Monthly Archives: February 2018

Jeruzalem Syndroom

Volgens de Lonely Planet zijn er elk jaar een handjevol toeristen, die tijdens het bezoek aan Jeruzalem een zodanig heftige religieuze ervaring hebben, dat ze denken de nieuwe profeet te zijn. Dit heet het Jeruzalem Syndroom en kan ook mensen overkomen die niet eerder een psychologische aandoening hebben gehad. Ik geloof niet dat ik er last van heb, maar de hoofdstad van het Heilige Land laat mij ook niet onberoerd.

Het was al langer mijn wens om naar Israël op vakantie te gaan. Zeker in het voorjaar leek me dat een goede bestemming. Een subtropisch klimaat, zodat het in de winter heerlijk vertoeven is. Het levendige Tel Aviv aan het strand. En veel bezienswaardigheden in de stad die één van de belangrijkste pijlers van de beschaving is, Jeruzalem. De politieke onrust in het land zorgde ervoor dat deze reis niet eerder plaatsvond.

Vandaag gingen we naar de Tempelberg, misschien wel de heiligste plek op aarde, althans voor de meeste gelovigen op aarde. Een beetje gedoe om er te komen (er is maar één toegang voor niet-moslims en die is maar op beperkte tijden toegankelijk), maar het is het waard. De gouden bedekking van de Rotskoepel springt meteen in het oog. Geschonken door koning Hoessein van Jordanië (geschatte kosten $ 8,5 miljoen), die ervoor zijn huis in Londen heeft verkocht. Via de Leeuwenpoort naar de Tuin van Getsemane, waar Christus werd verraden met een kus. Je waant je midden in The Passion, maar dan in het authentieke land. Daarna de beklimming van de Olijfberg, waar je een fantastisch uitzicht op de stad en zijn muren hebt. Gisteren bezochten we de Klaagmuur en liepen via de Via Dolorosa de voettocht, zoals Jezus die met het kruis op Goede Vrijdag maakte. Alle belangrijke stops zijn aangegeven. Het deed me denken aan de viering van de kruistocht op Goede Vrijdag met onze pastoor, toen ik nog misdienaar was.

Jeruzalem is het religieuze centrum voor een aantal wereldgodsdiensten, die in de geschiedenis niet altijd even goed met elkaar konden opschieten (om het mild uit te drukken). Opvallend was dat precies gisteren de Heilig Grafkerk (ook wel: Verrijzeniskerk of Kerk van de Wederopstanding) voor onbepaalde tijd werd gesloten voor toeristen. Niet vanwege religieuze tegenstellingen (wat je wellicht zou verwachten in dit land), maar vanwege een Joodse belastingwet, die kerken zou benadelen.

In dit land realiseer ik me meer dan voorheen dat religie een drijvende kracht in het menselijk bestaan is. En ondanks de verschillen die er tussen alle godsdiensten zijn, er zijn ontzettend veel overeenkomsten. En met respect voor ieders gevoelens daarbij, moet het lukken om naast en met elkaar te bestaan. Dat zou bijna een profetische gedachte kunnen zijn, maar vrees niet: ik lijd niet aan het genoemde Jeruzalem Syndroom.

Advertisements

Black Panther (We could be Superheroes)

Een paar weken geleden schreef NRC dat Marvel Comics een groot aantal titels uit hun diversiteitsaanbod schrapt, lees gekleurde en LGBT-helden. Prompt heeft datzelfde Marvel nu een klapper in de bioscoop met Black Panther.

Een film met voornamelijk zwarte karakters en acteurs, gemaakt door zwarte filmmakers. Een verhaal dat zich grotendeels afspeelt in Afrika, waarin opvallend veel sterke zwarte vrouwen een belangrijke rol spelen (die lijken op de zangeres van Skunk Anansie). Als je erover nadenkt, is het eigenlijk wonderlijk dat dat er niet eerder was (we hadden zelfs een zwarte president in het Witte Huis!). Maar ja, het superhelden-genre zat de laatste jaren wel heel erg vast in zijn eigen strakke stramien. Daarin zijn de helden nobele strijders tegen onrecht, maar ondanks alle eigenaardigheden moesten ze wel voldoen aan mainstream eisen (want zo’n film moet zijn geld wel opbrengen!).black-panther-women

Eens te meer blijkt dat dit anno nu achterhaald is. Daar waar traditionele superhelden steeds vaker teleurstellen in de bioscoop (en steeds vaker ook aan de boxoffice) zijn het de vreemde snuiters die het opvallend vaak beter doen. Misfits in Guardians of the Galaxy, Wonder Woman, Deadpool en nu dan Black Panther. What’s next?, vraag ik me dan onwillekeurig af.

Hot-Michael-B-Jordan-GIFsHoe dan ook Black Panther is verfrissend door zijn aanpak, maar daarnaast gewoon een heel goede actiefilm. De special effects zijn geweldig en ondersteunend aan het verhaal. Traditie wordt gecombineerd met technologie. Soms is het bijna spiritueel. Met een eigentijdse boodschap in het verhaal (blijf vooral zitten bij de aftiteling!). Maar het mooist vond ik de bad guy (Michael B. Jordan). Niet alleen is hij knap en sexy, brutaal en cool. Hij is ook iemand van vlees en bloed. Je kunt je inleven in hem en zijn achtergrond. In the end is er toch mededogen. Dat zouden we in onze wereld ook wat meer kunnen gebruiken.