Monthly Archives: September 2015

Southpaw

ik weet niet hoe het komt. Ik sla nog geen deuk in een pakje boter. Maar ik heb een vreemde voorliefde voor boksfilms. Ik herinner me als klein jongetje dat mijn vader ‘s nachts opstond om naar een gevecht van Mohammed Ali (of toen nog Cassius Clay) op tv te kijken. Dat fascineerde me enorm. Alleen voor de maanlanding deed mijn vader hetzelfde voor zover ik weet.

Dat boksfilms nogal voorspelbaar zijn, vaak op het melodramatische af en een quasi allegorie voor het leven zijn, is allemaal waar. Dat hoort er dus bij. Ze zijn toch ook weer allemaal verschillend: het patriottisme van Rocky III, het rebelse van Ali, het haast psychopatische van The Fighter en het intens trieste van Million Dollar Baby.

Nu is er Southpaw dit keer heeft Jake Gyllenhaal zich uit de naad getraind om het lichaam van een professionele lichtgewicht bokser te krijgen. Het is echter niet zijn lichaam maar zijn getormenteerde kop die hem overtuigend Billy Hope laat zijn. Een agressieve uitputtende vechter die wacht op het ene momentje om zijn tegenstander met één mokerslag te vloeren. Tegelijk is hij teder en zacht voor zijn knappe vrouw en superslimme dochter. Hoe het verhaal verloopt, verklap ik niet. Behalve dat de film aan alle hiervoor genoemde eigenschappen voldoet.

Na het winnen van een wedstrijd staat de kleedkamer vol met mensen die bij hem willen horen. Als je wint, heb je vrienden, rijendik, echte vrienden. En na een verloren partij zit hij alleen onder de douche en is ineens iedereen uit zijn entourage verdwenen. Het is een van de mooiste scenes in deze verder nogal voorspelbare en haast melodramatische film. Maar dat hoort nu eenmaal zo in dit genre.

Advertisements

De Avondspits van Frits

Radio luisteren is sinds 1990 niet meer wat het was. Toen werd op Hilversum 3 (of heette het toen al Radio 3?) de horizontale programmering ingevoerd. Het was het antwoord op de toegenomen concurrentie van commerciële radiostations als Radio 538. Toen ik opgroeide was de omroep nog sterk verzuild en dat kwam letterlijk tot uiting in de radioprogrammering. Elke omroep had een hele dag radio ter beschikking. Een totaal onoverzichtelijk systeem, maar als je ermee opgroeide wist je niet beter. Op maandag de AVRO, dinsdag VARA, woensdag EO en VPRO, donderdag TROS, vrijdag Veronica, zaterdag NCRV en zondag KRO. Het veranderde door de jaren ook nog, maar zo eindigde het eind jaren ’80.

Enerzijds was er veel overlap tussen welke muziek omroepen draaiden. Hilversum 3 was immers de popzender. Anderzijds waren alle dagen ook weer echt verschillend, omdat de omroepen zich ook wilden profileren. Dit vertaalde zich in de nederlandse hitlijsten, waar een ratjetoe aan hits stond. Dus stonden in de Top 40 en bij Toppop de Havenzangers naast AC/DC en de Dolly Dots naast Boomtown Rats. Ik denk dat ik er een eclectische muzikale voorkeur aan heb overgehouden. En ik miste het enorm toen de horizontale programmering werd ingevoerd. Ik ben er nooit gewend aan geraakt. En elke dag Arbeidsvitaminen vond ik teveel van het goede.

Grote uitzondering op de horizontale programmering was de overkoepelende omroep NOS. Die had van maandag tot en met zaterdag van 18 tot 19 uur het enige horizontale uur: De Avondspits met Frits Spits. Die was oorspronkelijk ook deejay bij de VARA, maar zijn faam begon bij ditpoplimericks programma. Het was ongekend populair en bij ons thuis mocht de radio tijdens het eten nooit te hard staan. Dagelijks werd een nieuwe plaat gepromoot: de Steunplaat. Vaak waren dat wat alternatieve nummers die andere omroepen niet zo snel oppikten. Meest memorabel was het num
mer O Superman van Laurie Anderson. Tijdens het eten werd mijn vader erg nerveus van dit nummer en eiste dat de radio uit ging.

Maar het leukste onderdeel van het programma vind ik nog steeds De Poplimerick. Luisteraars konden een limerick insturen met een verwijzing naar een oude of nieuwe hit, die dan gedraaid werd. Als je limerick werd voorgedragen, ontving je als dank een NOS T-shirt. Uiteraard stuurde ik er ook af en toe een in. Ik ben eigenlijk best trots op deze die de uitzending en de bloemlezing in boekvorm haalde.

Poplimerick Geno