraat voor de Spar

We zochten een plekje op een van de vele ophaalbruggen over de Gaag. De slingerweg tussen Schipluiden en Maasland was een mooie plek, waar we goed zicht dachten te hebben op het grootste wielerevenement ter wereld. In mijn herinnering moesten we uren wachten, totdat er eindelijk iets gebeurde. Dat was de reclamekaravaan, die voor de renners uitreed. Er werd kauwgum gestrooid, wat wij erg leuk vonden. Dat kregen we immers thuis niet. Na die karavaan duurde het nog heel lang, voordat het peloton met een kanonsvaart in een flits voorbijschoot. Ik weet niet eens meer of we tijd hadden om te juichen. En toen was het voorbij. Als kind vond ik het één grote deceptie en begreep ik niet hoe bijzonder het is als de Tour door jouw dorp komt.

Kees in Parijs 1985

Bij de Arc de Triomphe in 1985

Toen ik 19 was ging ik liftend op vakantie door Frankrijk. Met een minimum aan bagage en geld ging ik het grote avontuur tegemoet. In Parijs aangekomen vond ik een jeugdherberg. Daar leerde ik een Amerikaanse leeftijdsgenoot kennen met wie ik de stad ging verkennen. Eén avond waren we te lang in het café blijven hangen, waardoor we de laatste metro van kwart voor één hadden gemist. Dus met een taxi naar de jeugdherberg die natuurlijk ook al gesloten was. Nou lag onze slaapzaal in een soort souterrain en het klapraam stond open. Dus kropen we door het raam, maakten iedereen in onze slaapzaal wakker. Grote consternatie, maar op straat slapen vonden we iets te avontuurlijk.
Anderson_P4De Amerikaan vertrok naar Engeland, maar ik bleef nog een dag extra, want die zondag zou de Tour arriveren in Parijs op de Champs Elysées. Dat wilde ik wel eens meemaken. Dus ging ik weer op tijd op zoek naar een plekje. Dat was nog best ingewikkeld, maar ik had een goede plek in een van de bochten gevonden. Op een gegeven moment reed Phil Anderson (5e in het eindklassement 1985) vlak voor onze ogen lek. Het duurde minder dan 30 seconden, voordat een knecht van de fiets sprong, zijn fiets aan Phil Anderson gaf en wachtte op een volgauto voor een vervangend wiel. Echt een mooi moment.

Dit jaar is de Tour weer in Nederland. Geweldig dat de Grand Départ in Utrecht plaatsvindt. Maar ik hoef er niet heen. Ik koester de onschuldige herinneringen aan de Tour van 1973 en 1985. En als de Tour iets niet meer heeft, dan is het onschuld.

Jurassic World

Ik kon het goed vinden met de opa van mijn vorige partner. Ik had een betere band met hem dan ik ooit met mijn eigen Opa had (de vader van mijn moeder was al gestorven toen ik werd geboren). We waren allebei gek op de muziek van ABBA en Pussycat, we keken allebei fervent MTV (al was het om verschillende redenen) en we wilden allebei naar die nieuwe film met die levensechte dinosaurussen. Het was begin jaren ’90 en het was een spannende tijd in de bioscoop. De techniek schreed steeds verder voort, waardoor er steeds meer levensecht in beeld kon worden gebracht. De tijd van suffe poppen en klungelige special effects was bijna voorbij. Want er kwam CGI (Computer Generated Images).

why-theres-never-been-a-good-jurassic-park-game_ytec.1920Samen gingen Opa, zijn kleinzoon en ik op een zondagmiddag naar Luxor aan de Stationsstraat in Leiden. Oma bleef wijselijk thuis. Die hield niet zo van dat soort enge films. De zaal was zo goed als afgeladen en de spanning was een beetje opgefokt. We gingen iets zien wat nog nooit eerder was vertoond. Steven Spielberg was op zijn best: de aanloop naar de eerste ‘echte’ beelden van de dino’s werd stapje voor stapje opgebouwd. Het verhaal over een amusementspark, waar de prehistorische dieren opnieuw tot leven werden gebracht was futuristisch, maar ook niet helemaal denkbeeldig. De film was een instant succes en behoort nog steeds tot de beste aller tijden. Na afloop waren we met stomheid geslagen. Zo levensecht hadden we niet bestaande monsters nog nooit eerder gezien. Bovendien was de film waanzinnig spannend, vooral de scene in de keuken. En er zat ook nog een moraal in het verhaal.

De opvolger The Lost World hebben we ook nog met Opa in de bioscoop gezien. Die was veel minder opwindend, vernieuwend of spannend. Het was een soort herhaling van deel 1. Jurassic_World_posterNiet slecht, maar wel minder. Een paar maanden later stierf Opa. Maar de films rond Jurassic Park kan ik niet zien zonder aan hem te denken. Deze week komt er een nieuw deel in de serie. Deel 3 was niet door Spielberg gemaakt en heb ik niet in de bioscoop gezien. En nu is er deel 4, die uiteraard in 3D is gemaakt. De vraag is tegenwoordig niet meer of een film er levensecht uitziet of niet. De vernieuwing in de techniek is niet meer zo revolutionair als toen. De vraag is vooral of een film ondanks de techniek goed is. Alleen voor special effects komen we niet meer naar de bioscoop. Een goede film moet vooral een goed verhaal, goede karakters en een goed plot hebben. Helaas begrijpt niet elke filmmaker dat. Onlangs zag ik het origineel weer en die staat nog steeds als een huis. De kans dat Jurassic World dat gaat overtreffen, lijkt me onmogelijk.