Category Archives: Film

Atomic Blondie (Charlize Theron)

Toen Daniël Craig de rol van James Bond opnieuw uitvond door harde vuistgevechten kreeg hij alle lof toegezwaaid. 007 was weer een echte vent. Nu is het Charlize Theron die als spionne keiharde gevechten aangaat en daarbij geen enkel middel (elektrisch kookstel, kurkentrekker…) schuwt. Maar vrouwelijke actiehelden blijven toch altijd minder succesvol. Zeer onterecht, want Atomic Blonde is een geweldige film.

Het is november 1989 en in Berlijn neemt de spanning over de Muur toe. “Mister Gorbachov, tear down that wall”, zegt Reagan op een tv. Een spel tussen Oost- en West-spionnen over een lijst met alle namen van Westerse spionnen. Dat spel neemt steeds grimmiger vormen aan, omdat er een dubbelagent aan het spel meedoet. Maar het verschil tussen leugens en de waarheid is een dunne lijn, die spionnen verkiezen te negeren.

.

Charlize Theron speelt de rol van stoere, onverbiddelijke spionne vol overgave. Ze is al 42, maar dat maakt haar alleen maar echter. Deze rol vraagt eelt op de ziel. Zeker als ze ook nog een lesbisch avontuurtje aangaat met een jong Frans beginnende agente. Dit versterkt Charlizes imago als lesbisch rolmodel alleen maar (na haar Oscarwinnende rol als lesbische seriemoordenaar in Monster).
De main attraction is echter de totale vormgeving van de film. Het ziet er allemaal authentiek uit tot en met de Berlijnse Muur. Het heeft het karakter van een graphic novel zonder dat het storend is. De actie en conversatie is bij tijd en wijle geestig. En er is een top-soundtrack met vooral veel elektronische muziek van begin jaren ’80. Bowie, New Order, Siouxsie and the Banshees en -zeer toepasselijk- veel Neue Welle muziek (Nena, Falco en Major Tom). En Father Figure van George Michael als achtergrond bij een spectaculair gevecht en ontsnapping. Hij zou er de humor wel van hebben ingezien.

Dunkirk Debacle

De geschiedenis wordt verteld door overwinnaars. Althans in het geval er sprake was van strijd en oorlog. Zo is het nu eenmaal en laten we vooral blij zijn, dat WWII niet door Duitsland is gewonnen. Dat neemt niet weg, dat het interessant is om beide kanten van het verhaal te vertellen. Dat zeg ik als historicus, maar ook als liefhebber van verhalen over de Eerste en Tweede Wereldoorlog.

Als groot fan van de films van Christopher Nolan ging ik met een goed gevoel naar Dunkirk. Het is altijd lastig een verhaal te vertellen, waarvan het publiek eigenlijk al weet hoe het afloopt. Zeg maar, het Romeo & Juliet-aspect. Toch maakt dat niet veel uit, als je het op een interessante manier vertelt. In Dunkirk gebeurt dat door drie verhalen te vertellen met elk een verschillend tijdframe. Dat maakt het soms lastig te doorgronden wat wanneer met wie gebeurt. Maar tegelijk doet dat er weer nauwelijks toe.

dunkirk_ver9_xlg-1Het knappe van de film is dat je geboeid zit te kijken en in sommige gevallen je echt midden in het slagveld en het drama waant. Toch knaagt er iets. De hoofdrolspelers krijgen nauwelijks achtergrond mee, waardoor het lastig is je met hen te vereenzelvigen. Er zijn nauwelijks dialogen, dus dat helpt ook niet. Het verhaal wordt geheel vanuit het Britse perspectief vertelt met een aan propaganda grenzende heroïek.

Dat in 1940 de strijd van de Britten in Frankrijk een militair debacle was, zou je bijna gaan vergeten. De magistrale framing van Winston Churchill maakte van het drama in Duinkerken een ‘glorieuze nederlaag’. De film van Christopher Nolan bevestigt dat alleen maar, waardoor het een nogal eendimensionale film (niet eens in 3D 🙂 is geworden. Van de maker van Memento, The Dark Knight en Inception had ik eerlijk gezegd meer verwacht.

 

Drive Baby Drive (I-Pod)

De hoofdrolspeler van de onverwachte hitfilm Baby Driver houdt er vreemde gewoonten op na. Maar wel leuke. Niet alleen is hij een behendige chauffeur die de vluchtauto van bankovervallers bestuurt alsof hij op een racecircuit rijdt. Hij neemt met een ouderwetse dictafoon gesprekjes op en maakt daar hippe muziek bij. Die neemt hij dan weer op audiocassettes op. Zo heeft hij ook nog een bandje met MOM (omgekeerd leest dat als WOW), waar de stem van zijn moeder op staat.

Dat retrogedrag zit in zijn genen. Als hij een liedje niet kent, dat een serveerster in een bar zingt, gaat hij direct naar een tweedehands vinylzaak om het nummer op te sporen. “Oftewel hij doet erg zijn best hip te zijn“, hoor ik u denken. Maar het grappigst is zijn obsessie met de I-Pod. Hij heeft er verschillende met kleurige outfits. Zo is er een I-Pod voor elke gelegenheid en elke gemoedstoestand. Het zijn I-Pod Classics, de Rolls Royce onder de Mp3-spelers. Ook ik kan nog steeds niet zonder hem. Met zijn 180 GB kunnen er meer dan 20.000 liedjes op. Ook voor mij is dat niet genoeg en moet ik keuzes maken wat ik er op zet.

Hopeloos ouderwets“, hoor ik u denken. “Er is toch Spotify? Daar staat toch alles op?” Dat dacht Apple ook en besloot twee jaar terug de productie te stoppen. Op Marktplaats kosten ze echter tweedehands evenveel als destijds nieuw. Ik hoop dan ook van harte dat Baby Driver de ogen van Apple doet openen en gaan ze hem weer op de markt brengen (in een limited edition of zo). Ik geloof er wel in. Uiteindelijk werd vinyl ook dood gewaand.

O, en had ik al gezegd dat de film fantastisch is en een te gekke soundtrack heeft met de Nederlandse bands Focus en Golden Earring? (Binnenkort ook op vinyl verkrijgbaar)!

Lees hier mijn blog Vinyl Lovers

The Get Down (Rapper’s Delight)

Ik was 14 en werd op school bij Frans samen met mijn klasgenoot Hubert bij Frans de klas uitgestuurd. Als straf moesten we van onze lerares Duits (bij wie we ons moesten verantwoorden voor ons wangedrag) een liedje zingen in de klas. ‘Mogen we ook rappen?‘, vroegen we. Want we waren helemaal weg van de nummer 1 hit van dat moment: Rapper’s Delight van Sugarhill Gang. Dus zongen we acapella de lange versie van dit nummer. De tekst hadden we uit de Hitkrant. Veel van de sexuele subtext van het lied ontging ons, maar we maakten wel de blitz in de klas.

Want rappen was iets totaal nieuws. We hielden van pop, rock en disco en volgden de hitparade en Toppop elke week. Maar rappen zat een beetje tussen zingen en praten in en dan met een geweldige beat eronder (Good Times van Chic). Het was 1979 en een stukje popgeschiedenis werd geschreven. Rapmuziek leek even een kort leven te hebben en de zoveelste hype te zijn. Maar niets van dat: het is tot de dag van vandaag een van de meest invloedrijke stromingen in de muziek.

Hoe rap is ontstaan in de underground cultuur van zwarte wijken in New York, is het centrale thema van de Netflix-serie The Get Down. Oude korrelige journaalbeelden laten zien hoe de stad New York in verval was eind jaren ’70. Tegen die achtergrond komt in The Bronx een nieuwe muziekstroming op: deejays maken al scratchend met twee platenspelers van stukjes muziek van verschillende platen een hele nieuwe sound. Tegen die backbeat praten/zingen een paar kids hippe teksten over het leven in de stad en de manieren om de ellende te ontsnappen. Tegelijk wordt er al druk gebreakdanst (dat zagen we pas in 1983 bij Toppop met Rock Steady Crew) en heeft de graffiti zijn eerste kunstenaars voortgebracht. Maar vooral laat het verhaal zien hoe jonge mensen met hun talent verder willen in het leven. Daarvoor moeten ze in hun kunst en hun persoonlijke levens grenzen verleggen.

Met een interraciale gay verhaallijn

Prachtig materiaal voor een bonte, muzikale dramaserie. Die ziet er prachtig, soms surrealistisch uit (mede dankzij de cartoons die er in zitten). En uiteraard is er veel geweldige muziek. Er staan twee seizoenen (in totaal 12 afleveringen) op Netflix. Hou je van muziek en van goede series, dan moet je dit zeker bekijken.

Trainspotting 

Op mijn lijstje van beste films en beste soundtracks aller tijden staat Trainspotting allebei in de Top 10. Ik zag de film voor het eerst in Trianon Leiden, dat toen nog niet verbouwd was in de huidige staat. Oftewel het was nog een bouwvallige bende vergeleken met nu. Het was in de zomer van 1996. Een half jaar eerder of zo had ik de eerste film van Danny Boyle, Shallow Grave, gezien in de Sneak Preview in hetzelfde Trianon. Die film vond ik al geweldig, niet in de laatste plaats door de woeste aantrekkingskracht van Ewan McGregor.

Ik heb er een levenslange fascinatie voor de Schotse acteur aan overgehouden. De laatste jaren werden zijn films echter steeds oninteressanter, minder succesvol en moeilijker te vinden. Hierdoor heb ik niet meer alle films van hem kunnen zien. Nu is hij terug in het vervolg op Trainspotting, de film die hem wereldberoemd maakte en die hij eigenlijk nooit geëvenaard heeft (al kwam Moulin Rouge dicht in de buurt). 

Trainspotting 2 of T2 gaat verder 20 jaar na waar de eerste film ons achterliet. Mark Renton keert terug uit Amsterdam waar hij zijn vrouw en baan kwijtraakt. Dan maar een ‘trip down Memory Lane‘ richting Edinburgh, waar zijn oude maten nog steeds rondhangen. Maar er staan nog een paar flinke rekeningen open en alle hoofdpersonen zijn twintig jaar ouder. Het script maakt handig gebruik van de verschillen tussen toen en nu en gebruikt veel elementen uit de eerste film, maar dan steeds net iets anders. Dat klinkt een beetje goedkoop, maar het is meestal verrassend goed gedaan. Zo geeft de moderne versie van Choose Life een totaal ander gevoel dan het origineel. 

Vervolgfilms van succesvolle en geliefde films worden altijd vergeleken met het origineel. En vrijwel nooit kunnen ze in de schaduw daarvan staan. Dat kan deze film zeker wel. Er is veel humor, actie en drama. En het heeft ook weer een geweldige soundtrack, met oude en nieuwe bekenden. Al vraag ik me af of je het allemaal kunt waarderen zonder de film van 20 jaar geleden te hebben gezien. Uiteindelijk heeft T2 hetzelfde verhaal als T1, zoals die weer hetzelfde verhaal had als Shallow Grave: vriendschap, geld en verraad. 

Black Oscar (Moonlight & The Birth of a Nation)

Dit jaar geen herhaling van vorig jaar bij de Oscars. Toen werden zwarte filmmakers gepasseerd en Hollywood was te klein! Als tegenreactie won The Birth of a Nation het Sundance Festival. En is Moonlight de runner-up van La La Land qua Oscar-nominaties. 

Slavernij

The Birth of a Nation is een historische vertelling over de slavenopstand van Nat Turner, een zwarte predikant. In tegenstelling tot 12 Years a Slave biedt de film een nogal eendimensionaal beeld van de slavernij. De blanken zijn slecht, de zwarten zijn slachtoffer of een soort Oom Tom (nederige dienaren van de blanken). Dat maakt de film niet zo sterk, vooral in het einde waar de opstand bloedig wordt neergeslagen. De rol wordt gespeeld door Nate Parker die ook de film regisseerde. Bij de Oscarnominatie is de film gepasseerd. Dat zou te maken hebben met de beschuldiging van aanranding aan het adres van Nate Parker, althans zo beweren kwade tongen. Ik denk echter dat de film gewoon niet bijzonder genoeg is.

Opgroeien

Moonlight is een veelgelaagde film, die het leven van een zwarte jongen/man in drie fasen vertelt: als jongetje, als puber en als jongeman. Elke fase heeft hij een andere naam: Little, Chiron en Black. Hij is onzeker en zijn relatie met zijn alleenstaande moeder is nogal ingewikkeld. Hij wordt gepest op school en worstelt met zijn seksuele gevoelens. Hij vindt een schuilplaats bij Juan, die zich over hem ontfermt. Naast het ontroerende verhaal, dat in een gepast sloom tempo wordt verteld, is de cameravoering vaak duizelingwekkend. Zeer terecht kreeg de film 8 Oscarnominaties en mocht de film winnen, dan is dat niet vanwege het zwarte karakter van de film maar vanwege de hoge kwaliteit.

La La Legend Land (Jazz)

De hoofdrolspeelster Emma Stone in de veelgeprezen film La La Land zegt op een gegeven moment tegen Ryan Gosling: “Ik zeg je het maar meteen. Dan weet je dat tenminste. Maar ik heb de pest aan jazz.” Het zouden woorden uit mijn mond kunnen zijn en ze zijn hoe dan ook uit mijn hart gegrepen. Gosling speelt een gesjeesde jazzpianist die uit ellende in dure restaurants Jingle Bells en andere kerstmuzak moet spelen. En vooral niet afwijken van de door de manager opgestelde setlist.

Het liefst zou hij free jazz spelen in zijn eigen jazzclub, maar die is net failliet gegaan. Net als het Rialto Theatre, waar je nog oude klassieke zwart-wit films, zoals Rebel Without A Cause, kon zien. Als Gosling zijn oude muziekmaat Keith (een rol van John Legend) ontmoet krijgt hij een plek in zijn band aangeboden. Hij moet dan echter wel artistieke concessies doen. Immers de jeugd heeft geen boodschap meer aan traditionele jazz.

Ziedaar twee thema’s uit La La Land: allereerst het najagen van je dromen en het geloof in jezelf; en vervolgens het al dan niet vast blijven houden aan je artistieke idealen. Het levert een mooie muzikale film op, erg nostalgisch en romantisch van toon. Met een aantal prachtige liedjes en memorabele scenes. En toch weet ik niet zeker of ik de bedoelingen van de makers helemaal goed heb begrepen. De scène waarin Ryan Gosling optreedt met de band van Legend en het geweldig popliedje Start A Fire neerzet (inclusief hippe choreografie), is waarschijnlijk bedoeld om aan te tonen hoe ver hij van zijn artistieke idealen is afgedwaald. Voor mij was het het hoogtepunt van de film.