Author Archives: KeesPaalvast

About KeesPaalvast

I blog mostly about music, movies, literature, travel and food.

Sense8 Matrix

LET OP: Dit blog kan spoilers bevatten!

Een serie met acht hoofdpersonen, die over de hele wereld gesitueerd zijn. Allemaal met een eigen achtergrond, een eigen karakteristiek en intrigerend verhaal. Dat alleen zijn al genoeg ingrediënten om een interessante serie te maken. Maar laten die 8 hoofdpersonen nou ook nog een soort telepathisch met elkaar verbonden zijn op een manier dat ze niet alleen elkaars gedachten kunnen lezen, maar letterlijk in één en hetzelfde lichaam kunnen zitten. Nog interessanter. En dan is het ook nog een bont gezelschap qua etnische en seksuele achtergrond. Dat is Sense8 in een notendop.

Ik was helemaal flabbergasted na het zien van seizoen 1 op Netflix. Die was weird genoeg van zichzelf en hier en daar al lastig te volgen, maar zo verfrissend om een serie te zien, die zoveel barrières doorbreekt. En bovenal zo verschrikkelijk sexy. Wat wil je met Max Riemelt en Miguel Angel Silvestre in het gezelschap.

Maar… ik had het kunnen vermoeden. De serie is gemaakt door de Wachowski’s, oftewel de makers van de geniale lesbische thriller Bound, maar vooral wereldberoemd door The Matrix. Dat is nog steeds een van de coolste actiefilms, die destijds alles in het genre overhoop gooide, qua vormgeving, geweldscènes, filosofisch sf-drama en choreografie. Helaas waren de twee vervolgfilms, Reloaded en Revolutions, enorme tegenvallers. De makers hadden duidelijk niets nieuws meer te melden en dus werd er vooral meer van hetzelfde opgediend. Ik vind het daarom moeilijk om de oorspronkelijke film nog volledig op zijn eigen merites te beoordelen.

Matrix

Keanu Reeves in The Matrix

En helaas ging het zo ook bergafwaarts in de kerstspecial, seizoen 2 en de finale van Sense8. De paranoïde plotwendingen zijn niet meer op de vingers van acht mensen te tellen. Het panseksuele begint steeds sleetser te worden. En in de tweeëneenhalf uur durende finale wordt er ruim twee uur alleen maar geschoten, gerend en zijn er vooral veel explosies. Erg vermoeiend allemaal. En dan eindigt het met een onvergetelijk shot. Dat verklap ik niet. Het is bijzonder, maar ook een beetje……

Advertisements

Jurassic WestWorld

De films WestWorld en Jurassic Park lijken qua thematiek erg op elkaar. Twee amusementsparken, één met robots de ander met dino’s, geven de bezoeker de ultieme ervaring. In WestWorld kun je cowboy spelen zonder gevaar te lopen en in Jurassic Park kun je tussen uitgestorven beesten rondlopen. In beide parken waant de mens zich groter en sterker dan de robots en dino’s, maar in beide gevallen gaat het grandioos mis. Niet verrassend is het dat dezelfde schrijver aan de wieg van beide films stond: Michael Crighton.

De twee films waren in hun tijd, ook baanbrekend qua visual effects. Het gelaat van robot Yul Brynner dat in WestWorld (1973) wordt losgemaakt van zijn hoofd, ziet er ook nu nog levensecht uit. En in 1993 wist Spielberg levensechte dinosaurussen op het doek te toveren met de introductie van grootschalige computereffecten. En ze hadden een soortgelijke moraal: de mens moet zich geen God wanen door levensechte robots te creëren of uitgestorven dieren weer tot leven te brengen.

img_1047De twee opvolgers uit 1997 en 2001 van de oorspronkelijke Jurassic Park waren minder succesvol. En dus duurde het 14 jaar voor deel 4, getiteld Jurassic World, uitkwam en een megasucces werd (opbrengst $ 1,6 miljard). De film was spannend en grappig en Chris Pratt bleek de ideale dino-temmer. De scène dat hij in een kooi drie dino’s met zijn arm in bedwang houdt, is nu al iconisch en vaak geparodieerd. Deel 5 is ook weer heel onderhoudend. Ik houd wel van de morbide humor, die erin zit, ook al begint het thema hier en daar sleets te raken.

Na het succes van WestWorld volgde een minder geslaagde opvolger, Futureworld en een geflopte tv-serie (Beyond WestWorld) van slechts 5 afleveringen. De pilot staat als bonus op de BluRay van WestWorld. Ik kon het niet afkijken, zo stom en suf. Je snapt niet dat ze na de pilot nog zijn doorgegaan. Maar sinds kort is er de nieuwe HBO-serie, die geweldige kritieken kreeg. De serie ziet er fantastisch uit, heeft grote namen (Anthony Hopkins, Ed Harris, James Marsden en zij van Borgen) en geweldig acteerwerk. Toch val ik steeds weer in slaap bij het kijken. De verschillende lagen in het verhaal zijn amper te begrijpen, de filosofische laag (of zo je wilt: moraal) ligt er duimendik bovenop en geen van de karakters wint je sympathie. Ik ben na aflevering 7 (van de 10) van seizoen 1 afgehaakt.

En zo winnen de dino’s in 3D in de bioscoop het met glans van de 3D geprinte robots op tv.

Lees ook mijn blog: Jurassic World

Chess The Musical

Ik ben altijd openlijk ABBA-fan geweest, ook toen het allesbehalve cool, hip of retro was. Maar midden jaren 80 toen ik studeerde stond het als het ware op een lager pitje. ABBA was er geruisloos mee gestopt en de leden gingen hun eigen gang. Ik volgde dat nog wel een beetje, maar niet zo fervent als eerder en later. Toch had ik van het begin een zwak voor de musical Chess, die Benny en Björn met Tim Rice hadden geschreven.

Het was de eerste musical die ik als LP kocht en ook die ik in het theater zag. In de zomer van 1986 ging ik naar Engeland en hoewel het vreselijk duur was, kocht ik een kaartje. Er was alleen plek in de matinee. Die middag hield mijn horloge er mee op. Dus was ik een kwartier te laat. De show was state-of-the-art met bewegende schaakborden, maar de echte trekker was Elaine Paige.

Toch is de musical nooit een echt succes geworden. Ik begrijp dat wel. Het verhaal is nogal onnavolgbaar met de parallelle politieke, sportieve en romantische verwikkelingen. Er zijn eigenlijk vier (!) hoofdpersonen wat qua focus niet helpt. En het einde is somber/cynisch/melancholisch. “But we go on pretending, stories like ours have happy endings”. Daarmee stuur je het publiek niet vrolijk het theater uit. Ondanks de zwaktes blijf ik het fantastisch vinden. De muziek gaat van rock en pop tot opera. De teksten zijn ijzersterk. En dan natuurlijk twee vette wereldhits (One Night in Bangkok en I Know Him So Well).

Vandaag zag ik in Londen de nieuwste productie in samenwerking met de English National Opera. Door de jaren heen zijn er talloze variaties gemaakt in de hoop daarmee de show sterker te maken. Voor de Broadway-versie werd zelfs een nieuw nummer geschreven (Someone Else’s Story). De meest ingrijpende verandering was de versie waarin het hele verhaal op één plek plaatsvond (Merano). En dus werd One Night in Bangkok gedegradeerd tot een liedje in een Karaoke-bar. Gelukkig is die dwaling in de huidige show rechtgezet. Er kan met gemak worden gesneden in het verhaal (6 minuten naar twee schakende kerels kijken boeit niet echt evenals de hele geschiedenis van het spel en zijn wereldkampioenen), maar van het prijsnummer blijf je af.

Twin Peaks Revisited

“Still confused but on a higher level.” Aan deze memorabele uitspraak van een oud-collega moest ik vaak denken bij het bekijken van de nieuwe serie Twin Peaks. A Limited Event Series. Ik had me goed voorbereid: zowel de 29 afleveringen van seizoen 1 en 2 had ik bekeken, als de bioscoopfilm Twin Peaks Fire Walk With Me. Ik veronderstelde, dat dat behulpzaam zou zijn bij het beleven van de nieuwe serie. Lees ook mijn blog: Twin Peaks (25 Years Later)

De serie speelt deels in op de huidige trend in de entertainment-industrie: teruggrijpen op oude successen, waarin vertrouwde elementen worden vermengd met moderne verhaallijnen en effecten. Denk aan Star Wars, Blade Runner, maar ook de reünie van doodgewaande popbands (Culture Club, Take That, ja zelfs mijn jeugdidolen ABBA!) Het beginfilmpje van de nieuwe Twin Peaks is er het beste voorbeeld van: een vage foto van Laura Palmer en dan indrukwekkende beelden (waarschijnlijk met een drone gefilmd) van de waterval uit de originele serie met daarbij de vertrouwde tune van de instrumentale versie van Falling3600

Echter de serie hinkt erg op twee gedachten: enerzijds is er het plaatsje Twin Peaks, waar vertrouwde karakters terugkeren, soms in verrassende combinaties (Bobby). Maar het merendeel van de nieuwe serie speelt in andere delen van de Verenigde Staten, waaronder New York en Las Vegas. Sommige verhaallijnen lijken er vooral bijgesleept om het vertrouwde karakter van de originele serie een beetje te behouden. Dat levert een prachtige scene met Audrey Horne op, die danst op haar eigen tune. Dit eindigt met een angstaanjagende scene die doet denken aan de beroemde spiegel-cliffhanger. twin-peaks-audrey-mirrorHelaas blijft het daar bij. En er zijn onnavolgbare scenes die bizar, bloederig en angstaanjagend zijn. Fascinerend om naar te kijken. 100% David Lynch. Maar ook geen touw aan vast te knopen. Als je de laatste aflevering van de originele serie ingewikkeld en te bizar vond, begin dan maar niet aan deze serie.

De cast is indrukwekkend, evenals het acteerwerk vooral van Kyle MacLachlan. Let ook op David Duchovny (X-Files, Californication). Er is veel ruimte voor vertrouwde en nieuwe muziek, maar de special effects zijn soms op het amateuristische af. En aan het eind van de serie als Dale Cooper en zijn Diane elkaar weer hebben gevonden, denk je het allemaal weer een klein beetje te snappen. Maar dan gooien de makers alles weer helemaal overhoop en laten ze je weer net zo verward achter als destijds. Ongewild kreeg ik de associatie met het onbevredigende einde na zes seizoenen Lost. En kan ik nog niet goed plaatsen of ik uiteindelijk wel of niet blij met deze trip was. Maar vaar niet op mijn oordeel; ga het zelf bekijken. Als je nog durft!

Renate Dorrestein in Leiden

Ik heb Renate Dorrestein één keer in levende lijve ontmoet. Nu ze is gestorven vind ik het mooi dat verhaal te vertellen. Ik weet niet meer waarom ik haar werk ben gaan lezen, maar het begon met haar debuutroman Buitenstaanders. Ik denk dat ik het eind jaren 80 voor mijn verjaardag heb gekregen. Het was uitgekomen als tientjes-pocket. In mijn tijd als student was dat een goede manier om met auteurs bekend te raken.

Buitenstaanders-21660657

Inderdaad krankzinnig goed boek!

Ik was direct gefascineerd door haar manier van verhalen vertellen. Uitzonderlijke karakters, waarvan je niet goed wist of het excentrieke figuren of psychiatrische patiënten waren. Uitzonderlijk goed geschreven, licht verontrustend en ontregelend. Ze zette je steeds op het verkeerde been en bracht je daardoor aan het denken. Oftewel: literatuur zoals het hoort te zijn. Ik werd een liefhebber van haar werk en mijn toenmalige partner ook, omdat ze zo heerlijk over voedsel kon schrijven (hij was kok, vandaar).

20 jaar na haar debuutroman kwam haar zoveelste roman uit: Het duister dat ons scheidt. In die tijd kon ik niet wachten op een nieuwe titel en die kocht en las ik direct. Ze had haar stijl in die tijd tot perfectie verheven en wist haar verhalen steeds meer als thrillers op te bouwen. Het las dus als een trein. Toen ik op een donderdagavond langs de Leidse boekhandel Kooyker fietste, zag ik dat die avond Renate haar nieuwe roman signeerde. Het duurde tot acht of negen uur en ik had nog ongeveer een half uur. Omdat ik het al gekocht en gelezen had, wilde ik mijn eigen exemplaar gesigneerd hebben. Ik fietste snel naar huis om het op te halen.

Renate Dorrestein

Uit mijn exemplaar!

Terug bij Kooyker stond ik in een korte rij met alleen maar dames op leeftijd. Dat bracht me op de gekscherende opmerking die ik maakte toen ik aan de beurt was: “Ik ben misschien wel de enige man die uw boeken leest.” Ze antwoordde zoiets als: “Daar lijkt het vanavond wel op.” Ik legde uit dat het boek al had gelezen en genoten had van de hilarische scenes (voorheen was haar humor meestal bitterzoet). Ze zei dat ze er veel plezier aan had beleefd tijdens het schrijven. Ik vroeg of het een probleem vond mijn gelezen boek te signeren. Dat vond ze niet erg en ze schreef een toepasselijk zinnetje bij haar handtekening.

Ik ben haar boeken blijven lezen, maar op een gegeven moment wist ze zichzelf eigenlijk niet meer overtuigend te vernieuwen. De laatste jaren ging ze vaker experimenteren en dat leidde meestal niet tot goede resultaten. Echt Sexy en Weerwater vond ik bijvoorbeeld mislukte romans. Blijkbaar paste dat niet bij haar. Desalniettemin vind ik het nog steeds een omissie, dat ze nooit een grote literaire prijs heeft gewonnen. Ik denk dat dat komt, omdat ze vrouw en succesvol was. Anno 2018 is dat juist stuitend.

Twin Peaks (25 Years Later)

“I’ll see you again in 25 years”. Dat zegt Laura Palmer in de laatste aflevering van Twin Peaks tegen FBI-agent Dale Cooper tijdens de droomscenes in het bos. Hoewel ik het slot van deze cultserie nog steeds kan dromen, was ik deze zin vergeten. Maar nu er een nieuw seizoen van Twin Peaks is gemaakt, besloot ik alle 29 oude afleveringen nog eens te bekijken. En hoewel de serie hier en daar een beetje sleets is geworden, weet de serie me nog steeds de stuipen op het lijf te jagen. Vooral de laatste scene met Dale voor de spiegel blijft de meest geniale cliffhanger ooit gemaakt.

dale-cooper-twin-peaks-finale

Het klinkt heel ouderwets, maar ik heb met het vervolg op Twin Peaks gewacht totdat deze op BluRay verkrijgbaar was. Ik wilde er geen abonnement op Videoland voor nemen. Het deed me denken aan begin jaren ’90. Toen heb ik een videorecorder gekocht om te zorgen dat ik geen enkele aflevering van de serie hoefde te missen. De faam was de serie reeds vooruitgesneld en het was RTL die het voor de neus van de VPRO wegkaapte. De eerste afleveringen werden pesterig op de zondagavond (destijds VPRO-avond) uitgezonden.

Ik was in die tijd al fan van David Lynch. Zijn films Eraserhead, Blue Velvet en Wild at Heart vond ik stuk voor stuk fascinerend. Een tv-serie van zijn hand. Dat moest ik zien. De serie was een soap noir, of beter gezegd een mengeling van genres: soap, horror, thriller, comedy en science fiction. Het was de voorloper van series als X-Files en Lost, maar juist het feit, dat de stekker er na twee seizoenen uit werd getrokken heeft de cultstatus alleen maar versterkt. Ik las op Wikipedia, dat de kijkcijfers daalden nadat duidelijk was geworden wie Laura Palmer had vermoord. Vooral omdat de verhaallijnen obscuurder werden. Dat is niet helemaal waar: die werden namelijk ook slordiger en veel uitweidingen waren overbodig. Na aflevering 9 van seizoen 2 krijgt het verhaal minder focus. Maar in de slotaflevering keert het verhaal weer terug naar de oorspronkelijke hoofdlijn: Laura en ‘killer’ Bob.

Ik ben nu helemaal bij om aan de nieuwe serie te beginnen. Ik kan niet wachten en zal hier mijn kijkervaring op een later tijdstip delen.

 

Jeruzalem Syndroom

Volgens de Lonely Planet zijn er elk jaar een handjevol toeristen, die tijdens het bezoek aan Jeruzalem een zodanig heftige religieuze ervaring hebben, dat ze denken de nieuwe profeet te zijn. Dit heet het Jeruzalem Syndroom en kan ook mensen overkomen die niet eerder een psychologische aandoening hebben gehad. Ik geloof niet dat ik er last van heb, maar de hoofdstad van het Heilige Land laat mij ook niet onberoerd.

Het was al langer mijn wens om naar Israël op vakantie te gaan. Zeker in het voorjaar leek me dat een goede bestemming. Een subtropisch klimaat, zodat het in de winter heerlijk vertoeven is. Het levendige Tel Aviv aan het strand. En veel bezienswaardigheden in de stad die één van de belangrijkste pijlers van de beschaving is, Jeruzalem. De politieke onrust in het land zorgde ervoor dat deze reis niet eerder plaatsvond.

Vandaag gingen we naar de Tempelberg, misschien wel de heiligste plek op aarde, althans voor de meeste gelovigen op aarde. Een beetje gedoe om er te komen (er is maar één toegang voor niet-moslims en die is maar op beperkte tijden toegankelijk), maar het is het waard. De gouden bedekking van de Rotskoepel springt meteen in het oog. Geschonken door koning Hoessein van Jordanië (geschatte kosten $ 8,5 miljoen), die ervoor zijn huis in Londen heeft verkocht. Via de Leeuwenpoort naar de Tuin van Getsemane, waar Christus werd verraden met een kus. Je waant je midden in The Passion, maar dan in het authentieke land. Daarna de beklimming van de Olijfberg, waar je een fantastisch uitzicht op de stad en zijn muren hebt. Gisteren bezochten we de Klaagmuur en liepen via de Via Dolorosa de voettocht, zoals Jezus die met het kruis op Goede Vrijdag maakte. Alle belangrijke stops zijn aangegeven. Het deed me denken aan de viering van de kruistocht op Goede Vrijdag met onze pastoor, toen ik nog misdienaar was.

Jeruzalem is het religieuze centrum voor een aantal wereldgodsdiensten, die in de geschiedenis niet altijd even goed met elkaar konden opschieten (om het mild uit te drukken). Opvallend was dat precies gisteren de Heilig Grafkerk (ook wel: Verrijzeniskerk of Kerk van de Wederopstanding) voor onbepaalde tijd werd gesloten voor toeristen. Niet vanwege religieuze tegenstellingen (wat je wellicht zou verwachten in dit land), maar vanwege een Joodse belastingwet, die kerken zou benadelen.

In dit land realiseer ik me meer dan voorheen dat religie een drijvende kracht in het menselijk bestaan is. En ondanks de verschillen die er tussen alle godsdiensten zijn, er zijn ontzettend veel overeenkomsten. En met respect voor ieders gevoelens daarbij, moet het lukken om naast en met elkaar te bestaan. Dat zou bijna een profetische gedachte kunnen zijn, maar vrees niet: ik lijd niet aan het genoemde Jeruzalem Syndroom.