Monthly Archives: October 2017

God’s Own Country (Lam Gods)

LET OP: Spoiler Alert!!

Op de middelbare school kreeg ik biologieles van een jezuïetenpater. Ik ben zijn naam vergeten, maar hij hield er bijzondere lesmethoden op na. Zo gaf hij in het onderdeel anatomie een speciale les, waarbij hij een lammetje ging opensnijden om de anatomie van het beest te laten zien. Hoe hij aan het beest was gekomen, kan ik me niet meer herinneren. We kregen voorafgaand aan de les een brief voor onze ouders mee, waarin duidelijk stond dat de les niet verplicht was. Wij vonden het uiterst spannend en vooral toen een vrouwelijk klasgenootje flauwviel, was de pret niet meer te drukken. Ik denk dat zo’n les anno nu niet meer kan, wat misschien ook wel weer goed is. Die tere zieltjes tegenwoordig.lammetje

Ik moest eraan denken bij het zien van een scene in de Engelse film God’s Own Country. Die speelt op het platteland van Engeland, waar twee mannen moeten zorgen dat de schapen kunnen lammen. Als een lammetje dood wordt geboren, pakt een van de hoofdpersonen het op en snijdt het open. Niet om op te eten, maar om te scalperen. Het vachtje van het lammetje maakt hij zo tailor-made voor een ander zwak lammetje als een tweede huid! Heel zorgvuldig en zorgzaam. De film is dan ook een ode aan het boerenleven. Geen valse romantiek, maar het rauwe leven zoals het in de werkelijkheid waarschijnlijk ook is.

God's Own Countryfilm still

God’s Own Country

Maar zo wordt de film niet aan de man gebracht. Het is “Brokeback Mountain in the UK”, omdat het ook het verhaal is van twee homoseksuele boeren. De een is de zoon van de eigenaar van de boerderij. De vader kan door een beroerte niet meer werken en de moeder is lang geleden vertrokken. Een knappe Roemeen komt helpen tijdens het lammerseizoen. Tussen de twee ontstaat een romance, waarbij het vinden van de juiste balans tussen lust en liefkozing nog best lastig blijkt. En passant maakt deze mooie film ook nog duidelijk, dat het boerenleven helemaal ten dode is opgeschreven als er geen buitenlandse (vooral Oost-Europese) arbeidskrachten zouden zijn. In het huidige Engelse politieke klimaat geen overbodige boodschap.

 

Advertisements

Blade Runner 2019 en 2049

Ruim 15 jaar geleden was ik in een hippe kledingzaak in New York. Daar werd op een megascherm een loop van scenes met Rutger Hauer uit Blade Runner vertoond. Toen werd me duidelijk dat de film een cultstatus had verworven. Ik had hem wel eens op tv gezien, maar het was nooit een van mijn favoriete sf-films geworden.

Onlangs bekeek ik The Final Cut van Blade Runner op DVD, alsmede de drieëneenhalf uur (!) durende Making Of. Daar werd me duidelijk wat het probleem van de film was. Het verhaal is nogal dun en qua karakter erg donker. Er wordt nogal houterig geacteerd en sommige dialogen en actiescenes zijn op zijn zachtst gezegd absurd. Maar wat ziet die film (uit 1982!) er fantastisch uit. Zelfs voor huidige begrippen. Harrison Ford en Rutger Hauer zien er geweldig uit en spelen een intrigerend kat-en-muisspel. De totstandkoming van de film ging allesbehalve soepel en daar heeft de film last van. Dat verklaart ook de verschillende versies die ervan bestaan (met en zonder voice-over; met of zonder happy end).

Best gewaagd om aan een film met zo’n cultstatus een vervolg te geven. Dennis Villeneuve durfde het aan. Hij had al een aantal succesvolle donkere films op zijn naam staan (Prisoners, Enemy) en verraste met de intelligente sf-film Arrival. De nieuwe Blade Runner speelt 30 jaar na de originele film en ik weet niet of je de film kunt volgen als je het origineel niet kent. In 2049 draait het om de vraag of de Blade Runners, die jagen op ontsnapte robots (‘replicants’) zelf mens of robot zijn. De film ziet er weer fantastisch uit en er komt weer nauwelijks zonlicht aan te pas. Ryan Gosling is geweldig als robotjager. Sylvia Hoeks zorgt dit keer voor de ‘Dutch touch’ en dat doet ze voortreffelijk.

BR 2049BR 2049 2

Maar de film duurt echt belachelijk lang (2 uur en 3 kwartier) voor een nogal mager verhaal, dat aanvankelijk erg voorspelbaar is. Ik vraag me dan ook af of deze versie ook een cultstatus gaat verwerven. In sf-films is het altijd leuk om te bedenken of de toekomst op de een of andere manier nu ook al werkelijkheid is. In BR 2049 kun je naar een virtueel concert van Elvis Presley en Frank Sinatra. Ik moest er om grinniken, omdat vanaf 2019 ABBA als hologram ‘op toernee’ gaat.

Lees ook mijn blog over Enemy (Jake vs Jake)