Category Archives: Film

Twin Peaks Revisited

“Still confused but on a higher level.” Aan deze memorabele uitspraak van een oud-collega moest ik vaak denken bij het bekijken van de nieuwe serie Twin Peaks. A Limited Event Series. Ik had me goed voorbereid: zowel de 29 afleveringen van seizoen 1 en 2 had ik bekeken, als de bioscoopfilm Twin Peaks Fire Walk With Me. Ik veronderstelde, dat dat behulpzaam zou zijn bij het beleven van de nieuwe serie. Lees ook mijn blog: Twin Peaks (25 Years Later)

De serie speelt deels in op de huidige trend in de entertainment-industrie: teruggrijpen op oude successen, waarin vertrouwde elementen worden vermengd met moderne verhaallijnen en effecten. Denk aan Star Wars, Blade Runner, maar ook de reünie van doodgewaande popbands (Culture Club, Take That, ja zelfs mijn jeugdidolen ABBA!) Het beginfilmpje van de nieuwe Twin Peaks is er het beste voorbeeld van: een vage foto van Laura Palmer en dan indrukwekkende beelden (waarschijnlijk met een drone gefilmd) van de waterval uit de originele serie met daarbij de vertrouwde tune van de instrumentale versie van Falling3600

Echter de serie hinkt erg op twee gedachten: enerzijds is er het plaatsje Twin Peaks, waar vertrouwde karakters terugkeren, soms in verrassende combinaties (Bobby). Maar het merendeel van de nieuwe serie speelt in andere delen van de Verenigde Staten, waaronder New York en Las Vegas. Sommige verhaallijnen lijken er vooral bijgesleept om het vertrouwde karakter van de originele serie een beetje te behouden. Dat levert een prachtige scene met Audrey Horne op, die danst op haar eigen tune. Dit eindigt met een angstaanjagende scene die doet denken aan de beroemde spiegel-cliffhanger. twin-peaks-audrey-mirrorHelaas blijft het daar bij. En er zijn onnavolgbare scenes die bizar, bloederig en angstaanjagend zijn. Fascinerend om naar te kijken. 100% David Lynch. Maar ook geen touw aan vast te knopen. Als je de laatste aflevering van de originele serie ingewikkeld en te bizar vond, begin dan maar niet aan deze serie.

De cast is indrukwekkend, evenals het acteerwerk vooral van Kyle MacLachlan. Let ook op David Duchovny (X-Files, Californication). Er is veel ruimte voor vertrouwde en nieuwe muziek, maar de special effects zijn soms op het amateuristische af. En aan het eind van de serie als Dale Cooper en zijn Diane elkaar weer hebben gevonden, denk je het allemaal weer een klein beetje te snappen. Maar dan gooien de makers alles weer helemaal overhoop en laten ze je weer net zo verward achter als destijds. Ongewild kreeg ik de associatie met het onbevredigende einde na zes seizoenen Lost. En kan ik nog niet goed plaatsen of ik uiteindelijk wel of niet blij met deze trip was. Maar vaar niet op mijn oordeel; ga het zelf bekijken. Als je nog durft!

Advertisements

Twin Peaks (25 Years Later)

“I’ll see you again in 25 years”. Dat zegt Laura Palmer in de laatste aflevering van Twin Peaks tegen FBI-agent Dale Cooper tijdens de droomscenes in het bos. Hoewel ik het slot van deze cultserie nog steeds kan dromen, was ik deze zin vergeten. Maar nu er een nieuw seizoen van Twin Peaks is gemaakt, besloot ik alle 29 oude afleveringen nog eens te bekijken. En hoewel de serie hier en daar een beetje sleets is geworden, weet de serie me nog steeds de stuipen op het lijf te jagen. Vooral de laatste scene met Dale voor de spiegel blijft de meest geniale cliffhanger ooit gemaakt.

dale-cooper-twin-peaks-finale

Het klinkt heel ouderwets, maar ik heb met het vervolg op Twin Peaks gewacht totdat deze op BluRay verkrijgbaar was. Ik wilde er geen abonnement op Videoland voor nemen. Het deed me denken aan begin jaren ’90. Toen heb ik een videorecorder gekocht om te zorgen dat ik geen enkele aflevering van de serie hoefde te missen. De faam was de serie reeds vooruitgesneld en het was RTL die het voor de neus van de VPRO wegkaapte. De eerste afleveringen werden pesterig op de zondagavond (destijds VPRO-avond) uitgezonden.

Ik was in die tijd al fan van David Lynch. Zijn films Eraserhead, Blue Velvet en Wild at Heart vond ik stuk voor stuk fascinerend. Een tv-serie van zijn hand. Dat moest ik zien. De serie was een soap noir, of beter gezegd een mengeling van genres: soap, horror, thriller, comedy en science fiction. Het was de voorloper van series als X-Files en Lost, maar juist het feit, dat de stekker er na twee seizoenen uit werd getrokken heeft de cultstatus alleen maar versterkt. Ik las op Wikipedia, dat de kijkcijfers daalden nadat duidelijk was geworden wie Laura Palmer had vermoord. Vooral omdat de verhaallijnen obscuurder werden. Dat is niet helemaal waar: die werden namelijk ook slordiger en veel uitweidingen waren overbodig. Na aflevering 9 van seizoen 2 krijgt het verhaal minder focus. Maar in de slotaflevering keert het verhaal weer terug naar de oorspronkelijke hoofdlijn: Laura en ‘killer’ Bob.

Ik ben nu helemaal bij om aan de nieuwe serie te beginnen. Ik kan niet wachten en zal hier mijn kijkervaring op een later tijdstip delen.

 

Black Panther (We could be Superheroes)

Een paar weken geleden schreef NRC dat Marvel Comics een groot aantal titels uit hun diversiteitsaanbod schrapt, lees gekleurde en LGBT-helden. Prompt heeft datzelfde Marvel nu een klapper in de bioscoop met Black Panther.

Een film met voornamelijk zwarte karakters en acteurs, gemaakt door zwarte filmmakers. Een verhaal dat zich grotendeels afspeelt in Afrika, waarin opvallend veel sterke zwarte vrouwen een belangrijke rol spelen (die lijken op de zangeres van Skunk Anansie). Als je erover nadenkt, is het eigenlijk wonderlijk dat dat er niet eerder was (we hadden zelfs een zwarte president in het Witte Huis!). Maar ja, het superhelden-genre zat de laatste jaren wel heel erg vast in zijn eigen strakke stramien. Daarin zijn de helden nobele strijders tegen onrecht, maar ondanks alle eigenaardigheden moesten ze wel voldoen aan mainstream eisen (want zo’n film moet zijn geld wel opbrengen!).black-panther-women

Eens te meer blijkt dat dit anno nu achterhaald is. Daar waar traditionele superhelden steeds vaker teleurstellen in de bioscoop (en steeds vaker ook aan de boxoffice) zijn het de vreemde snuiters die het opvallend vaak beter doen. Misfits in Guardians of the Galaxy, Wonder Woman, Deadpool en nu dan Black Panther. What’s next?, vraag ik me dan onwillekeurig af.

Hot-Michael-B-Jordan-GIFsHoe dan ook Black Panther is verfrissend door zijn aanpak, maar daarnaast gewoon een heel goede actiefilm. De special effects zijn geweldig en ondersteunend aan het verhaal. Traditie wordt gecombineerd met technologie. Soms is het bijna spiritueel. Met een eigentijdse boodschap in het verhaal (blijf vooral zitten bij de aftiteling!). Maar het mooist vond ik de bad guy (Michael B. Jordan). Niet alleen is hij knap en sexy, brutaal en cool. Hij is ook iemand van vlees en bloed. Je kunt je inleven in hem en zijn achtergrond. In the end is er toch mededogen. Dat zouden we in onze wereld ook wat meer kunnen gebruiken.

The Young Pope (Jude Law)

Zuster Mary (Diane Keaton) draagt in aflevering 2 een T-shirt met de tekst: “I’m a Virgin. But this is a very old shirt”. The Young Pope zit vol met zulke kleine, subversieve verwijzingen naar de rooms-katholieke kerk. Alsof het grote verhaal nog niet erg genoeg is. De kerk heeft voor het eerst een Amerikaanse paus gekozen en hij is pas 47. Dus hij kan nog lang mee, of je zit er nog heel lang mee opgescheept. In de middeleeuwen was dat een minder probleem. Toen gingen mensen jonger dood dan nu en het was makkelijker om dit een beetje te bespoedigen met een klein beetje vergif.

Jude Law TracksuitDe jonge paus wordt gespeeld door Jude Law en het is een fijne verschijning. Toen hij zijn acteerloopbaan begon schreef een recensent over hem, dat hij zo knap is dat het verboden moest worden. En nu op zijn 45e is zijn schoonheid onverminderd. Daarmee is hij geknipt voor de rol. Hij is goed gekleed in wit, zelfs in hip trainingspak (ontworpen door Armani). Hij doet zijn fitness-oefeningen en bewondert zichzelf in de spiegel, terwijl de soundtrack “I’m sexy and I know it” speelt. Het probleem is echter, dat de nieuwe paus er erg vreemde denkbeelden op nahoudt. Hij weigert in de publiciteit te treden en wil de kerk terugbrengen naar de bron. Uiteraard zijn de kardinalen en bisschoppen daar niet blij mee.

Daarmee biedt de serie intrige en satire, maar er is nog een derde laag en dat is die van menselijk drama. Niet alleen van de priesters, die gevangen zitten in de kooi van hun celibaat, maar ook van het weesjongetje, dat op jonge leeftijd door zijn ouders in de steek is gelaten en nu een van de machtigste mannen ter wereld is. The Young Pope is televisie op zijn best met geweldig geschreven scenes, prachtige beelden, uitstekend acteerwerk en een heerlijke soundtrack (zie Levo van Recondite). Ik ben benieuwd of niet-katholieken net zo genieten van de subtiele humor omtrent het katholicisme of komt hier mijn misdienaarschap nog van pas? 😉

 

Call me by your name (1983)

Hartje zomer, Noord-Italië, 1983. Elio is 17 en moet zijn kamer tijdelijk opgeven voor Oliver, een knappe Amerikaan, die minstens 10 jaar ouder is. Elio’s vader is Amerikaans en professor in archeologie. Oliver komt voor zijn studie een tijd over. Zijn stopwoordje is ‘Later‘, hij draagt ruime overhemden, bandplooibroeken of korte sport-shorts. En hij danst onweerstaanbaar. Het ziet er nu raar uit, maar zo was het in die tijd.

https://youtu.be/dJ_p4Z_yVpM

Ik kan het weten. Ik was 18 in 1983 en La Dolce Vita van Ryan Paris was een van de grootste Italo-hits van dat jaar. Ik had net eindexamen gedaan, het was een prachtige zomer met veel strandbezoek en veel feestjes, om het eindexamen te vieren en het begin van mijn studententijd brak aan. En net als Elio vond ik wat oudere jongens erg spannend. Daar houdt overigens de vergelijking wel ongeveer op. 🙂

Call me by your name is een prachtige film, die de sloomheid van die warme zomer heeft. Elio en Oliver draaien een tijdje om elkaar heen. Ze leggen het beiden aan met een meisje, maar net voordat het te laat is, durven ze over hun drempels heen te stappen. Een korte summer of love voor hen. Hoe het afloopt, verklap ik niet. De film is een soort gay Lolita en doet soms denken aan Death in Venice. Maar mij deed het me vooral denken aan die mooie zomer van 1983, waarin de wereld aan mijn voeten leek te liggen.

Les Uns et Les Autres

Toen ik in het bestuur van Augustinus zat, had je soms weekenddienst. Overdag konden bandjes oefenen in het gebouw aan het Rapenburg, aangezien dat in het weekend dicht was. Op zo’n dag heb ik Les uns et les autres gekeken. In de commissiekamer stond een kleurentelevisie en een videorecorder. En met een speelduur van drie uur, hielp dat de tijd te doden.Augustinus

Ik had de film in de bioscoop gemist en in de jaren ’80 was dit een must-see. Jarenlang was het bijna onmogelijk de film in Nederland te bekijken (niet op tv te zien of op DVD verkrijgbaar). Nu is de film geheel gerestaureerd door Eye Filmmuseum en draait weer in enkele zalen. Het is een epische film en die doen het goed op het grote scherm. De film is groots van opzet: drie generaties uit de jaren ’40, ’60 en ’80 uit Duitsland, Rusland, Amerika en uiteraard Frankrijk. Muziek en dans verbindt de meeste karakters. Hun levens worden beïnvloed door grote gebeurtenissen als oorlog, onderdrukking en vervolging. Of ze worden overhoop gegooid door meer persoonlijke gebeurtenissen als liefde, echtscheiding, ziekte en zelfmoord.

De film heeft groots opgezette scenes, die nog steeds imponeren, maar soms naar de huidige maatstaven niet overtuigen, zoals de slag bij Stalingrad. Ik was vergeten hoe aangrijpend sommige scenes waren en was verrast door het feit dat het eerste deel van de film bijna volledig door de muziek wordt verteld. Het deel in de jaren ’80 is het minst. Een bokswedstrijd en veel overbodige zijpaadjes. De indrukwekkende finale met de Bolero van Ravel in hartje Parijs maakt dat ruimschoots goed. Dan is de cirkel weer rond, omdat de landen en de generaties weer verbonden zijn. Kortom: nog steeds een indrukwekkende film, die ik nu eindelijk op de juiste manier heb gezien. Enige minpuntje was de tegenvallende geluidskwaliteit, zeker van een film die het zo van muziek moet hebben.

God’s Own Country (Lam Gods)

LET OP: Spoiler Alert!!

Op de middelbare school kreeg ik biologieles van een jezuïetenpater. Ik ben zijn naam vergeten, maar hij hield er bijzondere lesmethoden op na. Zo gaf hij in het onderdeel anatomie een speciale les, waarbij hij een lammetje ging opensnijden om de anatomie van het beest te laten zien. Hoe hij aan het beest was gekomen, kan ik me niet meer herinneren. We kregen voorafgaand aan de les een brief voor onze ouders mee, waarin duidelijk stond dat de les niet verplicht was. Wij vonden het uiterst spannend en vooral toen een vrouwelijk klasgenootje flauwviel, was de pret niet meer te drukken. Ik denk dat zo’n les anno nu niet meer kan, wat misschien ook wel weer goed is. Die tere zieltjes tegenwoordig.lammetje

Ik moest eraan denken bij het zien van een scene in de Engelse film God’s Own Country. Die speelt op het platteland van Engeland, waar twee mannen moeten zorgen dat de schapen kunnen lammen. Als een lammetje dood wordt geboren, pakt een van de hoofdpersonen het op en snijdt het open. Niet om op te eten, maar om te scalperen. Het vachtje van het lammetje maakt hij zo tailor-made voor een ander zwak lammetje als een tweede huid! Heel zorgvuldig en zorgzaam. De film is dan ook een ode aan het boerenleven. Geen valse romantiek, maar het rauwe leven zoals het in de werkelijkheid waarschijnlijk ook is.

God's Own Countryfilm still

God’s Own Country

Maar zo wordt de film niet aan de man gebracht. Het is “Brokeback Mountain in the UK”, omdat het ook het verhaal is van twee homoseksuele boeren. De een is de zoon van de eigenaar van de boerderij. De vader kan door een beroerte niet meer werken en de moeder is lang geleden vertrokken. Een knappe Roemeen komt helpen tijdens het lammerseizoen. Tussen de twee ontstaat een romance, waarbij het vinden van de juiste balans tussen lust en liefkozing nog best lastig blijkt. En passant maakt deze mooie film ook nog duidelijk, dat het boerenleven helemaal ten dode is opgeschreven als er geen buitenlandse (vooral Oost-Europese) arbeidskrachten zouden zijn. In het huidige Engelse politieke klimaat geen overbodige boodschap.