Author Archives: KeesPaalvast

About KeesPaalvast

I blog mostly about music, movies, literature, travel and food.

Disco-Rock Killers

Het is een beetje vloeken in de Stones-kerk, maar mijn favoriete nummer van The Rolling Stones is hun eerste discohit Miss You uit 1977. StonesIk zat in de brugklas en hield erg van disco. Die was toen op zijn top met Saturday Night Fever als voorlopig hoogtepunt. ABBA, The Bee Gees, Chic etc. Ik vond het geweldig. Maar de combinatie tussen rock (voor mij de muziek van mijn oudere broers) en disco was totaal vernieuwend en vond ik te gek.

Een jaar later was het KISS, die een megahit had met I Was Made For Loving You. Op het hoesje stond de term Disco-Rock vermeld. Daarmee leken de hardrock-heren van de band te willen zeggen, dat het een combi van disco en rock was. De meesten vonden het echter meer disco dan rock. Maar het was wel hun grootste hit ooit!  In de jaren 90 en

Kiss

later zag je steeds vaker de combi mede onder invloed van het fenomeen remix. Rockplaten hadden nu eenmaal een bewerking nodig om gedraaid te worden in discotheken en clubs. Als dj draaide ik vaak Even Better Than The Real Thing van U2 die het als remix geweldig deed op de dansvloer. Bands als The Prodigy of Underworld wisten ook wel raad met de combi elektronische dansbare muziek en rock.

Inmiddels is het genre rock totaal niet meer hip. Er staat bijna geen rockhit meer in de Top 40, zelfs Pinkpop programmeert steeds minder rock en remixen maken is ook een beetje uit. En dan is er de nieuwe single van The Killers. Het was altijd al een beetje een merkwaardige band. Afkomstig uit Las Vegas met een flamboyante zanger die uit de Mormoonse gemeenschap kwam. Brandon Flowers stak in interviews en zijn solo-albums zijn voorkeur voor jaren-80 electropop (Pet Shop Boys, Bronski Beat) niet onder stoelen of banken. En hun grootste hit Human (remix door Armin van Buuren!) valt onmiskenbaar onder het kopje Disco-Rock. Ze waren er even vijf jaar tussenuit en nu hebben ze een nieuwe single The Man. Wordt het een glorieuze comeback of hebben ze de tijdgeest toch niet voldoende aangevoeld om er een hit mee te scoren? Hoe dan ook, ik vind het weer fan-tas-tisch!

Lees ook mijn blog over de Kerst-singles van The Killers: Christmas Carols

The Get Down (Rapper’s Delight)

Ik was 14 en werd op school bij Frans samen met mijn klasgenoot Hubert bij Frans de klas uitgestuurd. Als straf moesten we van onze lerares Duits (bij wie we ons moesten verantwoorden voor ons wangedrag) een liedje zingen in de klas. ‘Mogen we ook rappen?‘, vroegen we. Want we waren helemaal weg van de nummer 1 hit van dat moment: Rapper’s Delight van Sugarhill Gang. Dus zongen we acapella de lange versie van dit nummer. De tekst hadden we uit de Hitkrant. Veel van de sexuele subtext van het lied ontging ons, maar we maakten wel de blitz in de klas.

Want rappen was iets totaal nieuws. We hielden van pop, rock en disco en volgden de hitparade en Toppop elke week. Maar rappen zat een beetje tussen zingen en praten in en dan met een geweldige beat eronder (Good Times van Chic). Het was 1979 en een stukje popgeschiedenis werd geschreven. Rapmuziek leek even een kort leven te hebben en de zoveelste hype te zijn. Maar niets van dat: het is tot de dag van vandaag een van de meest invloedrijke stromingen in de muziek.

Hoe rap is ontstaan in de underground cultuur van zwarte wijken in New York, is het centrale thema van de Netflix-serie The Get Down. Oude korrelige journaalbeelden laten zien hoe de stad New York in verval was eind jaren ’70. Tegen die achtergrond komt in The Bronx een nieuwe muziekstroming op: deejays maken al scratchend met twee platenspelers van stukjes muziek van verschillende platen een hele nieuwe sound. Tegen die backbeat praten/zingen een paar kids hippe teksten over het leven in de stad en de manieren om de ellende te ontsnappen. Tegelijk wordt er al druk gebreakdanst (dat zagen we pas in 1983 bij Toppop met Rock Steady Crew) en heeft de graffiti zijn eerste kunstenaars voortgebracht. Maar vooral laat het verhaal zien hoe jonge mensen met hun talent verder willen in het leven. Daarvoor moeten ze in hun kunst en hun persoonlijke levens grenzen verleggen.

Met een interraciale gay verhaallijn

Prachtig materiaal voor een bonte, muzikale dramaserie. Die ziet er prachtig, soms surrealistisch uit (mede dankzij de cartoons die er in zitten). En uiteraard is er veel geweldige muziek. Er staan twee seizoenen (in totaal 12 afleveringen) op Netflix. Hou je van muziek en van goede series, dan moet je dit zeker bekijken.

Nieuw Dordts Peil (Fase 2)

Ik stond voor het eerst in jaren weer in een klaslokaal en werd geïntroduceerd als Meester Kees. Groep 8 van een Dordtse basisschool in Wielwijk zou ons gaan helpen met een volwassen vraagstuk: Hoe kunnen we de sociaal-economische positie van Dordrecht verbeteren? Om die vraag voor te leggen aan kinderen is een denkbeeldig stripvolkje bedacht, de Gompies. De koning van dit volkje is Gompie Peter (de burgemeester) en zijn adviseurs zijn Gompie Mariëlle en Gompie Kees. Jawel, ik ben een stripfiguurtje geworden! Hoe gaaf is dat?

De aanpak heet ConsultingKids en een klein bedrijf timmert hiermee aan de weg. Doordat kinderen veel minder denkkaders hebben en een ongeremde creativiteit, komen zij met andere oplossingen dan volwassenen. Dit is één van de innovatieve methoden van Nieuw Dordts Peil, het Lange Termijn Perspectief voor Dordrecht. Dat proces is nu de tweede fase ingegaan. We werken vanuit de pop-up store in de Berckepoort met drie broedgroepen: Dordt Voor Elkaar, Dordt Vooruit en Dordt 4Ever. De ideeënwand is fysiek aan de muur van de Berckepoort, maar ook online op de website geplaatst. Er zijn stadsdebatten over: Wereldstad & Hollands eiland en Rust & Reuring. Uiteindelijk leidt dit tot een tentoonstelling en manifestatie in de Berckepoort en online, waar mensen kunnen reageren op alle ideeën.

Van het hele proces maakt RTV Dordrecht een videoverslag, waarvan gedeelten nu al op YouTube staan, zoals het filmpje over ConsultingKids:
Lees ook mijn eerste blog over Nieuw Dordts Peil of bezoek onze website: www.nieuwdordtspeil.nl.

 

Madeira (50+)

Er komt een punt in je leven dat je accepteert dat je bij de oude garde hoort. Grijzer, wijzer en klaar om op vakantie naar Madeira te gaan. Je hoort tot de generatie die nog weet wie Ted de Braak was en dat hij een hit had met Een Glaasje Madeira, My Dear.

In het vliegtuig naar Funchal trek ik met mijn bijna 52 jaar de gemiddelde leeftijd zelfs nog een beetje omlaag. Veel pensionada’s met wandelschoenen in het vliegtuig, want dat scheelt in de bagage. Madeira staat immers bekend als bloemeneiland en als wandelparadijs.

En je hebt er spectaculaire wandelingen. De beste volgens de Lonely Planet deden we alle drie. De zwaarste en langste ging van Pico d’Arreiro naar het hoogste punt van het eiland, Pico Ruiva. Vier uur volgens het boekje, maar dat doen wij nog in tweeënhalf uur (al kwam dat ook omdat de langere route was afgesloten). Hier en daar was het erg steil omlaag en omhoog (steil omschrijft Madeira redelijk accuraat) en merkte ik dat ik vaker dan vroeger me vasthoudt aan de reling. Op sommige plekken heeft rotsval het pad flink beschadigd en soms waan je je net in The Fellowship of the Ring. Zo spectaculair is het. En het is minder druk dan de Levadas, omdat de 65-plussers dit niet in hun reisschema opnemen.

Dus ja, een vitale 50-plusser heeft veel te genieten op dit eiland. Wacht niet tot je pensioen, zou ik zeggen. Enne, no way dat ik nu lid van Omroep Max word of nog erger op 50Plus ga stemmen. Geen haar op mijn hoofd die daar aan denkt. En daar heb ik er gelukkig nog genoeg van. 😃

Trainspotting 

Op mijn lijstje van beste films en beste soundtracks aller tijden staat Trainspotting allebei in de Top 10. Ik zag de film voor het eerst in Trianon Leiden, dat toen nog niet verbouwd was in de huidige staat. Oftewel het was nog een bouwvallige bende vergeleken met nu. Het was in de zomer van 1996. Een half jaar eerder of zo had ik de eerste film van Danny Boyle, Shallow Grave, gezien in de Sneak Preview in hetzelfde Trianon. Die film vond ik al geweldig, niet in de laatste plaats door de woeste aantrekkingskracht van Ewan McGregor.

Ik heb er een levenslange fascinatie voor de Schotse acteur aan overgehouden. De laatste jaren werden zijn films echter steeds oninteressanter, minder succesvol en moeilijker te vinden. Hierdoor heb ik niet meer alle films van hem kunnen zien. Nu is hij terug in het vervolg op Trainspotting, de film die hem wereldberoemd maakte en die hij eigenlijk nooit geëvenaard heeft (al kwam Moulin Rouge dicht in de buurt). 

Trainspotting 2 of T2 gaat verder 20 jaar na waar de eerste film ons achterliet. Mark Renton keert terug uit Amsterdam waar hij zijn vrouw en baan kwijtraakt. Dan maar een ‘trip down Memory Lane‘ richting Edinburgh, waar zijn oude maten nog steeds rondhangen. Maar er staan nog een paar flinke rekeningen open en alle hoofdpersonen zijn twintig jaar ouder. Het script maakt handig gebruik van de verschillen tussen toen en nu en gebruikt veel elementen uit de eerste film, maar dan steeds net iets anders. Dat klinkt een beetje goedkoop, maar het is meestal verrassend goed gedaan. Zo geeft de moderne versie van Choose Life een totaal ander gevoel dan het origineel. 

Vervolgfilms van succesvolle en geliefde films worden altijd vergeleken met het origineel. En vrijwel nooit kunnen ze in de schaduw daarvan staan. Dat kan deze film zeker wel. Er is veel humor, actie en drama. En het heeft ook weer een geweldige soundtrack, met oude en nieuwe bekenden. Al vraag ik me af of je het allemaal kunt waarderen zonder de film van 20 jaar geleden te hebben gezien. Uiteindelijk heeft T2 hetzelfde verhaal als T1, zoals die weer hetzelfde verhaal had als Shallow Grave: vriendschap, geld en verraad. 

Black Oscar (Moonlight & The Birth of a Nation)

Dit jaar geen herhaling van vorig jaar bij de Oscars. Toen werden zwarte filmmakers gepasseerd en Hollywood was te klein! Als tegenreactie won The Birth of a Nation het Sundance Festival. En is Moonlight de runner-up van La La Land qua Oscar-nominaties. 

Slavernij

The Birth of a Nation is een historische vertelling over de slavenopstand van Nat Turner, een zwarte predikant. In tegenstelling tot 12 Years a Slave biedt de film een nogal eendimensionaal beeld van de slavernij. De blanken zijn slecht, de zwarten zijn slachtoffer of een soort Oom Tom (nederige dienaren van de blanken). Dat maakt de film niet zo sterk, vooral in het einde waar de opstand bloedig wordt neergeslagen. De rol wordt gespeeld door Nate Parker die ook de film regisseerde. Bij de Oscarnominatie is de film gepasseerd. Dat zou te maken hebben met de beschuldiging van aanranding aan het adres van Nate Parker, althans zo beweren kwade tongen. Ik denk echter dat de film gewoon niet bijzonder genoeg is.

Opgroeien

Moonlight is een veelgelaagde film, die het leven van een zwarte jongen/man in drie fasen vertelt: als jongetje, als puber en als jongeman. Elke fase heeft hij een andere naam: Little, Chiron en Black. Hij is onzeker en zijn relatie met zijn alleenstaande moeder is nogal ingewikkeld. Hij wordt gepest op school en worstelt met zijn seksuele gevoelens. Hij vindt een schuilplaats bij Juan, die zich over hem ontfermt. Naast het ontroerende verhaal, dat in een gepast sloom tempo wordt verteld, is de cameravoering vaak duizelingwekkend. Zeer terecht kreeg de film 8 Oscarnominaties en mocht de film winnen, dan is dat niet vanwege het zwarte karakter van de film maar vanwege de hoge kwaliteit.

La La Legend Land (Jazz)

De hoofdrolspeelster Emma Stone in de veelgeprezen film La La Land zegt op een gegeven moment tegen Ryan Gosling: “Ik zeg je het maar meteen. Dan weet je dat tenminste. Maar ik heb de pest aan jazz.” Het zouden woorden uit mijn mond kunnen zijn en ze zijn hoe dan ook uit mijn hart gegrepen. Gosling speelt een gesjeesde jazzpianist die uit ellende in dure restaurants Jingle Bells en andere kerstmuzak moet spelen. En vooral niet afwijken van de door de manager opgestelde setlist.

Het liefst zou hij free jazz spelen in zijn eigen jazzclub, maar die is net failliet gegaan. Net als het Rialto Theatre, waar je nog oude klassieke zwart-wit films, zoals Rebel Without A Cause, kon zien. Als Gosling zijn oude muziekmaat Keith (een rol van John Legend) ontmoet krijgt hij een plek in zijn band aangeboden. Hij moet dan echter wel artistieke concessies doen. Immers de jeugd heeft geen boodschap meer aan traditionele jazz.

Ziedaar twee thema’s uit La La Land: allereerst het najagen van je dromen en het geloof in jezelf; en vervolgens het al dan niet vast blijven houden aan je artistieke idealen. Het levert een mooie muzikale film op, erg nostalgisch en romantisch van toon. Met een aantal prachtige liedjes en memorabele scenes. En toch weet ik niet zeker of ik de bedoelingen van de makers helemaal goed heb begrepen. De scène waarin Ryan Gosling optreedt met de band van Legend en het geweldig popliedje Start A Fire neerzet (inclusief hippe choreografie), is waarschijnlijk bedoeld om aan te tonen hoe ver hij van zijn artistieke idealen is afgedwaald. Voor mij was het het hoogtepunt van de film.