Monthly Archives: January 2017

Black Oscar (Moonlight & The Birth of a Nation)

Dit jaar geen herhaling van vorig jaar bij de Oscars. Toen werden zwarte filmmakers gepasseerd en Hollywood was te klein! Als tegenreactie won The Birth of a Nation het Sundance Festival. En is Moonlight de runner-up van La La Land qua Oscar-nominaties. 

Slavernij

The Birth of a Nation is een historische vertelling over de slavenopstand van Nat Turner, een zwarte predikant. In tegenstelling tot 12 Years a Slave biedt de film een nogal eendimensionaal beeld van de slavernij. De blanken zijn slecht, de zwarten zijn slachtoffer of een soort Oom Tom (nederige dienaren van de blanken). Dat maakt de film niet zo sterk, vooral in het einde waar de opstand bloedig wordt neergeslagen. De rol wordt gespeeld door Nate Parker die ook de film regisseerde. Bij de Oscarnominatie is de film gepasseerd. Dat zou te maken hebben met de beschuldiging van aanranding aan het adres van Nate Parker, althans zo beweren kwade tongen. Ik denk echter dat de film gewoon niet bijzonder genoeg is.

Opgroeien

Moonlight is een veelgelaagde film, die het leven van een zwarte jongen/man in drie fasen vertelt: als jongetje, als puber en als jongeman. Elke fase heeft hij een andere naam: Little, Chiron en Black. Hij is onzeker en zijn relatie met zijn alleenstaande moeder is nogal ingewikkeld. Hij wordt gepest op school en worstelt met zijn seksuele gevoelens. Hij vindt een schuilplaats bij Juan, die zich over hem ontfermt. Naast het ontroerende verhaal, dat in een gepast sloom tempo wordt verteld, is de cameravoering vaak duizelingwekkend. Zeer terecht kreeg de film 8 Oscarnominaties en mocht de film winnen, dan is dat niet vanwege het zwarte karakter van de film maar vanwege de hoge kwaliteit.

Advertisements

La La Legend Land (Jazz)

De hoofdrolspeelster Emma Stone in de veelgeprezen film La La Land zegt op een gegeven moment tegen Ryan Gosling: “Ik zeg je het maar meteen. Dan weet je dat tenminste. Maar ik heb de pest aan jazz.” Het zouden woorden uit mijn mond kunnen zijn en ze zijn hoe dan ook uit mijn hart gegrepen. Gosling speelt een gesjeesde jazzpianist die uit ellende in dure restaurants Jingle Bells en andere kerstmuzak moet spelen. En vooral niet afwijken van de door de manager opgestelde setlist.

Het liefst zou hij free jazz spelen in zijn eigen jazzclub, maar die is net failliet gegaan. Net als het Rialto Theatre, waar je nog oude klassieke zwart-wit films, zoals Rebel Without A Cause, kon zien. Als Gosling zijn oude muziekmaat Keith (een rol van John Legend) ontmoet krijgt hij een plek in zijn band aangeboden. Hij moet dan echter wel artistieke concessies doen. Immers de jeugd heeft geen boodschap meer aan traditionele jazz.

Ziedaar twee thema’s uit La La Land: allereerst het najagen van je dromen en het geloof in jezelf; en vervolgens het al dan niet vast blijven houden aan je artistieke idealen. Het levert een mooie muzikale film op, erg nostalgisch en romantisch van toon. Met een aantal prachtige liedjes en memorabele scenes. En toch weet ik niet zeker of ik de bedoelingen van de makers helemaal goed heb begrepen. De scène waarin Ryan Gosling optreedt met de band van Legend en het geweldig popliedje Start A Fire neerzet (inclusief hippe choreografie), is waarschijnlijk bedoeld om aan te tonen hoe ver hij van zijn artistieke idealen is afgedwaald. Voor mij was het het hoogtepunt van de film.

Vinyl (Top of Flop)

Onlangs maakte HBO bekend dat er geen tweede seizoen van Vinyl kwam. Een teleurstelling voor de grote namen achter deze serie, Mick Jagger en Martin Scorsese. Zij bedachten de serie over een kwijnend platenlabel begin jaren ’70, American Century Records. Klinkt allemaal veelbelovend, dus je vraagt je af, wat er mis is gegaan.

Laten we met het goede nieuws beginnen: de soundtrack van de serie is top! Lekkere muziek uit de jaren ’70 (origineel of covers) en een paar goede songs speciaal voor de serie gemaakt. Niet onbelangrijk voor een verhaal over de muziekindustrie. James Jagger heeft de rol vast via zijn vader gekregen, maar hij overtuigt helemaal als posterboy van Nasty Bits (een soort Sex Pistols). Helaas houdt daar het goede nieuws op.

De bijna twee uur durende pilotaflevering mag dan wel door Martin Scorsese zijn gemaakt. Hij is veel te lang en te saai. De verhaallijnen in de hele serie zijn nogal afgezaagd en voorspelbaar. Vooral alle beroemde acts die het label niet op waarde weet te schatten (in de pilot is het ABBA, in de slotaflevering Queen), of niet lukt in te lijven (de episode met Elvis is totaal ongeloofwaardig). Hoofdrolspeler Bobby Cannavare die er alles aan doet op Al Pacino te lijken. Eigenlijk maakt Vinyl dezelfde fout als de personages in de serie, die vooral zoeken naar de nieuwe Beatles, de nieuwe Bowie etc. Precies zo lijkt Vinyl teveel op andere shows of films (Good Fellas, Scarface, Mad Men), terwijl originaliteit de sleutel voor succes is.

De serie is niet slecht, maar je verwacht meer. Het heeft de juiste ingrediënten, maar zonder chemie wordt het het niet. Zo blijkt maar weer eens dat een hit achteraf wel te verklaren is, maar vooraf niet te voorspellen. Bij muziek en series.