Monthly Archives: May 2019

The Deuce (James Franco 2.0)

Kun je een teveel aan James Franco aan? De acteur werd bekend door zijn rol in de Spiderman films van Sam Raimi. Toen speelde hij vooral de mooie slechterik en zo is zijn carrière gaan rollen. Tegenwoordig valt hij vooral op door zijn ongebruikelijke en gewaagde rollen en projecten. Zo maakte hij een underground film gebaseerd op de film Cruising over de homo-leerscene in San Francisco in de 70’s. Hij speelde een homo porn star in een Netflix-film. En nu is hij de drijvende kracht achter de HBO-serie The Deuce, die zich afspeelt in de seks-scene van New York in de 70’s. Hij is co-producer en speelt niet één maar twee hoofdrollen van twee tweelingbroers!James Franco
De serie is gemaakt door het team dat ook verantwoordelijk was voor de baanbrekende serie The Wire over de war on drugs in Baltimore. Dat betekent dat er veel verhaallijnen door elkaar lopen, dat het realistisch wordt gefilmd en dat er geen gemakkelijk onderscheid tussen goed en slecht is. Maggie Gyllenhaal speelt in seizoen 1 de prostitué, die in 1972 als een van de weinigen zelfstandig opereert (oftewel zonder pooier). Dat is niet zonder gevaar, maar ze vindt een veiliger werkplek in de opkomende seksfilmindustrie. De politie pakt geen hoeren meer op en sluit geen seksshops meer. Hierdoor ontstaat ruimte voor een lucratieve business, waar de onderwereld (lees: de maffia) een grote rol in speelt.

The Deuce
In seizoen 2 springen we ineens vijf jaar later naar 1977. Dat levert andere kleding, haardracht en andere muziek op. Maar de hoofdrolspelers proberen allemaal nog op hun eigen manier hun hoofd boven water te houden. De tweelingbroers gespeeld door James Franco hebben nog steeds dezelfde besognes. De een probeert op redelijk fatsoenlijke manier een bar en nachtclub te runnen, terwijl de ander het geld vergokt. Hoe het afloopt en of er een seizoen 3 komt, weet ik niet. Zover ben ik nog niet. Wel vind ik het een intrigerende serie over een interessant decennium in een altijd spannende stad. Het enige is, dat soms teveel de huidige moraal in het verhaal doorklinkt. Hoe realistisch is het dat een vrouw pornofilms regisseert? Het zou me niet verbazen als het allemaal op bestaande personages is gebaseerd.

Advertisements

Best non-winners (Eurovision)

Het is weer mei. Het mag weer. Ik draai weer veel Eurovisie muziek. Gevoelsmatig hoort het bij de lente en voor mij is het de zoektocht naar de perfecte popliedjes binnen de beperking van 3 minuten. Een paar jaar geleden maakte ik een gebrand ceedeetje voor A.B. (voor een speciale gelegenheid) met daarop de beste Eurovisieliedjes die niet hebben gewonnen. Volledig subjectief naar mijn bescheiden smaak. Ik vond het een compliment dat de ontvanger van het schijfje (wie maak je daar tegenwoordig nog blij mee?) veel plezier van de selectie beleefde.

Helaas heeft Spotify teveel gebreken om er een gedeelde playlist van te maken. Daarom hier maar een aantal trends en voorbeelden.

Had moeten winnen

Helaas zijn er veel liedjes die veel beter waren dan de winnaar van dat jaar. Soms halen die dan alsnog een hit. Denk aan de Engelse inzending uit 1998 van Imaani (Where Are You), dat een grote hit werd. Of Julie van Daniel uit 1983. Vorig jaar gaf Nederland de meeste punten aan Duitsland. Het mocht niet baten, maar  het prachtige You Let Me Walk Alone van Michael Schulte werd terecht nog een echte radio- en Top 40-hit. Maar Yohanna had in 2009 voor Ijsland moeten winnen (i.p.v. Noorwegen) met Is It True. Het beste Songfestivalliedje (niet de beste jurk) in tijden. Met een prachtige melancholische melodie.  Hier kun je me altijd voor wakker maken.

Franstalig

Ik ben dol op Franstalige liedjes. Ze doen me denken aan lange autovakanties door mooie landschappen en zonnige stranden. De Fransen begonnen eind jaren ’80 met een geslaagde missie om het Songfestival moderner en diverser te maken. Amina haalde  in 1990 evenveel punten als Zweden met Le Dernier Qui A Parlé, maar moest Carola voor laten gaan. Zeer onterecht. Maar ik kies hier nu voor Mama Corsica van Patrick Fiori, dat in 1993 meedeed. Als je hier geen zin van in vakantie krijgt, weet ik het ook niet meer.

Scandinavië

Mijn voorliefde voor Zweden acht ik bekend. Ze hebben elk jaar goede popliedjes en weten altijd wel weer iets nieuws te bedenken (al vind ik het gospelliedje dit jaar teveel nageaapt van Oostenrijk vorig jaar). Denk bijvoorbeeld aan It Hurts van Lena Philipsson dat zo uit de koker van Stock, Aitkin & Waterman had kunnen komen. Maar ook Noorwegen brengt ieder jaar wel een eigenzinnig nummer. Denk aan de verstilde ballad Silent Storm van Carl Espen, maar ik kies voor de Daft Punk-achtige inzending uit 2017 van JOWST (Grab The Moment).

Onverstaanbaar

En dan zijn er de liedjes in de eigen taal, ook al hoeft dat al zo’n 20 jaar niet meer. Soms is dat een betere strategie dan een onverstaanbaar Engels liedje met een zwaar Oost-Europees accent gezongen. Molitva won zelfs met zo’n onverstaanbaar liedje. En er was het prachtige Kedvesem van Hongarije in 2013 of dit prachtig gezongen Kuula uit Estland. Geen idee waar het over gaat, maar het komt direct bij je binnen.

Dit jaar is Nederland de grote favoriet. Arcade van Duncan Laurence is met kop en schouders het beste liedje van 2019. Maar in een festijn, waar het beeld door de jaren heen alleen maar belangrijker is geworden, weet je het nooit. Toch hoop ik niet dat Arcade op de afspeellijst van niet-winnaars terechtkomt.