Monthly Archives: July 2017

Dunkirk Debacle

De geschiedenis wordt verteld door overwinnaars. Althans in het geval er sprake was van strijd en oorlog. Zo is het nu eenmaal en laten we vooral blij zijn, dat WWII niet door Duitsland is gewonnen. Dat neemt niet weg, dat het interessant is om beide kanten van het verhaal te vertellen. Dat zeg ik als historicus, maar ook als liefhebber van verhalen over de Eerste en Tweede Wereldoorlog.

Als groot fan van de films van Christopher Nolan ging ik met een goed gevoel naar Dunkirk. Het is altijd lastig een verhaal te vertellen, waarvan het publiek eigenlijk al weet hoe het afloopt. Zeg maar, het Romeo & Juliet-aspect. Toch maakt dat niet veel uit, als je het op een interessante manier vertelt. In Dunkirk gebeurt dat door drie verhalen te vertellen met elk een verschillend tijdframe. Dat maakt het soms lastig te doorgronden wat wanneer met wie gebeurt. Maar tegelijk doet dat er weer nauwelijks toe.

dunkirk_ver9_xlg-1Het knappe van de film is dat je geboeid zit te kijken en in sommige gevallen je echt midden in het slagveld en het drama waant. Toch knaagt er iets. De hoofdrolspelers krijgen nauwelijks achtergrond mee, waardoor het lastig is je met hen te vereenzelvigen. Er zijn nauwelijks dialogen, dus dat helpt ook niet. Het verhaal wordt geheel vanuit het Britse perspectief vertelt met een aan propaganda grenzende heroïek.

Dat in 1940 de strijd van de Britten in Frankrijk een militair debacle was, zou je bijna gaan vergeten. De magistrale framing van Winston Churchill maakte van het drama in Duinkerken een ‘glorieuze nederlaag’. De film van Christopher Nolan bevestigt dat alleen maar, waardoor het een nogal eendimensionale film (niet eens in 3D 🙂 is geworden. Van de maker van Memento, The Dark Knight en Inception had ik eerlijk gezegd meer verwacht.

 

Advertisements

Drive Baby Drive (I-Pod)

De hoofdrolspeler van de onverwachte hitfilm Baby Driver houdt er vreemde gewoonten op na. Maar wel leuke. Niet alleen is hij een behendige chauffeur die de vluchtauto van bankovervallers bestuurt alsof hij op een racecircuit rijdt. Hij neemt met een ouderwetse dictafoon gesprekjes op en maakt daar hippe muziek bij. Die neemt hij dan weer op audiocassettes op. Zo heeft hij ook nog een bandje met MOM (omgekeerd leest dat als WOW), waar de stem van zijn moeder op staat.

Dat retrogedrag zit in zijn genen. Als hij een liedje niet kent, dat een serveerster in een bar zingt, gaat hij direct naar een tweedehands vinylzaak om het nummer op te sporen. “Oftewel hij doet erg zijn best hip te zijn“, hoor ik u denken. Maar het grappigst is zijn obsessie met de I-Pod. Hij heeft er verschillende met kleurige outfits. Zo is er een I-Pod voor elke gelegenheid en elke gemoedstoestand. Het zijn I-Pod Classics, de Rolls Royce onder de Mp3-spelers. Ook ik kan nog steeds niet zonder hem. Met zijn 180 GB kunnen er meer dan 20.000 liedjes op. Ook voor mij is dat niet genoeg en moet ik keuzes maken wat ik er op zet.

Hopeloos ouderwets“, hoor ik u denken. “Er is toch Spotify? Daar staat toch alles op?” Dat dacht Apple ook en besloot twee jaar terug de productie te stoppen. Op Marktplaats kosten ze echter tweedehands evenveel als destijds nieuw. Ik hoop dan ook van harte dat Baby Driver de ogen van Apple doet openen en gaan ze hem weer op de markt brengen (in een limited edition of zo). Ik geloof er wel in. Uiteindelijk werd vinyl ook dood gewaand.

O, en had ik al gezegd dat de film fantastisch is en een te gekke soundtrack heeft met de Nederlandse bands Focus en Golden Earring? (Binnenkort ook op vinyl verkrijgbaar)!

Lees hier mijn blog Vinyl Lovers