Monthly Archives: January 2018

The Young Pope (Jude Law)

Zuster Mary (Diane Keaton) draagt in aflevering 2 een T-shirt met de tekst: “I’m a Virgin. But this is a very old shirt”. The Young Pope zit vol met zulke kleine, subversieve verwijzingen naar de rooms-katholieke kerk. Alsof het grote verhaal nog niet erg genoeg is. De kerk heeft voor het eerst een Amerikaanse paus gekozen en hij is pas 47. Dus hij kan nog lang mee, of je zit er nog heel lang mee opgescheept. In de middeleeuwen was dat een minder probleem. Toen gingen mensen jonger dood dan nu en het was makkelijker om dit een beetje te bespoedigen met een klein beetje vergif.

Jude Law TracksuitDe jonge paus wordt gespeeld door Jude Law en het is een fijne verschijning. Toen hij zijn acteerloopbaan begon schreef een recensent over hem, dat hij zo knap is dat het verboden moest worden. En nu op zijn 45e is zijn schoonheid onverminderd. Daarmee is hij geknipt voor de rol. Hij is goed gekleed in wit, zelfs in hip trainingspak (ontworpen door Armani). Hij doet zijn fitness-oefeningen en bewondert zichzelf in de spiegel, terwijl de soundtrack “I’m sexy and I know it” speelt. Het probleem is echter, dat de nieuwe paus er erg vreemde denkbeelden op nahoudt. Hij weigert in de publiciteit te treden en wil de kerk terugbrengen naar de bron. Uiteraard zijn de kardinalen en bisschoppen daar niet blij mee.

Daarmee biedt de serie intrige en satire, maar er is nog een derde laag en dat is die van menselijk drama. Niet alleen van de priesters, die gevangen zitten in de kooi van hun celibaat, maar ook van het weesjongetje, dat op jonge leeftijd door zijn ouders in de steek is gelaten en nu een van de machtigste mannen ter wereld is. The Young Pope is televisie op zijn best met geweldig geschreven scenes, prachtige beelden, uitstekend acteerwerk en een heerlijke soundtrack (zie Levo van Recondite). Ik ben benieuwd of niet-katholieken net zo genieten van de subtiele humor omtrent het katholicisme of komt hier mijn misdienaarschap nog van pas? 😉

 

Advertisements

Call me by your name (1983)

Hartje zomer, Noord-Italië, 1983. Elio is 17 en moet zijn kamer tijdelijk opgeven voor Oliver, een knappe Amerikaan, die minstens 10 jaar ouder is. Elio’s vader is Amerikaans en professor in archeologie. Oliver komt voor zijn studie een tijd over. Zijn stopwoordje is ‘Later‘, hij draagt ruime overhemden, bandplooibroeken of korte sport-shorts. En hij danst onweerstaanbaar. Het ziet er nu raar uit, maar zo was het in die tijd.

https://youtu.be/dJ_p4Z_yVpM

Ik kan het weten. Ik was 18 in 1983 en La Dolce Vita van Ryan Paris was een van de grootste Italo-hits van dat jaar. Ik had net eindexamen gedaan, het was een prachtige zomer met veel strandbezoek en veel feestjes, om het eindexamen te vieren en het begin van mijn studententijd brak aan. En net als Elio vond ik wat oudere jongens erg spannend. Daar houdt overigens de vergelijking wel ongeveer op. 🙂

Call me by your name is een prachtige film, die de sloomheid van die warme zomer heeft. Elio en Oliver draaien een tijdje om elkaar heen. Ze leggen het beiden aan met een meisje, maar net voordat het te laat is, durven ze over hun drempels heen te stappen. Een korte summer of love voor hen. Hoe het afloopt, verklap ik niet. De film is een soort gay Lolita en doet soms denken aan Death in Venice. Maar mij deed het me vooral denken aan die mooie zomer van 1983, waarin de wereld aan mijn voeten leek te liggen.