Monthly Archives: July 2015

Favoriete Pixar

Het is inmiddels 20 jaar geleden dat animatiestudio Pixar met Toy Story het filmaanbod in de bioscopen definitief heeft veranderd. Inside Out is de nieuwste titel, waarmee Pixar volgens de critici de creatieve weg omhoog weer heeft gevonden. Het uitgangspunt van de film met het zenuwcentrum van een klein meisje is zeker inventief. Het aantal sterke grappen is beperkt, maar de film wordt gered door het ontroerende einde. De 3D-effecten zijn minimaal, maar al met al is de film zeker geslaagd. De lat ligt bij Pixar echter hoog. Daarom geen notering in mijn Top 5 favoriete Pixar films.

5. Finding Nemo

De film ziet er oogstrelend uit en Nemo is een heel leuk karakter. Het verhaal blijft een beetje eendimensionaal. Toen ik zelf ging snorkelen in het Great Barrier Reef, heb ik de kleine Nemo in het echt gezien. Heel bijzonder.

4. Toy Story 3

Vervolgfilms zijn meestal minder. Cars 2 en Monster University waren niet aan mij besteed. Toy Story 2 was echter boven verwachting goed met de introductie van het eigenwijze zusje van Woody. Maar Toy Story 3 was veel meer volwassen. Barbie en Ken zijn een grappige aanvulling, maar Buzz Lightyear in het Spaans blijft het hoogtepunt.

3. Monsters Inc.

In een paralel universum staat de fabriek met monsters, die kleine kinderen ‘s nachts bang moeten maken om daarmee energie op te wekken. Er ontstaat echter grote paniek bij de monsters als een klein meisje in hun wereld terechtkomt.

2. Toy Story

Speelgoed dat ‘s nachts tot leven komt. Nog zo’n geweldig uitgangspunt. De wedijver tussen Buzz Lightyear en Woody wie het favoriete speelgoed van Andy wordt blijft ongeëvenaard. Mijn favoriet blijft echter Rex, de vriendelijke T-rex (vooral met de Nederlandse stem van Arjan Ederveen!)

1. Ratatouille 

Ratatouille-pixar-67309_1280_1024There’s a rat in the kitchen. En hij is chef-kok in het vijfsterren-restaurant in Parijs. Met dit haast anarchistische uitgangspunt kunnen ze bij Pixar wel uit de voeten. Het buitenbeentje van de ondergrondse rattenkolonie heeft het talent van een chef-kok. Hij blijft onder de muts van een van de sous-chefs, want dit moet geheim blijven. Uiteindelijk valt de kritische en verbitterde Michelin-rapporteur voor de unieke simpliciteit van een heuse ratatouille. Het schijnt in Frankrijk dat jaar de best bezochte film te zijn geweest.

Advertisements

Self/Less (Ryan Reynolds)

NB. Dit filmblog bevat plot spoilers! 

Noem me één behoorlijke film waar Ryan Reynolds in meespeelt. Veel verder dan Buried kom ik niet! Hij is ooit uitgeroepen tot knapste man in de showbizz volgens People Magazine. Toegegeven, het is geen straf naar de man te moeten kijken, maar het zou aardig zijn als hij wat betere rollen kiest.

De film Self/Less heeft in ieder geval een interessant uitgangspunt, namelijk de verwisseling van identiteit en de zoektocht naar onsterfelijkheid. Dat is op zich niet nieuw, maar in dit geval gaat het om een steenrijke en meedogenloze vastgoedmagnaat. Hij is op sterven na dood en wil zijn ervaring en wijsheid niet verloren laten gaan. Ben Kingsley speelt hem overtuigend, totdat zijn karakter in het jonge sterke lichaam van Ryan Reynolds komt. Die heeft zijn lichaam verkocht in ruil voor een onbetaalbaar geneesmiddel voor zijn zieke dochter. 

Dan wordt het verhaal van deze actiefilm ineens sentimenteel. Daarnaast raakt de logica in de film op, wanneer er in het hoofd van Ryan twee identiteiten zitten, die afwisselend de overhand nemen. De scenarioschrijvers hebben dat opgelost door meer sentimentele wendingen rond de harde zakenman, die toch een soft spot blijkt te hebben.  

 Als je de logica met een korreltje zout en de sentimentele plotwendingen voor lief neemt, blijft er een aardige actiefilm over. De bijna satanische rol van Ben Kingsley (beroemd geworden in de rol van pacifist Ghandi) is vermakelijk maar duurt jammer genoeg te kort.

National Cycle Network (UK by bike 3)

We waren niet de enige fietsers, die de boot naar Dover namen. De meeste met bepakking en regenkleding aan. Je moet een beetje avontuurlijk aangelegd zijn om in Engeland te gaan fietsen. Vorig jaar deden we in Wales een groot stuk van de B5. De B staat voor Bicycle Route en de 5 geeft het nummer aan binnen het zogeheten National Cycle Network. Dat klinkt serieus en professioneel.

 Deze keer zouden we vooral de B2 doen. Die loopt ongeveer langs de hele zuidkust. Zeg maar van Dover tot Plymouth. Op Internet en in mijn fietsreisgids stond dat het traject nog niet helemaal aaneengesloten is, maar dat daar hard aan wordt gewerkt.

Engeland is echter een onderontwikkeld land wat betreft fietsen. Fietsen is voor daredevils en excentriekelingen, zoals Boris Johnson. De conditie van de fietspaden is niet vergelijkbaar met een fietsland als Nederland. Dat start meteen al in Dover, waar de B2 over de kliffen gaat via een steil, smal grindpad dat overgaat in een soort knollenveld. Goed terrein voor een mountainbike,  maar niet echt geschikt voor andere fietsen.

 Andere barrières zijn de vele hekjes, gevaarlijke oversteken, drempels, geparkeerde auto’s en een heel stuk door een weiland. Dat verwacht je niet voor een National Cycle Network.  Soms waren er al goede stukken fietspad aangelegd om de zwakke stukken te vermijden, maar waren de bordjes nog niet aangepast. Er wordt dus wel degelijk gewerkt aan uitbreiding en verbetering. De stukken langs de zee, over de kliffen of via de boulevards gaven prachtige uitzichten over het water. Want uiteindelijk is het een prachtig stuk Engeland dat je op de fiets beter kunt waarderen dan met de auto.

Lees ook deel 1 UK by bike en deel 2 Runkeeper Rules (UK by bike 2)

RunKeeper rules (UK by bike 2)

Dit is een blog over statistieken! Bij het binnenrijden van Eastbourne stond een groot reclamebord: The Sunny Coast of England. De Engelse Zuidkust staat bekend om de relatief vele zonuren, de palmen die her en der groeien en de Engelse mistral. Alles is relatief natuurlijk. Want Engeland staat niet bekend om zijn zomerse zonnige klimaat. Als rasoptimist ging ik er uiteraard van uit, dat het in juli wel goed weer zou zijn in dit deel van The UK.

 Als moderne sportieve reiziger moeten er twee apps mee op reis: The Weather Channel en RunKeeper. Elke dag stellen we ons fietsschema samen op grond van de ervaringen tot dan toe en op basis van de weersvoorspelling. The Weather Channel informatie ziet er heel profi uit met zelfs percentages kans op neerslag. Helaas is de praktijk weerbarstig. De dag dat we vertrokken uit Brugge was de kans op neerslag 30-40%. Als rasoptimist denk ik dan: “60 tot 70% kans dat het droog blijft.” We zaten nog geen tien minuten op de fiets of het begon te regenen, eerst aarzelend maar daarna vol overtuiging. De kans op zuidwesten wind is op ons parcours ook het grootst. En inderdaad stompen we op de trappers langs de kust tegen een stevige zuidwestenwind in. Soms gaat de weg naar beneden en komen we amper boven de 20 kilometer per uur uit. Nu maar hopen dat we op de terugweg diezelfde wind in de rug hebben.

 Het meest essentiële is natuurlijk RunKeeper, de app die perfect bijhoudt waar je hebt gefietst, hoe lang je erover hebt gedaan en hoeveel calorieën je daarbij hebt verbruikt. Het is mijn logboek voor mijn trips en routes. Zonder RunKeeper tellen de statistieken gewoon niet. Als mijn batterij het halverwege begeeft is er kleine paniek. Dan kun je altijd nog met de hand de statistieken van je fietscomputer inbrengen, maar dan kun je niet zo mooi zien waar je precies gefietst hebt. Mijn doelstelling is om dit jaar 5000 kilometer te fietsen op mijn racefiets en mijn tourfiets. OK zit al op 70%. Als rasoptimist weet ik één ding zeker: “Dat ga ik halen!”

Lees ook deel 1: UK by bike (1)

The Girl on the Train

Drie vrouwen. Rachel, Megan en Anna. Zij vertellen met zijn drieën het verhaal van The Girl on the Train, de nieuwste bestseller thriller die je gelezen moet hebben. Het is het debuut van journaliste Paula Hawkins. Meestal denk je dan: “Schoenmaker, blijf bij je leest“. Maar in dit geval geldt dit allesbehalve.

Nu ook in de bioscoop


Het verhaal draait om een jonge vrouw, die elke dag met de trein naar Londen forenst vanuit één van de vele voorsteden. Elke dag mindert de trein vaart langs een rijtje huizen. Ze ziet het leven van de mensen die daar wonen elke dag een beetje aan haar voorbijtrekken. In een van de huizen woont het stel dat ze Jess en Jason heeft genoemd. Waarom heeft ze zo’n interesse in dit stel? Is ze een onvervalste voyeur? Of weten Jess en Jason dat ze worden gevolgd. Hoe Rachel, Megan en Anna met elkaar verbonden zijn komt pas ver in het verhaal aan de oppervlakte. Want alle drie hebben ze hun eigen redenen om niet overal de volledige waarheid over te vertellen. Dat maakt de constructie van het boek met de drie vertelsters erg sterk. De plot doet denken aan een kruising van The Memory Game (het debuut van Nicci French), Gone Girl (Gillian Flynn) en Before I go to Sleep (S.J. Watson). Het boek is minstens zo ingenieus, spannend en origineel als deze boeken. Had je nog geen leestips voor deze zomervakantie, dan heb je er nu in ieder geval één!

Lees hier mijn blog over Gone Girl (boek) en Gone Girl (film)

UK by bike (1)

Één keer eerder ging ik op fietsvakantie, ergens halverwege de jaren 90. Met de auto gingen we naar de Atlantische kust onder Bordeaux. Vandaar ging ik in mijn eentje op de racefiets naar de Middellandse Zee. Het was nog voorjaar en ik had mijn kampeerspullen bij me. Het bleek echter nog te vroeg in het seizoen. Dus had ik in het plaatsje van mijn eerste stop meteen al pech. De camping die ik in de reisgids had gevonden was opgeheven. Dit was het pre-Internet tijdperk. Dus sliep ik in zo’n typisch Frans hotelletje met één of hooguit twee sterren. Authentiek heet dat dan, maar tegenwoordig laat ik ze links liggen.

Ook sliep ik een keer bij een boerderij, waar een camping à la ferme werd gebouwd. De eigenaar had er vast alle vertrouwen in, maar ik geloofde er niet in. Alles was schots en scheef gebouwd en het douchewater werd amper warm. Maar ja, als je op de fiets reist, rijd je niet nog eens 10 kilometer om een betere camping te vinden.

De één na laatste avond kwam ik in een stad waar wel een camping was, maar die was nog verlaten en het gras stond ongeveer een halve meter hoog. Het was een hete dag geweest, ik kwam laat aan en besloot dan maar wild te kamperen. De camping lag aan de rand van de stad naast een voetbal- en rugbyveld. De sanitaire voorziening op de camping was gesloten dus klom ik over het hek.  Op het sportcomplex waren de douchehokken open en operationeel. Het douchen en wild kamperen in mijn uppie voelde allebei spannend maar niet echt comfortabel. Maar ik was blij dat aan het eind van mijn tocht de camping die ik aan de Middellandse Zee had uitgezocht, gewoon open was. 

 Na deze eerste niet echt geslaagde ervaring heb ik de fietsvakantie afgestreept. Been there, done that. Toch ben ik zo’n twintig jaar later toch op een echte fietsvakantie. Dus met fietstassen achterop van huis uit vertrekken en kijken hoe het gaat. De kampeerspullen gaan niet mee. Dat onderdeel heb ik vaarwel gezegd. Het plan is een tocht te maken langs de Engelse Rivièra. Hoe dat uitpakt ga ik de komende tijd in een reeks blogs bijhouden.