Category Archives: Film

The Deuce (James Franco 2x)

Kun je een teveel aan James Franco aan? De acteur werd bekend door zijn rol in de Spiderman films van Sam Raimi. Toen speelde hij vooral de mooie slechterik en zo is zijn carrière gaan rollen. Tegenwoordig valt hij vooral op door zijn ongebruikelijke en gewaagde rollen en projecten. Zo maakte hij een underground film gebaseerd op de film Cruising over de homo-leerscene in San Francisco in de 70’s. Hij speelde een homo porn star in een Netflix-film. En nu is hij de drijvende kracht achter de HBO-serie The Deuce, die zich afspeelt in de seks-scene van New York in de 70’s. Hij is co-producer en speelt niet één maar twee hoofdrollen van twee tweelingbroers!James Franco
De serie is gemaakt door het team dat ook verantwoordelijk was voor de baanbrekende serie The Wire over de war on drugs in Baltimore. Dat betekent dat er veel verhaallijnen door elkaar lopen, dat het realistisch wordt gefilmd en dat er geen gemakkelijk onderscheid tussen goed en slecht is. Maggie Gyllenhaal speelt in seizoen 1 de prostitué, die in 1972 als een van de weinigen zelfstandig opereert (oftewel zonder pooier). Dat is niet zonder gevaar, maar ze vindt een veiliger werkplek in de opkomende seksfilmindustrie. De politie pakt geen hoeren meer op en sluit geen seksshops meer. Hierdoor ontstaat ruimte voor een lucratieve business, waar de onderwereld (lees: de maffia) een grote rol in speelt.

The Deuce
In seizoen 2 springen we ineens vijf jaar later naar 1977. Dat levert andere kleding, haardracht en andere muziek op. Maar de hoofdrolspelers proberen allemaal nog op hun eigen manier hun hoofd boven water te houden. De tweelingbroers gespeeld door James Franco hebben nog steeds dezelfde besognes. De een probeert op redelijk fatsoenlijke manier een bar en nachtclub te runnen, terwijl de ander het geld vergokt. Hoe het afloopt en of er een seizoen 3 komt, weet ik niet. Zover ben ik nog niet. Wel vind ik het een intrigerende serie over een interessant decennium in een altijd spannende stad. Het enige is, dat soms teveel de huidige moraal in het verhaal doorklinkt. Hoe realistisch is het dat een vrouw pornofilms regisseert? Het zou me niet verbazen als het allemaal op bestaande personages is gebaseerd.

Advertisements

The Handmaid’s Tale (Mad Men)

Ik houd niet van bingewatching. Ik heb dat nooit echt gehad. Met boeken bijvoorbeeld houd ik als stelregel aan, dat ik op de dag dat ik een boek uitlees, niet aan een nieuw boek begin. Zo kan een boek nog een beetje na-echoën in mijn hersenen. Hetzelfde geldt een beetje voor films. Meer dan één film per dag kijken werkt bij niet zo lekker. Bij een  filmfestival hoort dat er een beetje bij, maar ik merk bij mezelf, dat een mooie film dan onvoldoende indruk maakt (vaak omdat er ook veel middelmatige films tussen zitten).

En op tv snap ik het wel. Toen ik de serie 24 ontdekte, kon ik soms niet stoppen met kijken. Zo spannend was het. Het leek wel alsof de serie gemaakt was om tot diep in de nacht door te blijven kijken. Dat was niet zo. Er werd gewoon elke week een aflevering op tv vertoond, maar door de komst van de DVD-box kon je nu lekker doorkijken. En met Netflix is dat alleen maar versterkt. Je wordt bijna gedwongen om de aftiteling te skippen en meteen door te kijken.

Handmaid 2Toch doe ik het bijna niet meer. Eén aflevering per avond als ik alleen kijk en ongeveer één of twee per week als we samen kijken. Zo maken mooie series meer impact. Blijven ze langer in je hoofd zingen en ontdek je soms nieuwe lagen in het verhaal. Series als Mad Men, Game of Thrones en Hell On Wheels komen zo beter tot hun recht. Op dit moment kijken we The Handmaid’s Tale en hebben net seizoen 1 uitgekeken. En zelfs al houd je heel erg van en ben je heel goed in bingewatching, mijn advies is negatief. Doe het bij deze serie niet! De serie is namelijk nogal duister van karakter en je wordt er alles behalve vrolijk van.

Peggy 1

Peggy uit Mad Men

Het is gebaseerd op een roman van Margaret Atwood uit de jaren 80 en draait om een dystopische nabije toekomst. Daarin is het patriarchaat in extreme vorm hersteld en worden vruchtbare vrouwen letterlijk tot slaven (handmaids) gemaakt. Dat lijkt vergezocht, maar als je er langer over nadenkt, komen er heel veel eigentijdse elementen in voor, waardoor het soms griezelig nabij lijkt. Ik verklap verder niets, behalve dat de hoofdrol wordt gespeeld door Elisabeth Moss (oftewel Peggy uit Mad Men). En dat de styling van de serie (kostuums en enscenering) waanzinnig mooi is (nog een overeenkomst met Mad Men). Te zien op Videoland of op DVD.

Lees ook mijn blog over Mad Men en Hell on Wheels

Beautiful Boy – Beautiful Film

Films over drugs hebben opvallend vaak muziek van David Bowie. Zo ook de cultklassieker Christiane F. Wir Kinder vom Bahnhof ZOO. Deze film was hot toen ik op de middelbare school zat. Dat kwam ook door de soundtrack, waar het nummer Heroes van David Bowie op voorkomt. Hij nam dit legendarische nummer op in Berlijn, waar de film speelt. Bowie Christiane FMet de legendarische zin: “We could be Heroes, just for One Day”. In de film wordt de versie gebruikt met de deels Duitse tekst (“Wären wir Helden, für einen Tag”). Hoe cool de film ook was, ik was er nog te jong voor om hem in de bioscoop te zien. Ik zag hem later op tv en hij maakte een verpletterende indruk op me. Het was me duidelijk, dat de grote stad veel aantrekkingskracht heeft, maar ook destructief kan zijn. Het heeft me altijd huiverig gemaakt voor verslaving en drugs.

In de film Beautiful Boy speelt Steve Carell een liefhebbende vader. Op het eerste oog een modelvader, hoewel hij gescheiden is van zijn eerste vrouw met wie hij soms ruzie maakt. Hij voedt zijn oudste zoon op, maar heeft daarna nog twee kinderen bij de ‘tweede leg’ gekregen. Met zijn nieuwe vrouw vormen ze een liefdevolle, succesvolle en creatieve familie. Pa is journalist bij de New York Times en zijn vrouw schildert. De oudste zoon Nic blijft onverwacht weg van huis en als hij na enkele dagen terugkeert, snapt de vader dat er drugs in het spel zijn. De jongen is al 18, maar laat zich toch naar een afkickkliniek sturen. Hoe het verder gaat, moet u vooral zelf gaan bekijken. Het is een prachtfilm geworden (van het Belgische wonderkind Felix van Groeningen, met geweldig acteerwerk en Sound + Vision van Bowie).

BB 1BB 2

Opvallend is echter dat er in de film, gebaseerd op waargebeurde feiten, nauwelijks gemoraliseerd wordt. Er wordt niet gezocht naar een verklaring of een dieper liggend drama. Het is gewoon zoals het is. Er is echter wel een groot verschil met de film uit 1981 waarin de Berlijnse drugsscene in de jaren 70 centraal staat. Die film was duidelijk bedoeld om een gruwelijk beeld van drugs te schetsen om jongeren daarmee af te schrikken. De boodschap was duidelijk (“Begin er niet aan”). En in mijn geval zeer effectief. Maar Beautiful Boy speelt in de 21e eeuw. En de verleidingen en verlokkingen zijn nooit ver weg. Ze hebben dan wel geen Spuiten en Slikken op de Amerikaanse tv, maar drugsgebruik is in veel kringen normaal geworden. De vader geeft een beetje, maar niet echt tegenstribbelend toe aan zijn zoon: hij heeft er ook mee geëxperimenteerd. Tja, ga dan maar eens de moraalridder uithangen. Hoe dan ook, ik hoop dat veel jongeren de film wel gaan zien, want zoals in de aftiteling staat is in Amerika op dit moment een overdosis onder jongeren doodsoorzaak nummer 1.

 

American Gods

Shadow Moon is gedetineerd en krijgt een paar dagen voordat hij wegens goed gedrag vervroegd wordt vrijgelaten goed en slecht nieuws. Het goede nieuws is dat hij een paar dagen eerder dan verwacht wordt vrijgelaten. Het slechte nieuws is dat hij op die manier zijn net verongelukte vrouw kan begraven. Dit is de start van de serie American Gods, die door Amazon is ontwikkeld op basis van een mij onbekende bestseller-roman en waarvan inmiddels één seizoen van acht afleveringen beschikbaar is.

De serie is een mengelmoes van allerlei genres en stijlen. Zo bevat bijna elke aflevering een historische episode uit de geschiedenis van Amerika en zijn huidige bewoners. The melting pot, zullen we maar zeggen. Het begint met de komst van de Vikingen, maar ook de slavernij en de bannelingen uit het Verenigd Koninkrijk etcetera. Er is een duister figuur, die Shadow Moon in dienst neemt. Ze ontmoeten elkaar in een vliegtuig op een woensdag, dus heet hij Mr. Wednesday. Samen doen ze een soort road trip door de VS. En er is een knappe jonge vrouw, die een oud onaantrekkelijk mannetje verleidt voor een potje seks. Maar tijdens het liefdesspel groeit zij tot grootse proporties en verdwijnt haar slachtoffer in haar geslacht. Klinkt obscuur? Dat is het ook en dit is nog maar een fractie van vreemde zaken. En na één seizoen zijn er slechts enkele vragen beantwoord.

Ricky-Whittle-1

De serie doet hierdoor ook denken aan tal van andere series (Supernatural, Twin Peaks, Lost, Heroes, American Gothic, The Walking Dead etc.), maar is toch uniek. De special effects zijn fantastisch en de Engelse hoofdrolspeler Ricky Whittle is alleen al reden genoeg om te blijven kijken. Maar goed, je vraagt je ondertussen wel af of het de moeite waard wordt om te blijven kijken. Seizoen 2 volgt pas in het voorjaar van 2019. En het kan zomaar helemaal uit de bocht vliegen. Je hoopt het niet, maar voor je het weet wordt het net zo’n afknapper als Lost en Heroes. We gaan het zien.

 

A Star is Reborn (Lady Gaga)

Het was mijn nichtje M., die aan me vroeg of ik Lady Gaga leuk vond. Die had een minihitje met Just Dance dat aan mijn attentie was ontschoten. Mijn dj-jaren waren voorbij, dus ik was er niet meer zo mee bezig. Maar ik besloot nog eens goed te luisteren en hoorde ineens een heerlijke danshit. Het nummer kwam opnieuw uit en op nummer 1 in de Top 40. Het eerste album The Fame en zijn tweelingbroertje Monster vond ik erg goed en na goede verhalen van twee muziekvrienden besloot ik naar haar concert in Ahoy te gaan. Ik herinner me vooral dat het ijzig koud was die avond en dat het een goede show was.

Na verloop van tijd werden haar songs minder, haar clips weirder en haar verschijning steeds angstaanjagender (lees: anorexia-dunner). Ik was er wel klaar mee. De hits bleven uit en het leek erop dat Lady Gaga de annalen van de popmuziek zou ingaan. Weliswaar met 3 nummer-1-hits in de Top 40, maar iets uit een ander decennium.

Tot ik de trailer van A Star Is Born in de bioscoop zag. Bradley Cooper als een soort countryversie van Bruce Springsteen, maar ik herkende zijn tegenspeelster niet. Dat bleek Lady Gaga. Meer vlees op de botten en minder make-up, oftewel ze ziet er een stuk gezonder uit. De film kreeg verbazingwekkend positieve pers en dat is wel terecht. Niet voor het verhaal, dat nogal voorspelbaar is. Maar de muzikale chemie tussen Bradley Cooper en Lady Gaga is geweldig. Zij schreef de meeste songs zelf en dat is ze nog niet verleerd. En haar stem is krachtig. Het zijn andere tijden in de hitbusiness, maar het zou mij niet verbazen als ze weer in de Nederlandse Top 40 komt. In Engeland komt het duet Shallow deze week al op nummer 13 binnen.

It’s not right, but it’s okay (Whitney)

Rond 2000 was het als dj in een homoclub niet zo moeilijk om de vloer te vullen met dansend publiek. Zet de Thunderpuss Remix van Whitney Houston met It’s Not Right, But It’s Okay op en het komt goed. Als dj op het COC Leiden heb ik het vaak als paardenmiddel gebruikt, als de meute nog niet echt bereid was de lege dansvloer te vullen. Ik was geen groot Whitney-fan. Haar meeste hits vond ik zeiknummers op een enkel uptempo nummer na (I Wanna Dance With Somebody). Maar met haar nieuwe image en sound op het album My Love Is Your Love veranderde dat.

In die tijd was het al een publiek geheim, dat de getalenteerde zangeres een drugsprobleem had. En het huwelijk met Bobby Brown werd een beetje gezien als rookgordijn voor haar lesbische gevoelens. Het fijne wisten we er nog niet van, maar ach sex en drugs horen nu eenmaal bij de showbusiness. Ik was een keer in een homobar in New York, waar een valse travestiet op het podium de onvergetelijke opmerking maakte: “It’s so hot in here. I’m sweating like Whitney at costums control.”

Whitney-UK-poster

Nu zijn er twee Whitney-documentaires. Op Netflix staat Can I Be Me, die vooral handelt over de band tussen Whitney en haar onafscheidelijke jeugdvriendin en persoonlijk assistent Robyn Crawford. Hun relatie zou ook seksueel van aard zijn geweest, maar de stinkjaloerse Bobby Brown zou hebben bewerkstelligd, dat Robyn ontslagen werd. In de bioscoop draait de tweede docu, simpelweg Whitney getiteld. Daarin komt de inner circle van de zangeres uitgebreid aan het woord. Inclusief Bobby Brown, die niet over drugs wil spreken, ook al heeft dat haar en hun dochters dood veroorzaakt.

Uiteindelijk wordt onthuld, dat Whitney en haar broer als kind door hun tante seksueel zijn misbruikt. Een traumatische gebeurtenis, die wellicht haar latere destructieve gedrag verklaart. Hoe dramatisch ook, beide films onderbelichten eigenlijk haar muzikale loopbaan. Daarom maar mijn drie hoogtepunten van Whitney Houston. Niet verrassend komen die allemaal uit haar latere loopbaan.

3. Million Dollar Bill (2008)

Van haar laatste album I Look To You, dat nogal ondergewaardeerd is, komt dit heerlijke nummer.

2. It’s Not Right, But It’s Okay (Thunderpuss Remix) [1999]

De kwaliteit van de clip is niet zo, maar dit is wel de ultieme remix. Het origineel vind ik te r&b, maar de tekst is wel weer geweldig. Niet alleen op homoclubs, maar ook op bruiloften deed dit het goed (best ironisch met deze tekst over overspel!)

1 My Love Is Your Love [1999]

If tomorrow is Judgement Day. Ik ken haast geen betere openingsregel van een tophit. De tekst gecombineerd met het heerlijke ritme en de sterke maar niet zo hoge stemgeluid van Whitney maken dit voor mij haar prijsnummer. Nummer 3 in Top 40!

Amazing Grace

Voor mij als tiener was Grace Jones meer een fenomeen dan een zangeres. Ik vond haar uitdossingen en optredens (wanneer ze weer eens op tv was) meer indrukwekkend dan haar zangtalent. Dat is inmiddels totaal bijgedraaid. Ik heb een driedubbel-cd met haar grootste hits en die vind ik geweldig. Mijn favoriete nummer is Do or Die. Dat was geen hit in Nederland, maar is pure disco.

Grace als fotomodel en filmster vond ik ook geweldig. Ze speelde in de eerste James Bond die ik zag, A View to a Kill. En haar fotosessies met Dolph Lundgren horen tot de meest sexy die ik me kan herinneren. De blonde Viking met de sterke zwarte vrouw en hun goddelijke lichamen.

Nu is er in de bioscoop de documentaire Grace Jones: Bloodlight and Bami. Elf jaar is er gefilmd. Van een bezoek aan Jamaica in 2005 tot en met een concert in 2016. Het levert een nogal onsamenhangend document op over o.a. de opnamen van een in eigen beheer opgenomen plaat en haar zware jeugd in Jamaica met een stiefvader die de kinderen sloeg uit liefde. Je krijgt soms het gevoel dat ze daardoor zo’n sterke vrouw is geworden. Maar de filmmakers geven minimale duiding en trekken nergens conclusies. Misschien is dat ook beter.

Gelukkig wordt het afgewisseld met haar fenomenale optredens van grote hits en minder bekende songs. Allemaal in excentrieke outfits en geweldig gezongen. Want één ding wordt duidelijk: ze staat nog steeds haar mannetje.