Monthly Archives: August 2018

It’s not right, but it’s okay (Whitney)

Rond 2000 was het als dj in een homoclub niet zo moeilijk om de vloer te vullen met dansend publiek. Zet de Thunderpuss Remix van Whitney Houston met It’s Not Right, But It’s Okay op en het komt goed. Als dj op het COC Leiden heb ik het vaak als paardenmiddel gebruikt, als de meute nog niet echt bereid was de lege dansvloer te vullen. Ik was geen groot Whitney-fan. Haar meeste hits vond ik zeiknummers op een enkel uptempo nummer na (I Wanna Dance With Somebody). Maar met haar nieuwe image en sound op het album My Love Is Your Love veranderde dat.

In die tijd was het al een publiek geheim, dat de getalenteerde zangeres een drugsprobleem had. En het huwelijk met Bobby Brown werd een beetje gezien als rookgordijn voor haar lesbische gevoelens. Het fijne wisten we er nog niet van, maar ach sex en drugs horen nu eenmaal bij de showbusiness. Ik was een keer in een homobar in New York, waar een valse travestiet op het podium de onvergetelijke opmerking maakte: “It’s so hot in here. I’m sweating like Whitney at costums control.”

Whitney-UK-poster

Nu zijn er twee Whitney-documentaires. Op Netflix staat Can I Be Me, die vooral handelt over de band tussen Whitney en haar onafscheidelijke jeugdvriendin en persoonlijk assistent Robyn Crawford. Hun relatie zou ook seksueel van aard zijn geweest, maar de stinkjaloerse Bobby Brown zou hebben bewerkstelligd, dat Robyn ontslagen werd. In de bioscoop draait de tweede docu, simpelweg Whitney getiteld. Daarin komt de inner circle van de zangeres uitgebreid aan het woord. Inclusief Bobby Brown, die niet over drugs wil spreken, ook al heeft dat haar en hun dochters dood veroorzaakt.

Uiteindelijk wordt onthuld, dat Whitney en haar broer als kind door hun tante seksueel zijn misbruikt. Een traumatische gebeurtenis, die wellicht haar latere destructieve gedrag verklaart. Hoe dramatisch ook, beide films onderbelichten eigenlijk haar muzikale loopbaan. Daarom maar mijn drie hoogtepunten van Whitney Houston. Niet verrassend komen die allemaal uit haar latere loopbaan.

3. Million Dollar Bill (2008)

Van haar laatste album I Look To You, dat nogal ondergewaardeerd is, komt dit heerlijke nummer.

2. It’s Not Right, But It’s Okay (Thunderpuss Remix) [1999]

De kwaliteit van de clip is niet zo, maar dit is wel de ultieme remix. Het origineel vind ik te r&b, maar de tekst is wel weer geweldig. Niet alleen op homoclubs, maar ook op bruiloften deed dit het goed (best ironisch met deze tekst over overspel!)

1 My Love Is Your Love [1999]

If tomorrow is Judgement Day. Ik ken haast geen betere openingsregel van een tophit. De tekst gecombineerd met het heerlijke ritme en de sterke maar niet zo hoge stemgeluid van Whitney maken dit voor mij haar prijsnummer. Nummer 3 in Top 40!

Advertisements

Amazing Grace

Voor mij als tiener was Grace Jones meer een fenomeen dan een zangeres. Ik vond haar uitdossingen en optredens (wanneer ze weer eens op tv was) meer indrukwekkend dan haar zangtalent. Dat is inmiddels totaal bijgedraaid. Ik heb een driedubbel-cd met haar grootste hits en die vind ik geweldig. Mijn favoriete nummer is Do or Die. Dat was geen hit in Nederland, maar is pure disco.

Grace als fotomodel en filmster vond ik ook geweldig. Ze speelde in de eerste James Bond die ik zag, A View to a Kill. En haar fotosessies met Dolph Lundgren horen tot de meest sexy die ik me kan herinneren. De blonde Viking met de sterke zwarte vrouw en hun goddelijke lichamen.

Nu is er in de bioscoop de documentaire Grace Jones: Bloodlight and Bami. Elf jaar is er gefilmd. Van een bezoek aan Jamaica in 2005 tot en met een concert in 2016. Het levert een nogal onsamenhangend document op over o.a. de opnamen van een in eigen beheer opgenomen plaat en haar zware jeugd in Jamaica met een stiefvader die de kinderen sloeg uit liefde. Je krijgt soms het gevoel dat ze daardoor zo’n sterke vrouw is geworden. Maar de filmmakers geven minimale duiding en trekken nergens conclusies. Misschien is dat ook beter.

Gelukkig wordt het afgewisseld met haar fenomenale optredens van grote hits en minder bekende songs. Allemaal in excentrieke outfits en geweldig gezongen. Want één ding wordt duidelijk: ze staat nog steeds haar mannetje.

Thriller (Bookclubbing 4)

Mijn Engelse Bookclub behandelt binnenkort zijn 100ste boek. Dat wordt een speciale happening, die nog niet helemaal rond is. Daarover later wellicht meer. Eerst boek 99, dat ik mocht uitkiezen. Het is geworden His Bloody Project van Graeme Macrae Burnet. Ik vind het leuk om op aangeven van mijn mede-clubleden boeken te lezen, die ik uit mezelf niet zou kiezen (of waar ik gewoon niet van had gehoord). En op dezelfde manier hoop ik ook steeds iets te kiezen wat mijn mede-clubleden nog niet kennen.

Met name het spannende genre komt minder vaak aan bod in onze club. Zeker nu A. geen lid meer is van onze club. Zij koos vaak voor spannende boeken. Het derde boek dat we ooit lazen was The Da Vinci Code van de toen nog vrijwel onbekende Dan Brown. Het boek stond wel in de kast bij Kooyker, maar een paar maanden later stonden er stapels van in de boekhandel. Maar ook koos ze bijvoorbeeld voor Dennis Lehane en Henning Mankell. Dat laatste was een vertaling uit het Zweeds, wat niet helemaal strookt met de regels van de club. Omdat het het afscheidsboek van A. was, zagen we het door de vingers.

Twee jaar geleden koos ik voor Galveston van Nic Pizzolatto, dat tot VN Thriller van 2016 was uitgeroepen. Hoewel het boek al een paar jaar uit was, liet de vertaling op zich wachten. Niet iedereen was gecharmeerd van dit duistere en gewelddadige verhaal dat zich in de criminele kringen in het zuiden van de VS afspeelt. Maar de plot is zo geweldig en ontroerend, dat ik het verhaal niet uit mijn kop kreeg.

Datzelfde gaat op voor His Bloody Project, al was ik hierop gewezen door een korte recensie in NRC, waar het boek 5 sterren kreeg. Het verhaalt speelt zich af eind 19e eeuw in de Schotse Hooglanden. Dat de hoofdpersoon schuldig is aan drie gruwelijke moorden staat buiten kijf. Het boek handelt meer over het waarom. En dan wordt weer eens duidelijk wat het verschil is tussen recht en rechtvaardigheid. Eenmaal vertaald werd het boek de VN Thriller van 2017. En nu dus ons boek 99. De keuze van VN levert vaak verrassend goede keuzes op (b.v. The Girl on the Train van Paula Hawkins en An Officer and a Spy van Robert Harris). De keuze van dit jaar (The Late Show van Michael Connelly) vond ik iets te traditioneel. Maar ja, bij de Oscars en de Booker Prize ben ik het ook niet altijd eens met de keuze van de jury.