Vinyl Lovers

Onlangs hoorde ik twee jongemannen van rond de 25 jaar in de sportschool de volgende conversatie voeren:

“Heb je je Pa nog gevraagd over die platen?”

“Ja, maar hij wil ze niet geven.”

“Ook niet uitlenen? Heeft hij nog een platenspeler dan?

“Ja die staat op zolder en hij zegt dat hij hem af en toe nog gebruikt.”

“Jammer. Maar ik heb al een plaat van Bob Marley.”

“Mooi. En ik van Elton John.” 

 Het illustreert een paar dingen. Allereerst dat het weer cool is om platen op vinyl te hebben. De generatie die opgroeide met I-Tunes en streaming heeft blijkbaar toch weer een beetje behoefte aan tastbare muziek. Dat maakt het in ieder geval weer leuker om voor hen een kadootje te bedenken. De laatste jaren werd zelfs een tegoedbon voor I-Tunes al niet meer echt gewaardeerd door deze groep.

Maar ik herken me uiteraard nog meer in de vader, die waarschijnlijk na verschillende verhuizingen zijn platenspeler en zijn platencollectie altijd heeft gehouden. Terwijl sommige van mijn generatiegenoten al afscheid hebben genomen van hun CD-collectie, heb ik al mijn CD’s en vinyl (LP’s, singles en 12-inches) nog. Mijn eerste en enige platenspeler kocht ik in 1980 van het geld dat ik had opgehaald bij de nieuwjaarswensen van de krantenwijk (AD). Ik kocht er ook een versterker bij, allebei van Sony. De versterker heeft het na een jaar of 10 begeven, maar de platenspeler doet het nog steeds, al heb ik hem twee keer laten repareren.

De afgelopen 25 jaar heb ik uiteraard ook de stap gemaakt naar CD’s en I-Tunes. Streaming heb ik drie maanden uitgeprobeerd, omdat Apple Music het gratis aanbood. En de gratis versie van Spotify staat op mijn pc. Ik kan er eigenlijk niet aan wennen. Ik gebruik het af en toe om te luisteren of ik iets de moeite waard vind. Verder merkte ik dat ik een connectie met muziek moet maken. Dat werkt bij mij door het aan te schaffen. Die handeling blijkt essentieel voor het gevoel. Dat gevoel wordt versterkt door het opzetten van een CD en helemaal bij het old school plaatsen van de naald op een vinyl plaat.

 Tegenwoordig koop ik weer ongeveer een album per week. Dat was ook mijn gemiddelde toen ik circa 80 gulden per week verdiende met mijn krantenwijk. Soms alleen voor de muziek (al is het handig als je er gratis een mp3 download bij krijgt), maar soms ook alleen vanwege de albumhoezen, die ik ophang in mijn studeerkamer als wisselende kunst. Want laten we eerlijk zijn: sommige zijn waarlijk kunstwerkjes, die in het collectieve geheugen zijn opgeslagen.

Advertisements

One thought on “Vinyl Lovers

  1. Pingback: Drive Baby Drive (I-Pod) | KeesPaalvast

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s