Author Archives: KeesPaalvast

About KeesPaalvast

I blog mostly about music, movies, literature, travel and food.

Blade Runner 2019 en 2049

Ruim 15 jaar geleden was ik in een hippe kledingzaak in New York. Daar werd op een megascherm een loop van scenes met Rutger Hauer uit Blade Runner vertoond. Toen werd me duidelijk dat de film een cultstatus had verworven. Ik had hem wel eens op tv gezien, maar het was nooit een van mijn favoriete sf-films geworden.

Onlangs bekeek ik The Final Cut van Blade Runner op DVD, alsmede de drieëneenhalf uur (!) durende Making Of. Daar werd me duidelijk wat het probleem van de film was. Het verhaal is nogal dun en qua karakter erg donker. Er wordt nogal houterig geacteerd en sommige dialogen en actiescenes zijn op zijn zachtst gezegd absurd. Maar wat ziet die film (uit 1982!) er fantastisch uit. Zelfs voor huidige begrippen. Harrison Ford en Rutger Hauer zien er geweldig uit en spelen een intrigerend kat-en-muisspel. De totstandkoming van de film ging allesbehalve soepel en daar heeft de film last van. Dat verklaart ook de verschillende versies die ervan bestaan (met en zonder voice-over; met of zonder happy end).

Best gewaagd om aan een film met zo’n cultstatus een vervolg te geven. Dennis Villeneuve durfde het aan. Hij had al een aantal succesvolle donkere films op zijn naam staan (Prisoners, Enemy) en verraste met de intelligente sf-film Arrival. De nieuwe Blade Runner speelt 30 jaar na de originele film en ik weet niet of je de film kunt volgen als je het origineel niet kent. In 2049 draait het om de vraag of de Blade Runners, die jagen op ontsnapte robots (‘replicants’) zelf mens of robot zijn. De film ziet er weer fantastisch uit en er komt weer nauwelijks zonlicht aan te pas. Ryan Gosling is geweldig als robotjager. Sylvia Hoeks zorgt dit keer voor de ‘Dutch touch’ en dat doet ze voortreffelijk.

BR 2049BR 2049 2

Maar de film duurt echt belachelijk lang (2 uur en 3 kwartier) voor een nogal mager verhaal, dat aanvankelijk erg voorspelbaar is. Ik vraag me dan ook af of deze versie ook een cultstatus gaat verwerven. In sf-films is het altijd leuk om te bedenken of de toekomst op de een of andere manier nu ook al werkelijkheid is. In BR 2049 kun je naar een virtueel concert van Elvis Presley en Frank Sinatra. Ik moest er om grinniken, omdat vanaf 2019 ABBA als hologram ‘op toernee’ gaat.

Lees ook mijn blog over Enemy (Jake vs Jake)

Advertisements

Best Beatles Covers (BBC)

Ik ga me op heel glad ijs bewegen. Tenminste voor alle fanatieke Beatles liefhebbers, en dat zijn er nogal wat. Ik heb niet zoveel met dit bandje uit Liverpool. Ze waren al lang en breed gestopt voordat ik serieus muziek ging volgen. In mijn ogen “ouwe lullen” vertelden in mijn jeugd steeds dat er na the Beatles geen goede popmuziek meer kon worden gemaakt. Dat hielp ook niet. Toch heb ik door de jaren veel van hun nummers leren waarderen. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat dit voornamelijk kwam door coverversies.

Ik beperk me tot de vijf mooiste nummers van The Fab Four, gezongen door top-performers. 

5. Dear Prudence – Siouxsie and the Banshees (1987)

Hun grootste hit (#3 in UK Top 40) bleek een Beatles cover. Ik vond het desondanks een leuk nummer.

4. Helter Skelter – U2 (1989)

“This song Charles Manson stole from the Beatles, we’re stealing it back”. Zo begint Bono deze cover. Ik was gefascineerd door de serie over Manson met dezelfde naam, maar kende het nummer van The White Album niet echt. 

3. Something – Shirley Bassey (1970)

Mijn Minerva-buurjongen op de studentenflat had een verzamelplaat van Shirley Bassey, waar dit nummer op stond. Hij draaide het graag en door de muren kon ik meegenieten. Dit nummer was mijn favoriet.

2. Come Together – Michael Jackson (1995)

Hij had de rechten van de meeste Beatles-songs gekocht en besloot er ook een op te nemen. Dan maar meteen een van de allerbeste. Hij deed dat al in 1987 voor de film Moonwalker, maar ik leerde het pas kennen toen het op het album HIStory uitkwam.

1. The Long and Winding Road – George Michael (1999)

Het nummer in de productie van Phil Spector zoals het op de laatste plaat Let It Be staat, schijnt het einde van de band te hebben betekend. Ik leerde het pas kennen toen George Michael het zong op het tribute concert voor Linda McCartney uit 1999. De melancholie druipt er vanaf en dat vind ik er zo mooi aan. De zang van George is zoals altijd fenomenaal. Prachtig.

Laat me weten wat jouw favoriete Beatles-cover is!

Atomic Blondie (Charlize Theron)

Toen Daniël Craig de rol van James Bond opnieuw uitvond door harde vuistgevechten kreeg hij alle lof toegezwaaid. 007 was weer een echte vent. Nu is het Charlize Theron die als spionne keiharde gevechten aangaat en daarbij geen enkel middel (elektrisch kookstel, kurkentrekker…) schuwt. Maar vrouwelijke actiehelden blijven toch altijd minder succesvol. Zeer onterecht, want Atomic Blonde is een geweldige film.

Het is november 1989 en in Berlijn neemt de spanning over de Muur toe. “Mister Gorbachov, tear down that wall”, zegt Reagan op een tv. Een spel tussen Oost- en West-spionnen over een lijst met alle namen van Westerse spionnen. Dat spel neemt steeds grimmiger vormen aan, omdat er een dubbelagent aan het spel meedoet. Maar het verschil tussen leugens en de waarheid is een dunne lijn, die spionnen verkiezen te negeren.

.

Charlize Theron speelt de rol van stoere, onverbiddelijke spionne vol overgave. Ze is al 42, maar dat maakt haar alleen maar echter. Deze rol vraagt eelt op de ziel. Zeker als ze ook nog een lesbisch avontuurtje aangaat met een jong Frans beginnende agente. Dit versterkt Charlizes imago als lesbisch rolmodel alleen maar (na haar Oscarwinnende rol als lesbische seriemoordenaar in Monster).
De main attraction is echter de totale vormgeving van de film. Het ziet er allemaal authentiek uit tot en met de Berlijnse Muur. Het heeft het karakter van een graphic novel zonder dat het storend is. De actie en conversatie is bij tijd en wijle geestig. En er is een top-soundtrack met vooral veel elektronische muziek van begin jaren ’80. Bowie, New Order, Siouxsie and the Banshees en -zeer toepasselijk- veel Neue Welle muziek (Nena, Falco en Major Tom). En Father Figure van George Michael als achtergrond bij een spectaculair gevecht en ontsnapping. Hij zou er de humor wel van hebben ingezien.

Nordic Walking (Hamburg & Noorwegen)

Het was de foto van Preikestolen die ons deed besluiten voor de Asbjorn Tour te kiezen van hert Norske Reisburo. Best bijzonder, omdat ik de laatste jaren in toenemende mate last van hoogtevrees heb ontwikkeld. Maar ja, het spannende houdt aantrekkingskracht.

Met de Zweedse Volvo S60 op weg naar het noordelijkste puntje van Denemarken, Hirtshals, om de kortste boottocht naar Noorwegen te nemen (ook zeeziek word ik niet graag meer!). Maar eerst langs Hamburg. Dat is een van de meest interessante Europese steden vanuit het oogpunt van stedelijke ontwikkeling. Op de middelbare school leerde mijn lerares Duits ons nog dat het een door God verlaten smerige havenstad was en dat je op de Reeperbahn je leven niet zeker was. Maar de wereld is sindsdien veranderd en vieze havensteden zijn de lelijke eendjes die in mooie zwanen veranderen (Bilbao, Vancouver, Rotterdam). Dan moet zo’n stad wel het water omarmen en gedurfde investeringen doen. En zoals Bilbao het Guggenheim  heeft gekregen, zo heeft Hamburg het Elbphilharmonie als landmark gecreëerd.

Elbphilharmonie

Beatles monument op Reeperbahn

 

 

 

 

 

 

In Noorwegen is wandelen anders dan in bijvoorbeeld de Verenigde Staten. De routes staan minuscuul aangegeven; je moet moeite doen om het pad te vinden. Bij Preikestolen is dat niet zo lastig. Zelfs aan het begin van de avond zijn er nog voldoende wandelaars, zodat verdwalen nauwelijks mogelijk is. De tweede tocht die we deden was de Moslifjellet. We zijn welgeteld drie andere wandelaars tegengekomen. En de route had op veel plekken meer weg van een klauter- en klimtocht. Hekjes, paaltjes om het publiek te beschermen zijn er amper. Dat hoort volgens de reisgids tot het cultuurgoed van Noorwegen: beleef de natuur zoals die bedoeld is. Nordic walking noem ik het.

 

Dunkirk Debacle

De geschiedenis wordt verteld door overwinnaars. Althans in het geval er sprake was van strijd en oorlog. Zo is het nu eenmaal en laten we vooral blij zijn, dat WWII niet door Duitsland is gewonnen. Dat neemt niet weg, dat het interessant is om beide kanten van het verhaal te vertellen. Dat zeg ik als historicus, maar ook als liefhebber van verhalen over de Eerste en Tweede Wereldoorlog.

Als groot fan van de films van Christopher Nolan ging ik met een goed gevoel naar Dunkirk. Het is altijd lastig een verhaal te vertellen, waarvan het publiek eigenlijk al weet hoe het afloopt. Zeg maar, het Romeo & Juliet-aspect. Toch maakt dat niet veel uit, als je het op een interessante manier vertelt. In Dunkirk gebeurt dat door drie verhalen te vertellen met elk een verschillend tijdframe. Dat maakt het soms lastig te doorgronden wat wanneer met wie gebeurt. Maar tegelijk doet dat er weer nauwelijks toe.

dunkirk_ver9_xlg-1Het knappe van de film is dat je geboeid zit te kijken en in sommige gevallen je echt midden in het slagveld en het drama waant. Toch knaagt er iets. De hoofdrolspelers krijgen nauwelijks achtergrond mee, waardoor het lastig is je met hen te vereenzelvigen. Er zijn nauwelijks dialogen, dus dat helpt ook niet. Het verhaal wordt geheel vanuit het Britse perspectief vertelt met een aan propaganda grenzende heroïek.

Dat in 1940 de strijd van de Britten in Frankrijk een militair debacle was, zou je bijna gaan vergeten. De magistrale framing van Winston Churchill maakte van het drama in Duinkerken een ‘glorieuze nederlaag’. De film van Christopher Nolan bevestigt dat alleen maar, waardoor het een nogal eendimensionale film (niet eens in 3D 🙂 is geworden. Van de maker van Memento, The Dark Knight en Inception had ik eerlijk gezegd meer verwacht.

 

Drive Baby Drive (I-Pod)

De hoofdrolspeler van de onverwachte hitfilm Baby Driver houdt er vreemde gewoonten op na. Maar wel leuke. Niet alleen is hij een behendige chauffeur die de vluchtauto van bankovervallers bestuurt alsof hij op een racecircuit rijdt. Hij neemt met een ouderwetse dictafoon gesprekjes op en maakt daar hippe muziek bij. Die neemt hij dan weer op audiocassettes op. Zo heeft hij ook nog een bandje met MOM (omgekeerd leest dat als WOW), waar de stem van zijn moeder op staat.

Dat retrogedrag zit in zijn genen. Als hij een liedje niet kent, dat een serveerster in een bar zingt, gaat hij direct naar een tweedehands vinylzaak om het nummer op te sporen. “Oftewel hij doet erg zijn best hip te zijn“, hoor ik u denken. Maar het grappigst is zijn obsessie met de I-Pod. Hij heeft er verschillende met kleurige outfits. Zo is er een I-Pod voor elke gelegenheid en elke gemoedstoestand. Het zijn I-Pod Classics, de Rolls Royce onder de Mp3-spelers. Ook ik kan nog steeds niet zonder hem. Met zijn 180 GB kunnen er meer dan 20.000 liedjes op. Ook voor mij is dat niet genoeg en moet ik keuzes maken wat ik er op zet.

Hopeloos ouderwets“, hoor ik u denken. “Er is toch Spotify? Daar staat toch alles op?” Dat dacht Apple ook en besloot twee jaar terug de productie te stoppen. Op Marktplaats kosten ze echter tweedehands evenveel als destijds nieuw. Ik hoop dan ook van harte dat Baby Driver de ogen van Apple doet openen en gaan ze hem weer op de markt brengen (in een limited edition of zo). Ik geloof er wel in. Uiteindelijk werd vinyl ook dood gewaand.

O, en had ik al gezegd dat de film fantastisch is en een te gekke soundtrack heeft met de Nederlandse bands Focus en Golden Earring? (Binnenkort ook op vinyl verkrijgbaar)!

Lees hier mijn blog Vinyl Lovers

Disco-Rock Killers

Het is een beetje vloeken in de Stones-kerk, maar mijn favoriete nummer van The Rolling Stones is hun eerste discohit Miss You uit 1977. StonesIk zat in de brugklas en hield erg van disco. Die was toen op zijn top met Saturday Night Fever als voorlopig hoogtepunt. ABBA, The Bee Gees, Chic etc. Ik vond het geweldig. Maar de combinatie tussen rock (voor mij de muziek van mijn oudere broers) en disco was totaal vernieuwend en vond ik te gek.

Een jaar later was het KISS, die een megahit had met I Was Made For Loving You. Op het hoesje stond de term Disco-Rock vermeld. Daarmee leken de hardrock-heren van de band te willen zeggen, dat het een combi van disco en rock was. De meesten vonden het echter meer disco dan rock. Maar het was wel hun grootste hit ooit!  In de jaren 90 en

Kiss

later zag je steeds vaker de combi mede onder invloed van het fenomeen remix. Rockplaten hadden nu eenmaal een bewerking nodig om gedraaid te worden in discotheken en clubs. Als dj draaide ik vaak Even Better Than The Real Thing van U2 die het als remix geweldig deed op de dansvloer. Bands als The Prodigy of Underworld wisten ook wel raad met de combi elektronische dansbare muziek en rock.

Inmiddels is het genre rock totaal niet meer hip. Er staat bijna geen rockhit meer in de Top 40, zelfs Pinkpop programmeert steeds minder rock en remixen maken is ook een beetje uit. En dan is er de nieuwe single van The Killers. Het was altijd al een beetje een merkwaardige band. Afkomstig uit Las Vegas met een flamboyante zanger die uit de Mormoonse gemeenschap kwam. Brandon Flowers stak in interviews en zijn solo-albums zijn voorkeur voor jaren-80 electropop (Pet Shop Boys, Bronski Beat) niet onder stoelen of banken. En hun grootste hit Human (remix door Armin van Buuren!) valt onmiskenbaar onder het kopje Disco-Rock. Ze waren er even vijf jaar tussenuit en nu hebben ze een nieuwe single The Man. Wordt het een glorieuze comeback of hebben ze de tijdgeest toch niet voldoende aangevoeld om er een hit mee te scoren? Hoe dan ook, ik vind het weer fan-tas-tisch!

Lees ook mijn blog over de Kerst-singles van The Killers: Christmas Carols