Author Archives: KeesPaalvast

About KeesPaalvast

I blog mostly about music, movies, literature, travel and food.

Call me by your name (1983)

Hartje zomer, Noord-ItaliĂ«, 1983. Elio is 17 en moet zijn kamer tijdelijk opgeven voor Oliver, een knappe Amerikaan, die minstens 10 jaar ouder is. Elio’s vader is Amerikaans en professor in archeologie. Oliver komt voor zijn studie een tijd over. Zijn stopwoordje is ‘Later‘, hij draagt ruime overhemden, bandplooibroeken of korte sport-shorts. En hij danst onweerstaanbaar. Het ziet er nu raar uit, maar zo was het in die tijd.

https://youtu.be/dJ_p4Z_yVpM

Ik kan het weten. Ik was 18 in 1983 en La Dolce Vita van Ryan Paris was een van de grootste Italo-hits van dat jaar. Ik had net eindexamen gedaan, het was een prachtige zomer met veel strandbezoek en veel feestjes, om het eindexamen te vieren en het begin van mijn studententijd brak aan. En net als Elio vond ik wat oudere jongens erg spannend. Daar houdt overigens de vergelijking wel ongeveer op. 🙂

Call me by your name is een prachtige film, die de sloomheid van die warme zomer heeft. Elio en Oliver draaien een tijdje om elkaar heen. Ze leggen het beiden aan met een meisje, maar net voordat het te laat is, durven ze over hun drempels heen te stappen. Een korte summer of love voor hen. Hoe het afloopt, verklap ik niet. De film is een soort gay Lolita en doet soms denken aan Death in Venice. Maar mij deed het me vooral denken aan die mooie zomer van 1983, waarin de wereld aan mijn voeten leek te liggen.

Advertisements

Les Uns et Les Autres

Toen ik in het bestuur van Augustinus zat, had je soms weekenddienst. Overdag konden bandjes oefenen in het gebouw aan het Rapenburg, aangezien dat in het weekend dicht was. Op zo’n dag heb ik Les uns et les autres gekeken. In de commissiekamer stond een kleurentelevisie en een videorecorder. En met een speelduur van drie uur, hielp dat de tijd te doden.Augustinus

Ik had de film in de bioscoop gemist en in de jaren ’80 was dit een must-see. Jarenlang was het bijna onmogelijk de film in Nederland te bekijken (niet op tv te zien of op DVD verkrijgbaar). Nu is de film geheel gerestaureerd door Eye Filmmuseum en draait weer in enkele zalen. Het is een epische film en die doen het goed op het grote scherm. De film is groots van opzet: drie generaties uit de jaren ’40, ’60 en ’80 uit Duitsland, Rusland, Amerika en uiteraard Frankrijk. Muziek en dans verbindt de meeste karakters. Hun levens worden beĂŻnvloed door grote gebeurtenissen als oorlog, onderdrukking en vervolging. Of ze worden overhoop gegooid door meer persoonlijke gebeurtenissen als liefde, echtscheiding, ziekte en zelfmoord.

De film heeft groots opgezette scenes, die nog steeds imponeren, maar soms naar de huidige maatstaven niet overtuigen, zoals de slag bij Stalingrad. Ik was vergeten hoe aangrijpend sommige scenes waren en was verrast door het feit dat het eerste deel van de film bijna volledig door de muziek wordt verteld. Het deel in de jaren ’80 is het minst. Een bokswedstrijd en veel overbodige zijpaadjes. De indrukwekkende finale met de Bolero van Ravel in hartje Parijs maakt dat ruimschoots goed. Dan is de cirkel weer rond, omdat de landen en de generaties weer verbonden zijn. Kortom: nog steeds een indrukwekkende film, die ik nu eindelijk op de juiste manier heb gezien. Enige minpuntje was de tegenvallende geluidskwaliteit, zeker van een film die het zo van muziek moet hebben.

God’s Own Country (Lam Gods)

LET OP: Spoiler Alert!!

Op de middelbare school kreeg ik biologieles van een jezuĂŻetenpater. Ik ben zijn naam vergeten, maar hij hield er bijzondere lesmethoden op na. Zo gaf hij in het onderdeel anatomie een speciale les, waarbij hij een lammetje ging opensnijden om de anatomie van het beest te laten zien. Hoe hij aan het beest was gekomen, kan ik me niet meer herinneren. We kregen voorafgaand aan de les een brief voor onze ouders mee, waarin duidelijk stond dat de les niet verplicht was. Wij vonden het uiterst spannend en vooral toen een vrouwelijk klasgenootje flauwviel, was de pret niet meer te drukken. Ik denk dat zo’n les anno nu niet meer kan, wat misschien ook wel weer goed is. Die tere zieltjes tegenwoordig.lammetje

Ik moest eraan denken bij het zien van een scene in de Engelse film God’s Own Country. Die speelt op het platteland van Engeland, waar twee mannen moeten zorgen dat de schapen kunnen lammen. Als een lammetje dood wordt geboren, pakt een van de hoofdpersonen het op en snijdt het open. Niet om op te eten, maar om te scalperen. Het vachtje van het lammetje maakt hij zo tailor-made voor een ander zwak lammetje als een tweede huid! Heel zorgvuldig en zorgzaam. De film is dan ook een ode aan het boerenleven. Geen valse romantiek, maar het rauwe leven zoals het in de werkelijkheid waarschijnlijk ook is.

God's Own Countryfilm still

God’s Own Country

Maar zo wordt de film niet aan de man gebracht. Het is “Brokeback Mountain in the UK”, omdat het ook het verhaal is van twee homoseksuele boeren. De een is de zoon van de eigenaar van de boerderij. De vader kan door een beroerte niet meer werken en de moeder is lang geleden vertrokken. Een knappe Roemeen komt helpen tijdens het lammerseizoen. Tussen de twee ontstaat een romance, waarbij het vinden van de juiste balans tussen lust en liefkozing nog best lastig blijkt. En passant maakt deze mooie film ook nog duidelijk, dat het boerenleven helemaal ten dode is opgeschreven als er geen buitenlandse (vooral Oost-Europese) arbeidskrachten zouden zijn. In het huidige Engelse politieke klimaat geen overbodige boodschap.

 

Blade Runner 2019 en 2049

Ruim 15 jaar geleden was ik in een hippe kledingzaak in New York. Daar werd op een megascherm een loop van scenes met Rutger Hauer uit Blade Runner vertoond. Toen werd me duidelijk dat de film een cultstatus had verworven. Ik had hem wel eens op tv gezien, maar het was nooit een van mijn favoriete sf-films geworden.

Onlangs bekeek ik The Final Cut van Blade Runner op DVD, alsmede de drieëneenhalf uur (!) durende Making Of. Daar werd me duidelijk wat het probleem van de film was. Het verhaal is nogal dun en qua karakter erg donker. Er wordt nogal houterig geacteerd en sommige dialogen en actiescenes zijn op zijn zachtst gezegd absurd. Maar wat ziet die film (uit 1982!) er fantastisch uit. Zelfs voor huidige begrippen. Harrison Ford en Rutger Hauer zien er geweldig uit en spelen een intrigerend kat-en-muisspel. De totstandkoming van de film ging allesbehalve soepel en daar heeft de film last van. Dat verklaart ook de verschillende versies die ervan bestaan (met en zonder voice-over; met of zonder happy end).

Best gewaagd om aan een film met zo’n cultstatus een vervolg te geven. Dennis Villeneuve durfde het aan. Hij had al een aantal succesvolle donkere films op zijn naam staan (Prisoners, Enemy) en verraste met de intelligente sf-film Arrival. De nieuwe Blade Runner speelt 30 jaar na de originele film en ik weet niet of je de film kunt volgen als je het origineel niet kent. In 2049 draait het om de vraag of de Blade Runners, die jagen op ontsnapte robots (‘replicants’) zelf mens of robot zijn. De film ziet er weer fantastisch uit en er komt weer nauwelijks zonlicht aan te pas. Ryan Gosling is geweldig als robotjager. Sylvia Hoeks zorgt dit keer voor de ‘Dutch touch’ en dat doet ze voortreffelijk.

BR 2049BR 2049 2

Maar de film duurt echt belachelijk lang (2 uur en 3 kwartier) voor een nogal mager verhaal, dat aanvankelijk erg voorspelbaar is. Ik vraag me dan ook af of deze versie ook een cultstatus gaat verwerven. In sf-films is het altijd leuk om te bedenken of de toekomst op de een of andere manier nu ook al werkelijkheid is. In BR 2049 kun je naar een virtueel concert van Elvis Presley en Frank Sinatra. Ik moest er om grinniken, omdat vanaf 2019 ABBA als hologram ‘op toernee’ gaat.

Lees ook mijn blog over Enemy (Jake vs Jake)

Best Beatles Covers (BBC)

Ik ga me op heel glad ijs bewegen. Tenminste voor alle fanatieke Beatles liefhebbers, en dat zijn er nogal wat. Ik heb niet zoveel met dit bandje uit Liverpool. Ze waren al lang en breed gestopt voordat ik serieus muziek ging volgen. In mijn ogen “ouwe lullen” vertelden in mijn jeugd steeds dat er na the Beatles geen goede popmuziek meer kon worden gemaakt. Dat hielp ook niet. Toch heb ik door de jaren veel van hun nummers leren waarderen. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat dit voornamelijk kwam door coverversies.

Ik beperk me tot de vijf mooiste nummers van The Fab Four, gezongen door top-performers. 

5. Dear Prudence – Siouxsie and the Banshees (1987)

Hun grootste hit (#3 in UK Top 40) bleek een Beatles cover. Ik vond het desondanks een leuk nummer.

4. Helter Skelter – U2 (1989)

“This song Charles Manson stole from the Beatles, we’re stealing it back”. Zo begint Bono deze cover. Ik was gefascineerd door de serie over Manson met dezelfde naam, maar kende het nummer van The White Album niet echt. 

3. Something – Shirley Bassey (1970)

Mijn Minerva-buurjongen op de studentenflat had een verzamelplaat van Shirley Bassey, waar dit nummer op stond. Hij draaide het graag en door de muren kon ik meegenieten. Dit nummer was mijn favoriet.

2. Come Together – Michael Jackson (1995)

Hij had de rechten van de meeste Beatles-songs gekocht en besloot er ook een op te nemen. Dan maar meteen een van de allerbeste. Hij deed dat al in 1987 voor de film Moonwalker, maar ik leerde het pas kennen toen het op het album HIStory uitkwam.

1. The Long and Winding Road – George Michael (1999)

Het nummer in de productie van Phil Spector zoals het op de laatste plaat Let It Be staat, schijnt het einde van de band te hebben betekend. Ik leerde het pas kennen toen George Michael het zong op het tribute concert voor Linda McCartney uit 1999. De melancholie druipt er vanaf en dat vind ik er zo mooi aan. De zang van George is zoals altijd fenomenaal. Prachtig.

Laat me weten wat jouw favoriete Beatles-cover is!

Atomic Blondie (Charlize Theron)

Toen DaniĂ«l Craig de rol van James Bond opnieuw uitvond door harde vuistgevechten kreeg hij alle lof toegezwaaid. 007 was weer een echte vent. Nu is het Charlize Theron die als spionne keiharde gevechten aangaat en daarbij geen enkel middel (elektrisch kookstel, kurkentrekker…) schuwt. Maar vrouwelijke actiehelden blijven toch altijd minder succesvol. Zeer onterecht, want Atomic Blonde is een geweldige film.

Het is november 1989 en in Berlijn neemt de spanning over de Muur toe. “Mister Gorbachov, tear down that wall”, zegt Reagan op een tv. Een spel tussen Oost- en West-spionnen over een lijst met alle namen van Westerse spionnen. Dat spel neemt steeds grimmiger vormen aan, omdat er een dubbelagent aan het spel meedoet. Maar het verschil tussen leugens en de waarheid is een dunne lijn, die spionnen verkiezen te negeren.

.

Charlize Theron speelt de rol van stoere, onverbiddelijke spionne vol overgave. Ze is al 42, maar dat maakt haar alleen maar echter. Deze rol vraagt eelt op de ziel. Zeker als ze ook nog een lesbisch avontuurtje aangaat met een jong Frans beginnende agente. Dit versterkt Charlizes imago als lesbisch rolmodel alleen maar (na haar Oscarwinnende rol als lesbische seriemoordenaar in Monster).
De main attraction is echter de totale vormgeving van de film. Het ziet er allemaal authentiek uit tot en met de Berlijnse Muur. Het heeft het karakter van een graphic novel zonder dat het storend is. De actie en conversatie is bij tijd en wijle geestig. En er is een top-soundtrack met vooral veel elektronische muziek van begin jaren ’80. Bowie, New Order, Siouxsie and the Banshees en -zeer toepasselijk- veel Neue Welle muziek (Nena, Falco en Major Tom). En Father Figure van George Michael als achtergrond bij een spectaculair gevecht en ontsnapping. Hij zou er de humor wel van hebben ingezien.

Nordic Walking (Hamburg & Noorwegen)

Het was de foto van Preikestolen die ons deed besluiten voor de Asbjorn Tour te kiezen van hert Norske Reisburo. Best bijzonder, omdat ik de laatste jaren in toenemende mate last van hoogtevrees heb ontwikkeld. Maar ja, het spannende houdt aantrekkingskracht.

Met de Zweedse Volvo S60 op weg naar het noordelijkste puntje van Denemarken, Hirtshals, om de kortste boottocht naar Noorwegen te nemen (ook zeeziek word ik niet graag meer!). Maar eerst langs Hamburg. Dat is een van de meest interessante Europese steden vanuit het oogpunt van stedelijke ontwikkeling. Op de middelbare school leerde mijn lerares Duits ons nog dat het een door God verlaten smerige havenstad was en dat je op de Reeperbahn je leven niet zeker was. Maar de wereld is sindsdien veranderd en vieze havensteden zijn de lelijke eendjes die in mooie zwanen veranderen (Bilbao, Vancouver, Rotterdam). Dan moet zo’n stad wel het water omarmen en gedurfde investeringen doen. En zoals Bilbao het Guggenheim  heeft gekregen, zo heeft Hamburg het Elbphilharmonie als landmark gecreĂ«erd.

Elbphilharmonie

Beatles monument op Reeperbahn

 

 

 

 

 

 

In Noorwegen is wandelen anders dan in bijvoorbeeld de Verenigde Staten. De routes staan minuscuul aangegeven; je moet moeite doen om het pad te vinden. Bij Preikestolen is dat niet zo lastig. Zelfs aan het begin van de avond zijn er nog voldoende wandelaars, zodat verdwalen nauwelijks mogelijk is. De tweede tocht die we deden was de Moslifjellet. We zijn welgeteld drie andere wandelaars tegengekomen. En de route had op veel plekken meer weg van een klauter- en klimtocht. Hekjes, paaltjes om het publiek te beschermen zijn er amper. Dat hoort volgens de reisgids tot het cultuurgoed van Noorwegen: beleef de natuur zoals die bedoeld is. Nordic walking noem ik het.