Category Archives: Film

Call me by your name (1983)

Hartje zomer, Noord-ItaliĆ«, 1983. Elio is 17 en moet zijn kamer tijdelijk opgeven voor Oliver, een knappe Amerikaan, die minstens 10 jaar ouder is. Elio’s vader is Amerikaans en professor in archeologie. Oliver komt voor zijn studie een tijd over. Zijn stopwoordje is ‘Later‘, hij draagt ruime overhemden, bandplooibroeken of korte sport-shorts. En hij danst onweerstaanbaar. Het ziet er nu raar uit, maar zo was het in die tijd.

https://youtu.be/dJ_p4Z_yVpM

Ik kan het weten. Ik was 18 in 1983 en La Dolce Vita van Ryan Paris was een van de grootste Italo-hits van dat jaar. Ik had net eindexamen gedaan, het was een prachtige zomer met veel strandbezoek en veel feestjes, om het eindexamen te vieren en het begin van mijn studententijd brak aan. En net als Elio vond ik wat oudere jongens erg spannend. Daar houdt overigens de vergelijking wel ongeveer op. šŸ™‚

Call me by your name is een prachtige film, die de sloomheid van die warme zomer heeft. Elio en Oliver draaien een tijdje om elkaar heen. Ze leggen het beiden aan met een meisje, maar net voordat het te laat is, durven ze over hun drempels heen te stappen. Een korte summer of love voor hen. Hoe het afloopt, verklap ik niet. De film is een soort gay Lolita en doet soms denken aan Death in Venice. Maar mij deed het me vooral denken aan die mooie zomer van 1983, waarin de wereld aan mijn voeten leek te liggen.

Advertisements

Les Uns et Les Autres

Toen ik in het bestuur van Augustinus zat, had je soms weekenddienst. Overdag konden bandjes oefenen in het gebouw aan het Rapenburg, aangezien dat in het weekend dicht was. Op zo’n dag heb ik Les uns et les autres gekeken. In de commissiekamer stond een kleurentelevisie en een videorecorder. En met een speelduur van drie uur, hielp dat de tijd te doden.Augustinus

Ik had de film in de bioscoop gemist en in de jaren ’80 was dit een must-see. Jarenlang was het bijna onmogelijk de film in Nederland te bekijken (niet op tv te zien of op DVD verkrijgbaar). Nu is de film geheel gerestaureerd door Eye Filmmuseum en draait weer in enkele zalen. Het is een epische film en die doen het goed op het grote scherm. De film is groots van opzet: drie generaties uit de jaren ’40, ’60 en ’80 uit Duitsland, Rusland, Amerika en uiteraard Frankrijk. Muziek en dans verbindt de meeste karakters. Hun levens worden beĆÆnvloed door grote gebeurtenissen als oorlog, onderdrukking en vervolging. Of ze worden overhoop gegooid door meer persoonlijke gebeurtenissen als liefde, echtscheiding, ziekte en zelfmoord.

De film heeft groots opgezette scenes, die nog steeds imponeren, maar soms naar de huidige maatstaven niet overtuigen, zoals de slag bij Stalingrad. Ik was vergeten hoe aangrijpend sommige scenes waren en was verrast door het feit dat het eerste deel van de film bijna volledig door de muziek wordt verteld. Het deel in de jaren ’80 is het minst. Een bokswedstrijd en veel overbodige zijpaadjes. De indrukwekkende finale met de Bolero van Ravel in hartje Parijs maakt dat ruimschoots goed. Dan is de cirkel weer rond, omdat de landen en de generaties weer verbonden zijn. Kortom: nog steeds een indrukwekkende film, die ik nu eindelijk op de juiste manier heb gezien. Enige minpuntje was de tegenvallende geluidskwaliteit, zeker van een film die het zo van muziek moet hebben.

Godā€™s Own Country (Lam Gods)

LET OP: Spoiler Alert!!

Op de middelbare school kreeg ik biologieles van een jezuĆÆetenpater. Ik ben zijn naam vergeten, maar hij hield er bijzondere lesmethoden op na. Zo gaf hij in het onderdeel anatomie een speciale les, waarbij hij een lammetje ging opensnijden om de anatomie van het beest te laten zien. Hoe hij aan het beest was gekomen, kan ik me niet meer herinneren. We kregen voorafgaand aan de les een brief voor onze ouders mee, waarin duidelijk stond dat de les niet verplicht was. Wij vonden het uiterst spannend en vooral toen een vrouwelijk klasgenootje flauwviel, was de pret niet meer te drukken. Ik denk dat zo’n les anno nu niet meer kan, wat misschien ook wel weer goed is. Die tere zieltjes tegenwoordig.lammetje

Ik moest eraan denken bij het zien van een scene in de Engelse film God’s Own Country. Die speelt op het platteland van Engeland, waar twee mannen moeten zorgen dat de schapen kunnen lammen. Als een lammetje dood wordt geboren, pakt een van de hoofdpersonen het op en snijdt het open. Niet om op te eten, maar om te scalperen. Het vachtje van het lammetje maakt hij zo tailor-made voor een ander zwak lammetje als een tweede huid! Heel zorgvuldig en zorgzaam. De film is dan ook een ode aan het boerenleven. Geen valse romantiek, maar het rauwe leven zoals het in de werkelijkheid waarschijnlijk ook is.

God's Own Countryfilm still

God’s Own Country

Maar zo wordt de film niet aan de man gebracht. Het is ā€œBrokeback Mountain in the UKā€, omdat het ook het verhaal is van twee homoseksuele boeren. De een is de zoon van de eigenaar van de boerderij. De vader kan door een beroerte niet meer werken en de moeder is lang geleden vertrokken. Een knappe Roemeen komt helpen tijdens het lammerseizoen. Tussen de twee ontstaat een romance, waarbij het vinden van de juiste balans tussen lust en liefkozing nog best lastig blijkt. En passant maakt deze mooie film ook nog duidelijk, dat het boerenleven helemaal ten dode is opgeschreven als er geen buitenlandse (vooral Oost-Europese) arbeidskrachten zouden zijn. In het huidige Engelse politieke klimaat geen overbodige boodschap.

 

Blade Runner 2019 en 2049

Ruim 15 jaar geleden was ik in een hippe kledingzaak in New York. Daar werd op een megascherm een loop van scenes met Rutger Hauer uit Blade Runner vertoond. Toen werd me duidelijk dat de film een cultstatus had verworven. Ik had hem wel eens op tv gezien, maar het was nooit een van mijn favoriete sf-films geworden.

Onlangs bekeek ik The Final Cut van Blade Runner op DVD, alsmede de drieƫneenhalf uur (!) durende Making Of. Daar werd me duidelijk wat het probleem van de film was. Het verhaal is nogal dun en qua karakter erg donker. Er wordt nogal houterig geacteerd en sommige dialogen en actiescenes zijn op zijn zachtst gezegd absurd. Maar wat ziet die film (uit 1982!) er fantastisch uit. Zelfs voor huidige begrippen. Harrison Ford en Rutger Hauer zien er geweldig uit en spelen een intrigerend kat-en-muisspel. De totstandkoming van de film ging allesbehalve soepel en daar heeft de film last van. Dat verklaart ook de verschillende versies die ervan bestaan (met en zonder voice-over; met of zonder happy end).

Best gewaagd om aan een film met zo’n cultstatus een vervolg te geven. Dennis Villeneuve durfde het aan. Hij had al een aantal succesvolle donkere films op zijn naam staan (Prisoners, Enemy) en verraste met de intelligente sf-film Arrival. De nieuwe Blade Runner speelt 30 jaar na de originele film en ik weet niet of je de film kunt volgen als je het origineel niet kent. In 2049 draait het om de vraag of de Blade Runners, die jagen op ontsnapte robots (‘replicants’) zelf mens of robot zijn. De film ziet er weer fantastisch uit en er komt weer nauwelijks zonlicht aan te pas. Ryan Gosling is geweldig als robotjager.Ā Sylvia Hoeks zorgt dit keer voor de ‘Dutch touch’ en dat doet ze voortreffelijk.

BR 2049BR 2049 2

Maar de film duurt echt belachelijk lang (2 uur en 3 kwartier) voor een nogal mager verhaal, dat aanvankelijk erg voorspelbaar is. Ik vraag me dan ook af of deze versie ook een cultstatus gaat verwerven. In sf-films is het altijd leuk om te bedenken of de toekomst op de een of andere manier nu ook al werkelijkheid is. In BR 2049 kun je naar een virtueel concert van Elvis Presley en Frank Sinatra. Ik moest er om grinniken, omdat vanaf 2019 ABBA als hologram ‘op toernee’ gaat.

Lees ook mijn blog overĀ Enemy (Jake vs Jake)

Atomic Blondie (Charlize Theron)

Toen DaniĆ«l Craig de rol van James Bond opnieuw uitvond door harde vuistgevechten kreeg hij alle lof toegezwaaid. 007 was weer een echte vent. Nu is het Charlize Theron die als spionne keiharde gevechten aangaat en daarbij geen enkel middel (elektrisch kookstel, kurkentrekker…) schuwt. Maar vrouwelijke actiehelden blijven toch altijd minder succesvol. Zeer onterecht, want Atomic Blonde is een geweldige film.

Het is november 1989 en in Berlijn neemt de spanning over de Muur toe. “Mister Gorbachov, tear down that wall”, zegt Reagan op een tv. Een spel tussen Oost- en West-spionnen over een lijst met alle namen van Westerse spionnen. Dat spel neemt steeds grimmiger vormen aan, omdat er een dubbelagent aan het spel meedoet. Maar het verschil tussen leugens en de waarheid is een dunne lijn, die spionnen verkiezen te negeren.

.

Charlize Theron speelt de rol van stoere, onverbiddelijke spionne vol overgave. Ze is al 42, maar dat maakt haar alleen maar echter. Deze rol vraagt eelt op de ziel. Zeker als ze ook nog een lesbisch avontuurtje aangaat met een jong Frans beginnende agente. Dit versterkt Charlizes imago als lesbisch rolmodel alleen maar (na haar Oscarwinnende rol als lesbische seriemoordenaar in Monster).
De main attraction is echter de totale vormgeving van de film. Het ziet er allemaal authentiek uit tot en met de Berlijnse Muur. Het heeft het karakter van een graphic novel zonder dat het storend is. De actie en conversatie is bij tijd en wijle geestig. En er is een top-soundtrack met vooral veel elektronische muziek van begin jaren ’80. Bowie, New Order, Siouxsie and the Banshees en -zeer toepasselijk- veel Neue Welle muziek (Nena, Falco en Major Tom). En Father Figure van George Michael als achtergrond bij een spectaculair gevecht en ontsnapping. Hij zou er de humor wel van hebben ingezien.

Dunkirk Debacle

De geschiedenis wordt verteld door overwinnaars. Althans in het geval er sprake was van strijd en oorlog. Zo is het nu eenmaal en laten we vooral blij zijn, dat WWII niet door Duitsland is gewonnen. Dat neemt niet weg, dat het interessant is om beide kanten van het verhaal te vertellen. Dat zeg ik als historicus, maar ook als liefhebber van verhalen over de Eerste en Tweede Wereldoorlog.

Als groot fan van de films van Christopher Nolan ging ik met een goed gevoel naar Dunkirk. Het is altijd lastig een verhaal te vertellen, waarvan het publiek eigenlijk al weet hoe het afloopt. Zeg maar, het Romeo & Juliet-aspect. Toch maakt dat niet veel uit, als je het op een interessante manier vertelt. In Dunkirk gebeurt dat door drie verhalen te vertellen met elk een verschillend tijdframe. Dat maakt het soms lastig te doorgronden wat wanneer met wie gebeurt. Maar tegelijk doet dat er weer nauwelijks toe.

dunkirk_ver9_xlg-1Het knappe van de film is dat je geboeid zit te kijken en in sommige gevallen je echt midden in het slagveld en het drama waant. Toch knaagt er iets. De hoofdrolspelers krijgen nauwelijks achtergrond mee, waardoor het lastig is je met hen te vereenzelvigen. Er zijn nauwelijks dialogen, dus dat helpt ook niet. Het verhaal wordt geheel vanuit het Britse perspectief verteld met een aan propaganda grenzende heroĆÆek.

Dat in 1940 de strijd van de Britten in Frankrijk een militair debacle was, zou je bijna gaan vergeten. De magistrale framing van Winston Churchill maakte van het drama in Duinkerken een ‘glorieuze nederlaag’. De film van Christopher Nolan bevestigt dat alleen maar, waardoor het een nogal eendimensionale film (niet eens in 3D šŸ™‚ is geworden. Van de maker van Memento, The Dark Knight en Inception had ik eerlijk gezegd meer verwacht.

Drive Baby Drive (I-Pod)

De hoofdrolspeler van de onverwachte hitfilm Baby Driver houdt er vreemde gewoonten op na. Maar wel leuke. Niet alleen is hij een behendige chauffeur die de vluchtauto van bankovervallers bestuurt alsof hij op een racecircuit rijdt. Hij neemt met een ouderwetse dictafoon gesprekjes op en maakt daar hippe muziek bij. Die neemt hij dan weer op audiocassettes op. Zo heeft hij ook nog een bandje met MOM (omgekeerd leest dat als WOW), waar de stem van zijn moeder op staat.

Dat retrogedrag zit in zijn genen. Als hij een liedje niet kent, dat een serveerster in een bar zingt, gaat hij direct naar een tweedehands vinylzaak om het nummer op te sporen. “Oftewel hij doet erg zijn best hip te zijn“, hoor ik u denken. Maar het grappigst is zijn obsessie met de I-Pod. Hij heeft er verschillende met kleurige outfits. Zo is er een I-Pod voor elke gelegenheid en elke gemoedstoestand. Het zijn I-Pod Classics, de Rolls Royce onder de Mp3-spelers. Ook ik kan nog steeds niet zonder hem. Met zijn 180 GB kunnen er meer dan 20.000 liedjes op. Ook voor mij is dat niet genoeg en moet ik keuzes maken wat ik er op zet.

Hopeloos ouderwets“, hoor ik u denken. “Er is toch Spotify? Daar staat toch alles op?” Dat dacht Apple ook en besloot twee jaar terug de productie te stoppen. Op Marktplaats kosten ze echter tweedehands evenveel als destijds nieuw. Ik hoop dan ook van harte dat Baby Driver de ogen van Apple doet openen en gaan ze hem weer op de markt brengen (in een limited edition of zo). Ik geloof er wel in. Uiteindelijk werd vinyl ook dood gewaand.

O, en had ik al gezegd dat de film fantastisch is en een te gekke soundtrack heeft met de Nederlandse bands Focus en Golden Earring? (Binnenkort ook op vinyl verkrijgbaar)!

Lees hier mijn blog Vinyl Lovers