The Baltimores

“Bent u van de uitgeverij?”, vraag ik terwijl ik bij boekhandel Kooyker in de rij sta voor een gesigneerd exemplaar van de nieuwe roman van Joël Dicker. De dame knikt en vraagt wat ik van de debuutroman van de auteur vond. Ik zei dat ik het met veel plezier had gelezen, vooral de observaties over de stand van zaken van het literaire wereldje. De jacht op die ene millionseller en de hypes om die te creëren etcetera maken De waarheid over de zaak Harry Quebert meer dan alleen een spannende pageturner, waarvan de plot erg veel weg heeft van Twin Peaks. Ik vertel dit de dame van De Bezige Bij, terwijl ik me ervan bewust ben dat zij onderdeel van het systeem is. Ze sluit onze mini-conversatie af met de schaamteloze mededeling dat de tweede roman van Joël Dicker veel weg heeft van The Secret History van Donna Tartt.

 Joël Dicker blijkt een zeer knappe man, die ook nog erg sympathiek blijkt te zijn. Met hem zou je wel een beschuitje willen eten, zullen we maar zeggen. Hij komt uit Zwitserland is franstalig, maar schrijft over Noord-Amerika alsof het zijn geboorteland is. Hij is een paar jaar geleden als literaire sensatie onthaald na het verschijnen van zijn debuutroman. Zijn tweede roman Het boek van de Baltimores  is opnieuw een onderhoudende pageturner. Een soort familiekroniek geschreven als thriller met veel kleine en grote cliffhangers en een spannende ontknoping (‘het Drama‘). Helaas heeft het boek iets teveel ongeloofwaardige personages en situaties om echt overtuigend te laten zijn. De schrijfstijl is echter soepel en de dialogen zijn sterk. Soms vraag je je af, waarom de schrijver niet voor tv of film is gaan werken.

 Het cynische is en blijft, dat de uitgeverij er blijkbaar alles voor over heeft om ook van de tweede roman een verkoopsucces te maken. De sexy foto van de auteur op de achterflap is nog tot daar aan toe en de verschijningsdatum in de Boekenweek ook. Maar om  op de achterflap te melden, dat dit ‘Het vervolg is op de wereldwijde bestseller De waarheid over de zaak Harry Quebert’, is onjuist en nogal schaamteloos. Of zouden ze bij De Bezige Bij het verschil tussen vervolg en opvolger niet meer begrijpen? Het valt me nog mee dat ze de vergelijking met de onverbiddelijk goede debuutroman van Donna Tartt niet hebben durven plaatsen.

Lees ook mijn blog over zijn debuutroman: Harry Quebert en Laura Palmer

Naschrift d.d. 3-4-2016: Je zou dit boek als vervolg op De waarheid over de zaak Harry Quebert kunnen beschouwen omdat een van de hoofdpersonen uit dat boek de hoofdpersoon in dit boek is. Tsja, da’s waar. Maar meer ook niet. 😉

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s