Author Archives: KeesPaalvast

About KeesPaalvast

I blog mostly about music, movies, literature, travel and food.

Macbeth (Shakespeare & Nesbo)

Mijn relatie tot Shakespeare is altijd ingewikkeld geweest. Met school gingen we naar King Lear bij Toneelgroep De Appel in 1982, maar ik begreep er niet zo veel van. Een jaar of tien terug ging ik naar The Taming of the Shrew door het Leiden English Speaking Theater (LEST), maar het Engels en het plot waren te ingewikkeld om het ook maar enigszins te kunnen volgen. En ondanks alle Oscars vond ik Shakespeare in Love een nogal saaie, voorspelbare film. Maar daar tegenover staat de verfilming van Romeo + Julia met Leonardo DiCaprio, één van mijn favoriete films aller tijden.

Aan het lezen van de Engelse toneelschrijver ben ik nooit begonnen. Tot onlangs Hogarth Press een serie bewerkingen aankondigde van beroemde stukken van de toneelschrijver in eigentijdse romans. De eerste was The Gap of Time van Jeanette Winterson (The Winter’s Tale). In de jaren 90 had ik veel van haar gelezen, maar ik was een beetje op haar uitgekeken. Dit was echter een verrassende nieuwe kennismaking. Met mijn Bookclub lazen we Shylock is my Name (The Merchant of Venice) van Howard Jacobson. Hierin is het verhaal verplaatst naar de Beau Monde van Reality Televisie en Voetbalvrouwen. Heel aanstekelijk en actueel.

En nu heeft de Noorse thrillerschrijver Jo Nesbo het verhaal van Macbeth verplaatst naar het Schotland van 1970. De hoofdrolspeler is politieman en zijn vrouw runt een casino. De stad is in verval en wordt geteisterd door drugs- en motorbendes. Macbeth lijkt de ideale man om alles weer enigszins in het gareel te krijgen. Maar in zijn honger naar de totale macht, blijkt hij gewetenloos en volstrekt amoreel. Het verhaal hangt tussen realisme en fantasy (de zilveren dolken, de geesten, de heksen) en heeft veel onverwachte plotwendingen en bloederige taferelen wat de geloofwaardigheid niet ten goede komt. Dat is jammer, want Nesbo heeft duidelijk plezier in het schrijven en het is gewoon goed geschreven. “You’ve become a monster, Macbeth”, roept zijn tegenspeler de burgemeester. Waarop Macbeth antwoordt: “We never become what we aren’t already”. Prachtig.

Margaret Atwood verplaatste The Tempest naar een gevangenis, waar een uit de gratie geraakte theatermaker met zware criminelen gaat werken en zo zijn zoete wraak smeedt (Hag-Seed). En Tracy Chevalier verplaatste Othello naar een middelbare school, waar voor het eerst een zwarte leerling komt (New Boy). Daarmee omzeilt ze het vermeende racistische karakter van het toneelstuk naar een eigentijds dilemma. Ik heb nog niet alle hervertellingen gelezen, maar ben dat wel van plan. Ik kijk vooral uit naar wat Gillian Flynn met Hamlet gaat uitspoken.

Advertisements

It’s not right, but it’s okay (Whitney)

Rond 2000 was het als dj in een homoclub niet zo moeilijk om de vloer te vullen met dansend publiek. Zet de Thunderpuss Remix van Whitney Houston met It’s Not Right, But It’s Okay op en het komt goed. Als dj op het COC Leiden heb ik het vaak als paardenmiddel gebruikt, als de meute nog niet echt bereid was de lege dansvloer te vullen. Ik was geen groot Whitney-fan. Haar meeste hits vond ik zeiknummers op een enkel uptempo nummer na (I Wanna Dance With Somebody). Maar met haar nieuwe image en sound op het album My Love Is Your Love veranderde dat.

In die tijd was het al een publiek geheim, dat de getalenteerde zangeres een drugsprobleem had. En het huwelijk met Bobby Brown werd een beetje gezien als rookgordijn voor haar lesbische gevoelens. Het fijne wisten we er nog niet van, maar ach sex en drugs horen nu eenmaal bij de showbusiness. Ik was een keer in een homobar in New York, waar een valse travestiet op het podium de onvergetelijke opmerking maakte: “It’s so hot in here. I’m sweating like Whitney at costums control.”

Whitney-UK-poster

Nu zijn er twee Whitney-documentaires. Op Netflix staat Can I Be Me, die vooral handelt over de band tussen Whitney en haar onafscheidelijke jeugdvriendin en persoonlijk assistent Robyn Crawford. Hun relatie zou ook seksueel van aard zijn geweest, maar de stinkjaloerse Bobby Brown zou hebben bewerkstelligd, dat Robyn ontslagen werd. In de bioscoop draait de tweede docu, simpelweg Whitney getiteld. Daarin komt de inner circle van de zangeres uitgebreid aan het woord. Inclusief Bobby Brown, die niet over drugs wil spreken, ook al heeft dat haar en hun dochters dood veroorzaakt.

Uiteindelijk wordt onthuld, dat Whitney en haar broer als kind door hun tante seksueel zijn misbruikt. Een traumatische gebeurtenis, die wellicht haar latere destructieve gedrag verklaart. Hoe dramatisch ook, beide films onderbelichten eigenlijk haar muzikale loopbaan. Daarom maar mijn drie hoogtepunten van Whitney Houston. Niet verrassend komen die allemaal uit haar latere loopbaan.

3. Million Dollar Bill (2008)

Van haar laatste album I Look To You, dat nogal ondergewaardeerd is, komt dit heerlijke nummer.

2. It’s Not Right, But It’s Okay (Thunderpuss Remix) [1999]

De kwaliteit van de clip is niet zo, maar dit is wel de ultieme remix. Het origineel vind ik te r&b, maar de tekst is wel weer geweldig. Niet alleen op homoclubs, maar ook op bruiloften deed dit het goed (best ironisch met deze tekst over overspel!)

1 My Love Is Your Love [1999]

If tomorrow is Judgement Day. Ik ken haast geen betere openingsregel van een tophit. De tekst gecombineerd met het heerlijke ritme en de sterke maar niet zo hoge stemgeluid van Whitney maken dit voor mij haar prijsnummer. Nummer 3 in Top 40!

Amazing Grace

Voor mij als tiener was Grace Jones meer een fenomeen dan een zangeres. Ik vond haar uitdossingen en optredens (wanneer ze weer eens op tv was) meer indrukwekkend dan haar zangtalent. Dat is inmiddels totaal bijgedraaid. Ik heb een driedubbel-cd met haar grootste hits en die vind ik geweldig. Mijn favoriete nummer is Do or Die. Dat was geen hit in Nederland, maar is pure disco.

Grace als fotomodel en filmster vond ik ook geweldig. Ze speelde in de eerste James Bond die ik zag, A View to a Kill. En haar fotosessies met Dolph Lundgren horen tot de meest sexy die ik me kan herinneren. De blonde Viking met de sterke zwarte vrouw en hun goddelijke lichamen.

Nu is er in de bioscoop de documentaire Grace Jones: Bloodlight and Bami. Elf jaar is er gefilmd. Van een bezoek aan Jamaica in 2005 tot en met een concert in 2016. Het levert een nogal onsamenhangend document op over o.a. de opnamen van een in eigen beheer opgenomen plaat en haar zware jeugd in Jamaica met een stiefvader die de kinderen sloeg uit liefde. Je krijgt soms het gevoel dat ze daardoor zo’n sterke vrouw is geworden. Maar de filmmakers geven minimale duiding en trekken nergens conclusies. Misschien is dat ook beter.

Gelukkig wordt het afgewisseld met haar fenomenale optredens van grote hits en minder bekende songs. Allemaal in excentrieke outfits en geweldig gezongen. Want één ding wordt duidelijk: ze staat nog steeds haar mannetje.

Thriller (Bookclubbing 4)

Mijn Engelse Bookclub behandelt binnenkort zijn 100ste boek. Dat wordt een speciale happening, die nog niet helemaal rond is. Daarover later wellicht meer. Eerst boek 99, dat ik mocht uitkiezen. Het is geworden His Bloody Project van Graeme Macrae Burnet. Ik vind het leuk om op aangeven van mijn mede-clubleden boeken te lezen, die ik uit mezelf niet zou kiezen (of waar ik gewoon niet van had gehoord). En op dezelfde manier hoop ik ook steeds iets te kiezen wat mijn mede-clubleden nog niet kennen.

Met name het spannende genre komt minder vaak aan bod in onze club. Zeker nu A. geen lid meer is van onze club. Zij koos vaak voor spannende boeken. Het derde boek dat we ooit lazen was The Da Vinci Code van de toen nog vrijwel onbekende Dan Brown. Het boek stond wel in de kast bij Kooyker, maar een paar maanden later stonden er stapels van in de boekhandel. Maar ook koos ze bijvoorbeeld voor Dennis Lehane en Henning Mankell. Dat laatste was een vertaling uit het Zweeds, wat niet helemaal strookt met de regels van de club. Omdat het het afscheidsboek van A. was, zagen we het door de vingers.

Twee jaar geleden koos ik voor Galveston van Nic Pizzolatto, dat tot VN Thriller van 2016 was uitgeroepen. Hoewel het boek al een paar jaar uit was, liet de vertaling op zich wachten. Niet iedereen was gecharmeerd van dit duistere en gewelddadige verhaal dat zich in de criminele kringen in het zuiden van de VS afspeelt. Maar de plot is zo geweldig en ontroerend, dat ik het verhaal niet uit mijn kop kreeg.

Datzelfde gaat op voor His Bloody Project, al was ik hierop gewezen door een korte recensie in NRC, waar het boek 5 sterren kreeg. Het verhaalt speelt zich af eind 19e eeuw in de Schotse Hooglanden. Dat de hoofdpersoon schuldig is aan drie gruwelijke moorden staat buiten kijf. Het boek handelt meer over het waarom. En dan wordt weer eens duidelijk wat het verschil is tussen recht en rechtvaardigheid. Eenmaal vertaald werd het boek de VN Thriller van 2017. En nu dus ons boek 99. De keuze van VN levert vaak verrassend goede keuzes op (b.v. The Girl on the Train van Paula Hawkins en An Officer and a Spy van Robert Harris). De keuze van dit jaar (The Late Show van Michael Connelly) vond ik iets te traditioneel. Maar ja, bij de Oscars en de Booker Prize ben ik het ook niet altijd eens met de keuze van de jury.

One Night in Bangkok (or 3)

Zorg er vooral voor dat je geen haast hebt“, aldus mijn reisgids. Dat geldt eigenlijk voor alle grote steden en helemaal voor Bangkok. De stad krijgt in dit regenseizoen nauwelijks zon. Toch is het zo’n 30 graden. Veel inwoners dragen mondkapjes tegen de uitlaatgassen. De constante herrie van het verkeer is lastiger te negeren. Wat valt hier een winst te halen als de elektrische auto de norm wordt (One crowded, polluted, stinking town). Gisteren maakten we een wandeling door de stad en mijn overhemd toonde na vijf minuten al zweetvlekken. Omdat we een aantal religieuze plekken gingen bezoeken, waren we gekleed in lange broek en overhemd met lange mouwen. Het Venetië van het Oosten wordt het wel genoemd. Want er is heel veel moois te zien in deze stad. Als je de hop-on hop-off boot neemt op de Chao Phraya en je kijkt om je heen, snap je die vergelijking wel. En daarna onder andere naar Wat Pho, waar de Tempel van de liggende Buddha een must-see is (More than one muddy river or a reclining Buddha).

Het lijkt of de stad nooit slaapt. Dag en nacht kun je overal eten, op straat zelfs voor een habbekrats een warme maaltijd. De toch al niet brede stoepen worden bevolkt door verkopers met van alles en nog wat. En ‘s nachts heeft dat nog wat extra betekenis. Het lijkt een fotofinish te worden met het aantal bars en massagesalons. In die laatste kun je voor schappelijke prijs een Thaise massage krijgen. De dames zijn klein van stuk en lijken lieftallig. Maar ze zijn oersterk en trekken je zo ongeveer aan stukken (Go back to your bars, your temples, your massage parlors).

Na drie dagen in Bangkok verlang je wel naar meer rust en stilte. Volgens mijn reisgids is het ook weer tijd om verder te kijken in Thailand. Daarover later meer. Ik kon het niet laten deze niet heel creatieve titel voor mijn blog te gebruiken. Naar de dikke hit die Murry Head had met dit nummer uit Chess. Lees ook mijn blog over de musical.

Sense8 Matrix

LET OP: Dit blog kan spoilers bevatten!

Een serie met acht hoofdpersonen, die over de hele wereld gesitueerd zijn. Allemaal met een eigen achtergrond, een eigen karakteristiek en intrigerend verhaal. Dat alleen zijn al genoeg ingrediënten om een interessante serie te maken. Maar laten die 8 hoofdpersonen nou ook nog een soort telepathisch met elkaar verbonden zijn op een manier dat ze niet alleen elkaars gedachten kunnen lezen, maar letterlijk in één en hetzelfde lichaam kunnen zitten. Nog interessanter. En dan is het ook nog een bont gezelschap qua etnische en seksuele achtergrond. Dat is Sense8 in een notendop.

Ik was helemaal flabbergasted na het zien van seizoen 1 op Netflix. Die was weird genoeg van zichzelf en hier en daar al lastig te volgen, maar zo verfrissend om een serie te zien, die zoveel barrières doorbreekt. En bovenal zo verschrikkelijk sexy. Wat wil je met Max Riemelt en Miguel Angel Silvestre in het gezelschap.

Maar… ik had het kunnen vermoeden. De serie is gemaakt door de Wachowski’s, oftewel de makers van de geniale lesbische thriller Bound, maar vooral wereldberoemd door The Matrix. Dat is nog steeds een van de coolste actiefilms, die destijds alles in het genre overhoop gooide, qua vormgeving, geweldscènes, filosofisch sf-drama en choreografie. Helaas waren de twee vervolgfilms, Reloaded en Revolutions, enorme tegenvallers. De makers hadden duidelijk niets nieuws meer te melden en dus werd er vooral meer van hetzelfde opgediend. Ik vind het daarom moeilijk om de oorspronkelijke film nog volledig op zijn eigen merites te beoordelen.

Matrix

Keanu Reeves in The Matrix

En helaas ging het zo ook bergafwaarts in de kerstspecial, seizoen 2 en de finale van Sense8. De paranoïde plotwendingen zijn niet meer op de vingers van acht mensen te tellen. Het panseksuele begint steeds sleetser te worden. En in de tweeëneenhalf uur durende finale wordt er ruim twee uur alleen maar geschoten, gerend en zijn er vooral veel explosies. Erg vermoeiend allemaal. En dan eindigt het met een onvergetelijk shot. Dat verklap ik niet. Het is bijzonder, maar ook een beetje……

Jurassic WestWorld

De films WestWorld en Jurassic Park lijken qua thematiek erg op elkaar. Twee amusementsparken, één met robots de ander met dino’s, geven de bezoeker de ultieme ervaring. In WestWorld kun je cowboy spelen zonder gevaar te lopen en in Jurassic Park kun je tussen uitgestorven beesten rondlopen. In beide parken waant de mens zich groter en sterker dan de robots en dino’s, maar in beide gevallen gaat het grandioos mis. Niet verrassend is het dat dezelfde schrijver aan de wieg van beide films stond: Michael Crighton.

De twee films waren in hun tijd, ook baanbrekend qua visual effects. Het gelaat van robot Yul Brynner dat in WestWorld (1973) wordt losgemaakt van zijn hoofd, ziet er ook nu nog levensecht uit. En in 1993 wist Spielberg levensechte dinosaurussen op het doek te toveren met de introductie van grootschalige computereffecten. En ze hadden een soortgelijke moraal: de mens moet zich geen God wanen door levensechte robots te creëren of uitgestorven dieren weer tot leven te brengen.

img_1047De twee opvolgers uit 1997 en 2001 van de oorspronkelijke Jurassic Park waren minder succesvol. En dus duurde het 14 jaar voor deel 4, getiteld Jurassic World, uitkwam en een megasucces werd (opbrengst $ 1,6 miljard). De film was spannend en grappig en Chris Pratt bleek de ideale dino-temmer. De scène dat hij in een kooi drie dino’s met zijn arm in bedwang houdt, is nu al iconisch en vaak geparodieerd. Deel 5 is ook weer heel onderhoudend. Ik houd wel van de morbide humor, die erin zit, ook al begint het thema hier en daar sleets te raken.

Na het succes van WestWorld volgde een minder geslaagde opvolger, Futureworld en een geflopte tv-serie (Beyond WestWorld) van slechts 5 afleveringen. De pilot staat als bonus op de BluRay van WestWorld. Ik kon het niet afkijken, zo stom en suf. Je snapt niet dat ze na de pilot nog zijn doorgegaan. Maar sinds kort is er de nieuwe HBO-serie, die geweldige kritieken kreeg. De serie ziet er fantastisch uit, heeft grote namen (Anthony Hopkins, Ed Harris, James Marsden en zij van Borgen) en geweldig acteerwerk. Toch val ik steeds weer in slaap bij het kijken. De verschillende lagen in het verhaal zijn amper te begrijpen, de filosofische laag (of zo je wilt: moraal) ligt er duimendik bovenop en geen van de karakters wint je sympathie. Ik ben na aflevering 7 (van de 10) van seizoen 1 afgehaakt.

En zo winnen de dino’s in 3D in de bioscoop het met glans van de 3D geprinte robots op tv.

Lees ook mijn blog: Jurassic World