Monthly Archives: August 2017

Best Beatles Covers (BBC)

Ik ga me op heel glad ijs bewegen. Tenminste voor alle fanatieke Beatles liefhebbers, en dat zijn er nogal wat. Ik heb niet zoveel met dit bandje uit Liverpool. Ze waren al lang en breed gestopt voordat ik serieus muziek ging volgen. In mijn ogen “ouwe lullen” vertelden in mijn jeugd steeds dat er na the Beatles geen goede popmuziek meer kon worden gemaakt. Dat hielp ook niet. Toch heb ik door de jaren veel van hun nummers leren waarderen. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat dit voornamelijk kwam door coverversies.

Ik beperk me tot de vijf mooiste nummers van The Fab Four, gezongen door top-performers. 

5. Dear Prudence – Siouxsie and the Banshees (1987)

Hun grootste hit (#3 in UK Top 40) bleek een Beatles cover. Ik vond het desondanks een leuk nummer.

4. Helter Skelter – U2 (1989)

“This song Charles Manson stole from the Beatles, we’re stealing it back”. Zo begint Bono deze cover. Ik was gefascineerd door de serie over Manson met dezelfde naam, maar kende het nummer van The White Album niet echt. 

3. Something – Shirley Bassey (1970)

Mijn Minerva-buurjongen op de studentenflat had een verzamelplaat van Shirley Bassey, waar dit nummer op stond. Hij draaide het graag en door de muren kon ik meegenieten. Dit nummer was mijn favoriet.

2. Come Together – Michael Jackson (1995)

Hij had de rechten van de meeste Beatles-songs gekocht en besloot er ook een op te nemen. Dan maar meteen een van de allerbeste. Hij deed dat al in 1987 voor de film Moonwalker, maar ik leerde het pas kennen toen het op het album HIStory uitkwam.

1. The Long and Winding Road – George Michael (1999)

Het nummer in de productie van Phil Spector zoals het op de laatste plaat Let It Be staat, schijnt het einde van de band te hebben betekend. Ik leerde het pas kennen toen George Michael het zong op het tribute concert voor Linda McCartney uit 1999. De melancholie druipt er vanaf en dat vind ik er zo mooi aan. De zang van George is zoals altijd fenomenaal. Prachtig.

Laat me weten wat jouw favoriete Beatles-cover is!

Advertisements

Atomic Blondie (Charlize Theron)

Toen Daniël Craig de rol van James Bond opnieuw uitvond door harde vuistgevechten kreeg hij alle lof toegezwaaid. 007 was weer een echte vent. Nu is het Charlize Theron die als spionne keiharde gevechten aangaat en daarbij geen enkel middel (elektrisch kookstel, kurkentrekker…) schuwt. Maar vrouwelijke actiehelden blijven toch altijd minder succesvol. Zeer onterecht, want Atomic Blonde is een geweldige film.

Het is november 1989 en in Berlijn neemt de spanning over de Muur toe. “Mister Gorbachov, tear down that wall”, zegt Reagan op een tv. Een spel tussen Oost- en West-spionnen over een lijst met alle namen van Westerse spionnen. Dat spel neemt steeds grimmiger vormen aan, omdat er een dubbelagent aan het spel meedoet. Maar het verschil tussen leugens en de waarheid is een dunne lijn, die spionnen verkiezen te negeren.

.

Charlize Theron speelt de rol van stoere, onverbiddelijke spionne vol overgave. Ze is al 42, maar dat maakt haar alleen maar echter. Deze rol vraagt eelt op de ziel. Zeker als ze ook nog een lesbisch avontuurtje aangaat met een jong Frans beginnende agente. Dit versterkt Charlizes imago als lesbisch rolmodel alleen maar (na haar Oscarwinnende rol als lesbische seriemoordenaar in Monster).
De main attraction is echter de totale vormgeving van de film. Het ziet er allemaal authentiek uit tot en met de Berlijnse Muur. Het heeft het karakter van een graphic novel zonder dat het storend is. De actie en conversatie is bij tijd en wijle geestig. En er is een top-soundtrack met vooral veel elektronische muziek van begin jaren ’80. Bowie, New Order, Siouxsie and the Banshees en -zeer toepasselijk- veel Neue Welle muziek (Nena, Falco en Major Tom). En Father Figure van George Michael als achtergrond bij een spectaculair gevecht en ontsnapping. Hij zou er de humor wel van hebben ingezien.

Nordic Walking (Hamburg & Noorwegen)

Het was de foto van Preikestolen die ons deed besluiten voor de Asbjorn Tour te kiezen van hert Norske Reisburo. Best bijzonder, omdat ik de laatste jaren in toenemende mate last van hoogtevrees heb ontwikkeld. Maar ja, het spannende houdt aantrekkingskracht.

Met de Zweedse Volvo S60 op weg naar het noordelijkste puntje van Denemarken, Hirtshals, om de kortste boottocht naar Noorwegen te nemen (ook zeeziek word ik niet graag meer!). Maar eerst langs Hamburg. Dat is een van de meest interessante Europese steden vanuit het oogpunt van stedelijke ontwikkeling. Op de middelbare school leerde mijn lerares Duits ons nog dat het een door God verlaten smerige havenstad was en dat je op de Reeperbahn je leven niet zeker was. Maar de wereld is sindsdien veranderd en vieze havensteden zijn de lelijke eendjes die in mooie zwanen veranderen (Bilbao, Vancouver, Rotterdam). Dan moet zo’n stad wel het water omarmen en gedurfde investeringen doen. En zoals Bilbao het Guggenheim  heeft gekregen, zo heeft Hamburg het Elbphilharmonie als landmark gecreëerd.

Elbphilharmonie

Beatles monument op Reeperbahn

 

 

 

 

 

 

In Noorwegen is wandelen anders dan in bijvoorbeeld de Verenigde Staten. De routes staan minuscuul aangegeven; je moet moeite doen om het pad te vinden. Bij Preikestolen is dat niet zo lastig. Zelfs aan het begin van de avond zijn er nog voldoende wandelaars, zodat verdwalen nauwelijks mogelijk is. De tweede tocht die we deden was de Moslifjellet. We zijn welgeteld drie andere wandelaars tegengekomen. En de route had op veel plekken meer weg van een klauter- en klimtocht. Hekjes, paaltjes om het publiek te beschermen zijn er amper. Dat hoort volgens de reisgids tot het cultuurgoed van Noorwegen: beleef de natuur zoals die bedoeld is. Nordic walking noem ik het.