Author Archives: KeesPaalvast

About KeesPaalvast

I blog mostly about music, movies, literature, travel and food.

Chess The Musical

Ik ben altijd openlijk ABBA-fan geweest, ook toen het allesbehalve cool, hip of retro was. Maar midden jaren 80 toen ik studeerde stond het als het ware op een lager pitje. ABBA was er geruisloos mee gestopt en de leden gingen hun eigen gang. Ik volgde dat nog wel een beetje, maar niet zo fervent als eerder en later. Toch had ik van het begin een zwak voor de musical Chess, die Benny en Björn met Tim Rice hadden geschreven.

Het was de eerste musical die ik als LP kocht en ook die ik in het theater zag. In de zomer van 1986 ging ik naar Engeland en hoewel het vreselijk duur was, kocht ik een kaartje. Er was alleen plek in de matinee. Die middag hield mijn horloge er mee op. Dus was ik een kwartier te laat. De show was state-of-the-art met bewegende schaakborden, maar de echte trekker was Elaine Paige.

Toch is de musical nooit een echt succes geworden. Ik begrijp dat wel. Het verhaal is nogal onnavolgbaar met de parallelle politieke, sportieve en romantische verwikkelingen. Er zijn eigenlijk vier (!) hoofdpersonen wat qua focus niet helpt. En het einde is somber/cynisch/melancholisch. “But we go on pretending, stories like ours have happy endings”. Daarmee stuur je het publiek niet vrolijk het theater uit. Ondanks de zwaktes blijf ik het fantastisch vinden. De muziek gaat van rock en pop tot opera. En de teksten zijn ijzersterk. En dan natuurlijk twee vette wereldhits (One Night in Bangkok en I Know Him So Well).

Vandaag zag ik in Londen de nieuwste productie in samenwerking met de English National Opera. Door de jaren heen zijn er talloze variaties gemaakt in de hoop daarmee de show sterker te maken. Voor de Broadway-versie werd zelfs een nieuw nummer geschreven (Someone Else’s Story). De meest ingrijpende verandering was de versie waarin het hele verhaal op één plek plaatsvond (Merano). En dus werd One Night in Bangkok gedegradeerd tot een liedje in een Karaoke-bar. Gelukkig is die dwaling in de huidige show rechtgezet. Er kan met gemak worden gesneden in het verhaal (6 minuten naar twee schakende kerels kijken boeit niet echt evenals de hele geschiedenis van het spel en zijn wereldkampioenen), maar van het prijsnummer blijf je af.

Advertisements

Twin Peaks Revisited

“Still confused but on a higher level.” Aan deze memorabele uitspraak van een oud-collega moest ik vaak denken bij het bekijken van de nieuwe serie Twin Peaks. A Limited Event Series. Ik had me goed voorbereid: zowel de 29 afleveringen van seizoen 1 en 2 had ik bekeken, als de bioscoopfilm Twin Peaks Fire Walk With Me. Ik veronderstelde, dat dat behulpzaam zou zijn bij het beleven van de nieuwe serie. Lees ook mijn blog: Twin Peaks (25 Years Later)

De serie speelt deels in op de huidige trend in de entertainment-industrie: teruggrijpen op oude successen, waarin vertrouwde elementen worden vermengd met moderne verhaallijnen en effecten. Denk aan Star Wars, Blade Runner, maar ook de reünie van doodgewaande popbands (Culture Club, Take That, ja zelfs mijn jeugdidolen ABBA!) Het beginfilmpje van de nieuwe Twin Peaks is er het beste voorbeeld van: een vage foto van Laura Palmer en dan indrukwekkende beelden (waarschijnlijk met een drone gefilmd) van de waterval uit de originele serie met daarbij de vertrouwde tune van de instrumentale versie van Falling3600

Echter de serie hinkt erg op twee gedachten: enerzijds is er het plaatsje Twin Peaks, waar vertrouwde karakters terugkeren, soms in verrassende combinaties (Bobby). Maar het merendeel van de nieuwe serie speelt in andere delen van de Verenigde Staten, waaronder New York en Las Vegas. Sommige verhaallijnen lijken er vooral bijgesleept om het vertrouwde karakter van de originele serie een beetje te behouden. Dat levert een prachtige scene met Audrey Horne op, die danst op haar eigen tune. Dit eindigt met een angstaanjagende scene die doet denken aan de beroemde spiegel-cliffhanger. twin-peaks-audrey-mirrorHelaas blijft het daar bij. En er zijn onnavolgbare scenes die bizar, bloederig en angstaanjagend zijn. Fascinerend om naar te kijken. 100% David Lynch. Maar ook geen touw aan vast te knopen. Als je de laatste aflevering van de originele serie ingewikkeld en te bizar vond, begin dan maar niet aan deze serie.

De cast is indrukwekkend, evenals het acteerwerk vooral van Kyle MacLachlan. Let ook op David Duchovny (X-Files, Californication). Er is veel ruimte voor vertrouwde en nieuwe muziek, maar de special effects zijn soms op het amateuristische af. En aan het eind van de serie als Dale Cooper en zijn Diane elkaar weer hebben gevonden, denk je het allemaal weer een klein beetje te snappen. Maar dan gooien de makers alles weer helemaal overhoop en laten ze je weer net zo verward achter als destijds. Ongewild kreeg ik de associatie met het onbevredigende einde na zes seizoenen Lost. En kan ik nog niet goed plaatsen of ik uiteindelijk wel of niet blij met deze trip was. Maar vaar niet op mijn oordeel; ga het zelf bekijken. Als je nog durft!

Renate Dorrestein in Leiden

Ik heb Renate Dorrestein één keer in levende lijve ontmoet. Nu ze is gestorven vind ik het mooi dat verhaal te vertellen. Ik weet niet meer waarom ik haar werk ben gaan lezen, maar het begon met haar debuutroman Buitenstaanders. Ik denk dat ik het eind jaren 80 voor mijn verjaardag heb gekregen. Het was uitgekomen als tientjes-pocket. In mijn tijd als student was dat een goede manier om met auteurs bekend te raken.

Buitenstaanders-21660657

Inderdaad krankzinnig goed boek!

Ik was direct gefascineerd door haar manier van verhalen vertellen. Uitzonderlijke karakters, waarvan je niet goed wist of het excentrieke figuren of psychiatrische patiënten waren. Uitzonderlijk goed geschreven, licht verontrustend en ontregelend. Ze zette je steeds op het verkeerde been en bracht je daardoor aan het denken. Oftewel: literatuur zoals het hoort te zijn. Ik werd een liefhebber van haar werk en mijn toenmalige partner ook, omdat ze zo heerlijk over voedsel kon schrijven (hij was kok, vandaar).

20 jaar na haar debuutroman kwam haar zoveelste roman uit: Het duister dat ons scheidt. In die tijd kon ik niet wachten op een nieuwe titel en die kocht en las ik direct. Ze had haar stijl in die tijd tot perfectie verheven en wist haar verhalen steeds meer als thrillers op te bouwen. Het las dus als een trein. Toen ik op een donderdagavond langs de Leidse boekhandel Kooyker fietste, zag ik dat die avond Renate haar nieuwe roman signeerde. Het duurde tot acht of negen uur en ik had nog ongeveer een half uur. Omdat ik het al gekocht en gelezen had, wilde ik mijn eigen exemplaar gesigneerd hebben. Ik fietste snel naar huis om het op te halen.

Renate Dorrestein

Uit mijn exemplaar!

Terug bij Kooyker stond ik in een korte rij met alleen maar dames op leeftijd. Dat bracht me op de gekscherende opmerking die ik maakte toen ik aan de beurt was: “Ik ben misschien wel de enige man die uw boeken leest.” Ze antwoordde zoiets als: “Daar lijkt het vanavond wel op.” Ik legde uit dat het boek al had gelezen en genoten had van de hilarische scenes (voorheen was haar humor meestal bitterzoet). Ze zei dat ze er veel plezier aan had beleefd tijdens het schrijven. Ik vroeg of het een probleem vond mijn gelezen boek te signeren. Dat vond ze niet erg en ze schreef een toepasselijk zinnetje bij haar handtekening.

Ik ben haar boeken blijven lezen, maar op een gegeven moment wist ze zichzelf eigenlijk niet meer overtuigend te vernieuwen. De laatste jaren ging ze vaker experimenteren en dat leidde meestal niet tot goede resultaten. Echt Sexy en Weerwater vond ik bijvoorbeeld mislukte romans. Blijkbaar paste dat niet bij haar. Desalniettemin vind ik het nog steeds een omissie, dat ze nooit een grote literaire prijs heeft gewonnen. Ik denk dat dat komt, omdat ze vrouw en succesvol was. Anno 2018 is dat juist stuitend.

Twin Peaks (25 Years Later)

“I’ll see you again in 25 years”. Dat zegt Laura Palmer in de laatste aflevering van Twin Peaks tegen FBI-agent Dale Cooper tijdens de droomscenes in het bos. Hoewel ik het slot van deze cultserie nog steeds kan dromen, was ik deze zin vergeten. Maar nu er een nieuw seizoen van Twin Peaks is gemaakt, besloot ik alle 29 oude afleveringen nog eens te bekijken. En hoewel de serie hier en daar een beetje sleets is geworden, weet de serie me nog steeds de stuipen op het lijf te jagen. Vooral de laatste scene met Dale voor de spiegel blijft de meest geniale cliffhanger ooit gemaakt.

dale-cooper-twin-peaks-finale

Het klinkt heel ouderwets, maar ik heb met het vervolg op Twin Peaks gewacht totdat deze op BluRay verkrijgbaar was. Ik wilde er geen abonnement op Videoland voor nemen. Het deed me denken aan begin jaren ’90. Toen heb ik een videorecorder gekocht om te zorgen dat ik geen enkele aflevering van de serie hoefde te missen. De faam was de serie reeds vooruitgesneld en het was RTL die het voor de neus van de VPRO wegkaapte. De eerste afleveringen werden pesterig op de zondagavond (destijds VPRO-avond) uitgezonden.

Ik was in die tijd al fan van David Lynch. Zijn films Eraserhead, Blue Velvet en Wild at Heart vond ik stuk voor stuk fascinerend. Een tv-serie van zijn hand. Dat moest ik zien. De serie was een soap noir, of beter gezegd een mengeling van genres: soap, horror, thriller, comedy en science fiction. Het was de voorloper van series als X-Files en Lost, maar juist het feit, dat de stekker er na twee seizoenen uit werd getrokken heeft de cultstatus alleen maar versterkt. Ik las op Wikipedia, dat de kijkcijfers daalden nadat duidelijk was geworden wie Laura Palmer had vermoord. Vooral omdat de verhaallijnen obscuurder werden. Dat is niet helemaal waar: die werden namelijk ook slordiger en veel uitweidingen waren overbodig. Na aflevering 9 van seizoen 2 krijgt het verhaal minder focus. Maar in de slotaflevering keert het verhaal weer terug naar de oorspronkelijke hoofdlijn: Laura en ‘killer’ Bob.

Ik ben nu helemaal bij om aan de nieuwe serie te beginnen. Ik kan niet wachten en zal hier mijn kijkervaring op een later tijdstip delen.

 

Jeruzalem Syndroom

Volgens de Lonely Planet zijn er elk jaar een handjevol toeristen, die tijdens het bezoek aan Jeruzalem een zodanig heftige religieuze ervaring hebben, dat ze denken de nieuwe profeet te zijn. Dit heet het Jeruzalem Syndroom en kan ook mensen overkomen die niet eerder een psychologische aandoening hebben gehad. Ik geloof niet dat ik er last van heb, maar de hoofdstad van het Heilige Land laat mij ook niet onberoerd.

Het was al langer mijn wens om naar Israël op vakantie te gaan. Zeker in het voorjaar leek me dat een goede bestemming. Een subtropisch klimaat, zodat het in de winter heerlijk vertoeven is. Het levendige Tel Aviv aan het strand. En veel bezienswaardigheden in de stad die één van de belangrijkste pijlers van de beschaving is, Jeruzalem. De politieke onrust in het land zorgde ervoor dat deze reis niet eerder plaatsvond.

Vandaag gingen we naar de Tempelberg, misschien wel de heiligste plek op aarde, althans voor de meeste gelovigen op aarde. Een beetje gedoe om er te komen (er is maar één toegang voor niet-moslims en die is maar op beperkte tijden toegankelijk), maar het is het waard. De gouden bedekking van de Rotskoepel springt meteen in het oog. Geschonken door koning Hoessein van Jordanië (geschatte kosten $ 8,5 miljoen), die ervoor zijn huis in Londen heeft verkocht. Via de Leeuwenpoort naar de Tuin van Getsemane, waar Christus werd verraden met een kus. Je waant je midden in The Passion, maar dan in het authentieke land. Daarna de beklimming van de Olijfberg, waar je een fantastisch uitzicht op de stad en zijn muren hebt. Gisteren bezochten we de Klaagmuur en liepen via de Via Dolorosa de voettocht, zoals Jezus die met het kruis op Goede Vrijdag maakte. Alle belangrijke stops zijn aangegeven. Het deed me denken aan de viering van de kruistocht op Goede Vrijdag met onze pastoor, toen ik nog misdienaar was.

Jeruzalem is het religieuze centrum voor een aantal wereldgodsdiensten, die in de geschiedenis niet altijd even goed met elkaar konden opschieten (om het mild uit te drukken). Opvallend was dat precies gisteren de Heilig Grafkerk (ook wel: Verrijzeniskerk of Kerk van de Wederopstanding) voor onbepaalde tijd werd gesloten voor toeristen. Niet vanwege religieuze tegenstellingen (wat je wellicht zou verwachten in dit land), maar vanwege een Joodse belastingwet, die kerken zou benadelen.

In dit land realiseer ik me meer dan voorheen dat religie een drijvende kracht in het menselijk bestaan is. En ondanks de verschillen die er tussen alle godsdiensten zijn, er zijn ontzettend veel overeenkomsten. En met respect voor ieders gevoelens daarbij, moet het lukken om naast en met elkaar te bestaan. Dat zou bijna een profetische gedachte kunnen zijn, maar vrees niet: ik lijd niet aan het genoemde Jeruzalem Syndroom.

Black Panther (We could be Superheroes)

Een paar weken geleden schreef NRC dat Marvel Comics een groot aantal titels uit hun diversiteitsaanbod schrapt, lees gekleurde en LGBT-helden. Prompt heeft datzelfde Marvel nu een klapper in de bioscoop met Black Panther.

Een film met voornamelijk zwarte karakters en acteurs, gemaakt door zwarte filmmakers. Een verhaal dat zich grotendeels afspeelt in Afrika, waarin opvallend veel sterke zwarte vrouwen een belangrijke rol spelen (die lijken op de zangeres van Skunk Anansie). Als je erover nadenkt, is het eigenlijk wonderlijk dat dat er niet eerder was (we hadden zelfs een zwarte president in het Witte Huis!). Maar ja, het superhelden-genre zat de laatste jaren wel heel erg vast in zijn eigen strakke stramien. Daarin zijn de helden nobele strijders tegen onrecht, maar ondanks alle eigenaardigheden moesten ze wel voldoen aan mainstream eisen (want zo’n film moet zijn geld wel opbrengen!).black-panther-women

Eens te meer blijkt dat dit anno nu achterhaald is. Daar waar traditionele superhelden steeds vaker teleurstellen in de bioscoop (en steeds vaker ook aan de boxoffice) zijn het de vreemde snuiters die het opvallend vaak beter doen. Misfits in Guardians of the Galaxy, Wonder Woman, Deadpool en nu dan Black Panther. What’s next?, vraag ik me dan onwillekeurig af.

Hot-Michael-B-Jordan-GIFsHoe dan ook Black Panther is verfrissend door zijn aanpak, maar daarnaast gewoon een heel goede actiefilm. De special effects zijn geweldig en ondersteunend aan het verhaal. Traditie wordt gecombineerd met technologie. Soms is het bijna spiritueel. Met een eigentijdse boodschap in het verhaal (blijf vooral zitten bij de aftiteling!). Maar het mooist vond ik de bad guy (Michael B. Jordan). Niet alleen is hij knap en sexy, brutaal en cool. Hij is ook iemand van vlees en bloed. Je kunt je inleven in hem en zijn achtergrond. In the end is er toch mededogen. Dat zouden we in onze wereld ook wat meer kunnen gebruiken.

The Young Pope (Jude Law)

Zuster Mary (Diane Keaton) draagt in aflevering 2 een T-shirt met de tekst: “I’m a Virgin. But this is a very old shirt”. The Young Pope zit vol met zulke kleine, subversieve verwijzingen naar de rooms-katholieke kerk. Alsof het grote verhaal nog niet erg genoeg is. De kerk heeft voor het eerst een Amerikaanse paus gekozen en hij is pas 47. Dus hij kan nog lang mee, of je zit er nog heel lang mee opgescheept. In de middeleeuwen was dat een minder probleem. Toen gingen mensen jonger dood dan nu en het was makkelijker om dit een beetje te bespoedigen met een klein beetje vergif.

Jude Law TracksuitDe jonge paus wordt gespeeld door Jude Law en het is een fijne verschijning. Toen hij zijn acteerloopbaan begon schreef een recensent over hem, dat hij zo knap is dat het verboden moest worden. En nu op zijn 45e is zijn schoonheid onverminderd. Daarmee is hij geknipt voor de rol. Hij is goed gekleed in wit, zelfs in hip trainingspak (ontworpen door Armani). Hij doet zijn fitness-oefeningen en bewondert zichzelf in de spiegel, terwijl de soundtrack “I’m sexy and I know it” speelt. Het probleem is echter, dat de nieuwe paus er erg vreemde denkbeelden op nahoudt. Hij weigert in de publiciteit te treden en wil de kerk terugbrengen naar de bron. Uiteraard zijn de kardinalen en bisschoppen daar niet blij mee.

Daarmee biedt de serie intrige en satire, maar er is nog een derde laag en dat is die van menselijk drama. Niet alleen van de priesters, die gevangen zitten in de kooi van hun celibaat, maar ook van het weesjongetje, dat op jonge leeftijd door zijn ouders in de steek is gelaten en nu een van de machtigste mannen ter wereld is. The Young Pope is televisie op zijn best met geweldig geschreven scenes, prachtige beelden, uitstekend acteerwerk en een heerlijke soundtrack (zie Levo van Recondite). Ik ben benieuwd of niet-katholieken net zo genieten van de subtiele humor omtrent het katholicisme of komt hier mijn misdienaarschap nog van pas? 😉