Saint Malo (All the light we cannot see)

Deze zomer las ik de roman die dit jaar de Pulitzer Prize voor fictie heeft gewonnen. De Amerikaanse auteur Anthony Doerr schreef een meeslepend verhaal over een Duitse jongen en een Frans meisje die allebei als kind betrokken raken in de Tweede Wereldoorlog en daardoor erg snel volwassen worden. De jongen is een wees en woont met zijn zusje in een weeshuis. Het meisje is op jonge leeftijd blind geworden en heeft alleen nog haar vader. Die is curator in een natuurhistorisch museum in Parijs. Zij vluchten naar het Franse kustplaatsje Saint Malo. De vader heeft de opdracht een waardevolle diamant te verbergen voor de Duitse bezetters.  

 All the light we cannot see (Als je het licht niet kunt zien) geeft een prachtig beeld van Saint Malo. Het zou me niet verbazen als hier het Dan Brown-effect optreedt en het aantal bezoekers zal stijgen als gevolg van nieuwsgierige lezers. Voor mij was het in ieder geval aanleiding om deze hefstvakantie het plaatsje te bezoeken. Het oude centrum (Intra Muros) is een soort postzegelstadje. Je kunt bijna rondom over de stadsmuren lopen en dat kost je niet heel veel tijd. Alle huizen en panden staan erg dicht op elkaar en de straatjes zijn niet breed. Het leukst is het om de vestingstad vanaf het strand te benaderen. Bij eb is het strand heel breed en een beetje zompig. Net als bij Mont Saint Michel, dat hier niet ver vandaan ligt. 

 Er valt overigens veel aan te merken op het boek van Anthony Doerr. Er staan nogal wat anachronismen in. Het is een allegaartje van stijlen: van sociaal drama tot fantasy-elementen à la Raiders of the Lost Ark (volgens de legende maakt de diamant met de mooie titel ‘Sea of Flames‘ zijn eigenaar onsterfelijk en daarom willen de Duitsers hem hebben). Het verhaal is te lang, onwaarschijnlijk, voorspelbaar en weinig subtiel. De reden dat het zich in Saint Malo afspeelt is niet erg duidelijk; waarschijnlijk vanwege het mooie decor voor een romantisch verhaal en omdat de stad het strijdtoneel was in 1944 toen de geallieerden Europa gingen bevrijden. De stad raakte verwoest, is heropgebouwd en nu een belangrijke toeristische attractie. En het boek is ondanks de gebreken een easy read en een bestseller. Daar had het geen Pulitzer voor nodig.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s