Monthly Archives: February 2016

Rectify – Making A Murderer

Een van de belangrijkste redenen om tegen de doodstraf te zijn, is dat het juridisch systeem niet feilloos werkt. Daar zijn talloze voorbeelden van, die vaak perfect bronmateriaal zijn voor boeken, films, series etc. De laatste in dat rijtje is de film Rectify, een gefingeerde serie die zich afspeelt in Georgia. Het kan haast niet anders of de makers zijn geïnspireerd geraakt door de zaak uit Making A Murderer, de Netflix-docu-serie die furore maakt. Alleen speelt die in Wisconsin, waar de doodstraf al in de 19e eeuw is afgeschaft.

Making A Murderer

Steven Avery zit 18 jaar in de cel voor een zware verkrachting waar hij onschuldig voor blijkt te zijn. Vernieuwde DNA-technieken bewijzen zijn onschuld. Eenmaal op vrije voeten gaat hij op zoek naar genoegdoening. Maar hij wordt al snel weer verdacht, ditmaal echter van verkrachting en moord. Het politiewerk is krakkemikkig en verdacht. Het heeft er alle schijn van, dat de voormalige dienders hem de zaak in de schoenen willen schuiven. Daarbij maken ze ook gebruik van het neefje van de verdachte, een minderjarige en zwakbegaafde jongen. De zaak krijgt heel veel aandacht en politieverhoren en de processen in de rechtbank zijn allemaal opgenomen. Dat geef

Making-a-Murderer (1)

Steven Avery

t je een onthutsend beeld van hoe het rechtssysteem in Amerika werkt en hoe feilbaar juryrechtspraak is. Of Steve Avery onschuldig is, durf ik niet te zeggen. Daarvoor lijken de makers niet echt objectief meer. Maar dat hij en nog meer zijn neefje ‘beyond reasonable doubt’ schuldig zijn, lijkt me op basis van deze serie evenmin terecht.

Rectify

Rectify-1

Daniel & Tawney

Daniel Holden wordt op zijn 18e verdacht van verkrachting en moord van Hannah. Hij zit bijna twintig jaar in de dodencel in afwachting van de doodstraf. Nu wordt hij na bijna twintig jaar voorlopig vrijgelaten en komt terug in de kleine gemeenschap, waar de wonden die de zaak heeft geslagen nog steeds voelbaar zijn. Daniel is een zonderling figuur, maar onduidelijk is of dat aan zijn jarenlange geïsoleerde opsluiting of dat hij wellicht gewoon schuldig is aan de misdaden. De wereld is in de tussentijd enorm veranderd. De gemeenschap zit niet op zijn terugkeer te wachten en zijn familie is inmiddels uitgebreid, doordat zijn moeder hertrouwd is. De serie neemt de tijd om de gespannen situatie ragfijn en gedetailleerd in beeld te brengen. Daarbij speelt continu de vraag of Daniel schuldig is of niet. Daarnaast laat het zien hoe de familie op verschillende manieren omgaat met de terugkeer van het zwarte schaap. En tot slot legt het verhaal bloot hoe het Amerikaanse rechtssysteem verwoestende werking kan hebben (al dan niet op terechte gronden).

Mijn tip: kijken die series, ze staan allebei op Netflix!

Advertisements

Oscar 4 Leonardo (The Revenant)

Kleine jongetjes worden groot. Alleen niet ieder jongetje doet dat voor het oog van de camera. En bij degene die dat wel doen, wil ik er eigenlijk helemaal geen getuige van zijn. Alle hypes rond de huidige kleuters van One Direction of -nog erger-  , kunnen me gestolen worden.
Bij Leonardo DiCaprio ligt het anders. Hij werd medio jaren ’90 een tieneridool. Ik maakte kennis met hem door de hippe verfilming van William Shakespeare’s Romeo + Juliet, die verplaatst was naar de moderne tijd en plaatsvond in Venice Beach (i.p.v. Verona). Ik vind het nog steeds één van mijn favoriete films. De poster heeft jaren in mijn huis gehangen. En daarna moest Titanic nog uitkomen. Hj speelt in een van de meest iconische en meest romantische filmscènes ooit op de boeg van het reuzenschip. En daarna moet het schip nog zinken.

Leonardo (niet genomineerd voor een Oscar voor genoemde films) had toen al een Oscarnominatie op zak voor What’s Eating Gilbert Grape. Lasse Halström (bekend van de ABBA video’s en ABBA The Movie) regisseerde deze verfilming van het boek van Peter Høeg, waarin Leonardo het zwakbegaafde broertje van Johnny Depp speelt. Wat mij veel meer heeft verrast is zijn keuze voor rollen na Titanic. Eigenlijk heeft hij daarna nooit in een slechte film gespeeld. Hij koos rollen en regisseurs zorgvuldig uit en bouwde zo een indrukwekkend oeuvre op.

De meeste films heb ik in de bioscoop gezien en meestal met veel plezier. The Man in the Iron Mask is niet zijn sterkste, en Catch Me If You Can vond ik ook minder geslaagd. Maar dat lag meestal niet aan het spel van Leo. In The Beach zagen we al dat hij het jongensachtige langzaam begon te verliezen. In The Gangs of New York erd dat nog duidelijker. Allebei ijzersterke films. Ik ga ze niet allemaal opnoemen, maar ik vind zijn rollen in Revolutionary Road en The Great Gatsby tot zijn beste behoren. Goed gespeeld en mooie gelaagde karakters.

Nu lijkt het erop dat DiCaprio zijn welverdiende eerste Oscar gaat winnen voor The Revenant. Dat lijkt een zekerheid, gezien de sterk fysieke uitdaging die het filmen heeft gekost. Het is ook een grootse film. De beelden van de natuur zijn fantastisch, de camera zit overal bovenop, wat soms hallucinerend werkt (bijvoorbeeld bij het gevecht met de beer). Zowel Leonardo als zijn tegenspeler en tegenstander in de film, Tom Hardy (ook genomineerd) spelen geweldig goed. Kortom een geweldige kijkervaring. Toch vind ik de film geen meesterwerk. Daarvoor is het verhaal te simpel en te ongeloofwaardig. Het helpt niet dat het wordt verkocht alsof het waargebeurd is (Inpired by true events), terwijl het meer een legende is. En de karakters zijn te weinig uitgediept en er zijn te weinig diepere lagen in de vertelling. En dat was precies wat ik vorig jaar bij Birdman (van dezelfde makers) ook vond. Dus terechte Oscar voor Leonardo, maar Beste Film?