Category Archives: Film

Blinded by the Boss (Springsteen)

In 1985 ging ik naar The Boss in de Kuip naar zijn Born in the USA tour. Ik kende niet zoveel muziek van hem, eerlijk gezegd alleen de hits van The River en Born in the USA. Dat mocht niet verhinderen, dat het nog steeds een van de meest indrukwekkende concerten was die ik bezocht. Ik kende niet alleen veel meer nummers dan ik dacht, maar het was vooral een 100% energiek optreden. Veel nummers kende ik van andere artiesten, omdat Bruce ze voor hen had geschreven (Because the Night, Fire), of als cover (Blinded by the Light van Mannfred Mann en Born to Run van Frankie Goes To Hollywood).Bruce Springsteen

Nu is in de bioscoop de film Blinded by the Light. Het gegeven is zo vergezocht en onwaarschijnlijk, dat het fascinerend is. Een zoon van Pakistaanse immigranten in Luton 1987 krijgt twee cassettebandjes van een Sikh schoolgenoot met de toevoeging: ‘Luister eens naar The Boss. En wees er zuinig op!’ De jongen is meteen verkocht en vergeet alle hippe, synthesizer-pop uit die tijd. Hij wordt vooral aangetrokken door de teksten over de Amerikaanse Droom en de keerzijde daarvan. Die blijken goed te passen bij zijn eigen uitzichtloze bestaan. In het Engeland van Margaret Thatcher is geen werk meer voor zijn vader, er is weinig verhuld racisme richting hun gemeenschap en de jongen blijkt stiekem Engels te studeren (i.p.v. economie) en met een Engels meisje te daten.blinded-by-the-light-2019-viveik-kalra-warner-bros.-pictures

Het is een typisch Engelse feelgood-movie met nostalgische muziek, grappige scenes, maar ook scherpe rafelranden. En veel, heel veel Springsteen, die als een moderne guru of Shakespeare wordt opgevoerd. Alsof zijn teksten op elke situatie passen. Dat is soms een beetje veel van het goede. Het is wel aanleiding om weer eens beter naar die teksten te luisteren. Ik kwam er nu pas achter dat de tekst van het vrolijke Dancing in the Dark een droefgeestige ondertoon blijkt te hebben. De meest opvallende scene is als de zus naar een zogenaamde daytimer gaat. Een ogenschijnlijk nette bijeenkomst van jonge Pakistanis om 10 uur ‘s ochtends, waar binnen in een club de bezoekers zich totaal anders kleden en uit hun dak gaan op aanstekelijke Aziatische muziek. Dat past helemaal bij de moraal van het verhaal: ‘volg je eigen pad, maar verloochen nooit je roots’.

Advertisements

Yesterday (Ed Sheeran)

LET OP: dit blog kan spoilers bevatten!

Ooit ging ik met een kameraad van de studentenvereniging naar de Beatlesfilm A Hard Day’s Night in de filmzaal van het LVC. Ik ben nooit echt fan van the Fab Four geweest en deze film hielp daar ook niet bij. Het verhaal was flinterdun (nog dunner dan dat van ABBA The Movie) en het acteren houterig. En laten we eerlijk zijn, de beste nummers van The Beatles moesten nog komen.

Nu is er de film Yesterday, een romantische comedy van Danny Boyle, de man die niet de nieuwe James Bond ging maken. Het gegeven beschouw ik maar even als bekend: ‘Wat als maar één iemand The Beatles en hun nummers kan herinneren?’ Een geniaal uitgangspunt, maar levert dat een interessant verhaal op? Het antwoord is nee en ja. Het is immers een romantische comedy, zo ongeveer het meest platgetreden filmgenre. Maar het is tegelijk een satire op de hedendaagse muziek-business. En op dat niveau werkt de film meer dan geweldig. Hoewel niet iedereen in de zaal erom moest lachen, vond ik die grappen (bijvoorbeeld over The White Album) ijzersterk.57805

Hoe gaaf is het dan om de meest onwaarschijnlijke superster van dit moment, Ed Sheeran, zichzelf te laten spelen met een overgrote dosis (typisch Engelse) zelfspot.  Alleen daarvoor verdient hij lof. Bovendien acteert hij niet onverdienstelijk als zichzelf. 🙂 Zijn eigen liedjes in de film steken toch een beetje bleek af bij de evergreens van The Beatles. En laten we eerlijk wezen, een songwriting battle met The Long and Winding Road, waarschijnlijk het allermooiste nummer van The Beatles. Dat ga je nooit winnen.

Lees ook mijn blog: Best Beatles Covers (BBC)

The Deuce (James Franco 2.0)

Kun je een teveel aan James Franco aan? De acteur werd bekend door zijn rol in de Spiderman films van Sam Raimi. Toen speelde hij vooral de mooie slechterik en zo is zijn carrière gaan rollen. Tegenwoordig valt hij vooral op door zijn ongebruikelijke en gewaagde rollen en projecten. Zo maakte hij een underground film gebaseerd op de film Cruising over de homo-leerscene in San Francisco in de 70’s. Hij speelde een homo porn star in een Netflix-film. En nu is hij de drijvende kracht achter de HBO-serie The Deuce, die zich afspeelt in de seks-scene van New York in de 70’s. Hij is co-producer en speelt niet één maar twee hoofdrollen van twee tweelingbroers!James Franco
De serie is gemaakt door het team dat ook verantwoordelijk was voor de baanbrekende serie The Wire over de war on drugs in Baltimore. Dat betekent dat er veel verhaallijnen door elkaar lopen, dat het realistisch wordt gefilmd en dat er geen gemakkelijk onderscheid tussen goed en slecht is. Maggie Gyllenhaal speelt in seizoen 1 de prostitué, die in 1972 als een van de weinigen zelfstandig opereert (oftewel zonder pooier). Dat is niet zonder gevaar, maar ze vindt een veiliger werkplek in de opkomende seksfilmindustrie. De politie pakt geen hoeren meer op en sluit geen seksshops meer. Hierdoor ontstaat ruimte voor een lucratieve business, waar de onderwereld (lees: de maffia) een grote rol in speelt.

The Deuce
In seizoen 2 springen we ineens vijf jaar later naar 1977. Dat levert andere kleding, haardracht en andere muziek op. Maar de hoofdrolspelers proberen allemaal nog op hun eigen manier hun hoofd boven water te houden. De tweelingbroers gespeeld door James Franco hebben nog steeds dezelfde besognes. De een probeert op redelijk fatsoenlijke manier een bar en nachtclub te runnen, terwijl de ander het geld vergokt. Hoe het afloopt en of er een seizoen 3 komt, weet ik niet. Zover ben ik nog niet. Wel vind ik het een intrigerende serie over een interessant decennium in een altijd spannende stad. Het enige is, dat soms teveel de huidige moraal in het verhaal doorklinkt. Hoe realistisch is het dat een vrouw pornofilms regisseert? Het zou me niet verbazen als het allemaal op bestaande personages is gebaseerd.

The Handmaid’s Tale (Mad Men)

Ik houd niet van bingewatching. Ik heb dat nooit echt gehad. Met boeken bijvoorbeeld houd ik als stelregel aan, dat ik op de dag dat ik een boek uitlees, niet aan een nieuw boek begin. Zo kan een boek nog een beetje na-echoën in mijn hersenen. Hetzelfde geldt een beetje voor films. Meer dan één film per dag kijken werkt bij niet zo lekker. Bij een  filmfestival hoort dat er een beetje bij, maar ik merk bij mezelf, dat een mooie film dan onvoldoende indruk maakt (vaak omdat er ook veel middelmatige films tussen zitten).

En op tv snap ik het wel. Toen ik de serie 24 ontdekte, kon ik soms niet stoppen met kijken. Zo spannend was het. Het leek wel alsof de serie gemaakt was om tot diep in de nacht door te blijven kijken. Dat was niet zo. Er werd gewoon elke week een aflevering op tv vertoond, maar door de komst van de DVD-box kon je nu lekker doorkijken. En met Netflix is dat alleen maar versterkt. Je wordt bijna gedwongen om de aftiteling te skippen en meteen door te kijken.

Handmaid 2Toch doe ik het bijna niet meer. Eén aflevering per avond als ik alleen kijk en ongeveer één of twee per week als we samen kijken. Zo maken mooie series meer impact. Blijven ze langer in je hoofd zingen en ontdek je soms nieuwe lagen in het verhaal. Series als Mad Men, Game of Thrones en Hell On Wheels komen zo beter tot hun recht. Op dit moment kijken we The Handmaid’s Tale en hebben net seizoen 1 uitgekeken. En zelfs al houd je heel erg van en ben je heel goed in bingewatching, mijn advies is negatief. Doe het bij deze serie niet! De serie is namelijk nogal duister van karakter en je wordt er alles behalve vrolijk van.

Peggy 1

Peggy uit Mad Men

Het is gebaseerd op een roman van Margaret Atwood uit de jaren 80 en draait om een dystopische nabije toekomst. Daarin is het patriarchaat in extreme vorm hersteld en worden vruchtbare vrouwen letterlijk tot slaven (handmaids) gemaakt. Dat lijkt vergezocht, maar als je er langer over nadenkt, komen er heel veel eigentijdse elementen in voor, waardoor het soms griezelig nabij lijkt. Ik verklap verder niets, behalve dat de hoofdrol wordt gespeeld door Elisabeth Moss (oftewel Peggy uit Mad Men). En dat de styling van de serie (kostuums en enscenering) waanzinnig mooi is (nog een overeenkomst met Mad Men). Te zien op Videoland of op DVD.

Lees ook mijn blog over Mad Men en Hell on Wheels

Beautiful Boy – Beautiful Film

Films over drugs hebben opvallend vaak muziek van David Bowie. Zo ook de cultklassieker Christiane F. Wir Kinder vom Bahnhof ZOO. Deze film was hot toen ik op de middelbare school zat. Dat kwam ook door de soundtrack, waar het nummer Heroes van David Bowie op voorkomt. Hij nam dit legendarische nummer op in Berlijn, waar de film speelt. Bowie Christiane FMet de legendarische zin: “We could be Heroes, just for One Day”. In de film wordt de versie gebruikt met de deels Duitse tekst (“Wären wir Helden, für einen Tag”). Hoe cool de film ook was, ik was er nog te jong voor om hem in de bioscoop te zien. Ik zag hem later op tv en hij maakte een verpletterende indruk op me. Het was me duidelijk, dat de grote stad veel aantrekkingskracht heeft, maar ook destructief kan zijn. Het heeft me altijd huiverig gemaakt voor verslaving en drugs.

In de film Beautiful Boy speelt Steve Carell een liefhebbende vader. Op het eerste oog een modelvader, hoewel hij gescheiden is van zijn eerste vrouw met wie hij soms ruzie maakt. Hij voedt zijn oudste zoon op, maar heeft daarna nog twee kinderen bij de ‘tweede leg’ gekregen. Met zijn nieuwe vrouw vormen ze een liefdevolle, succesvolle en creatieve familie. Pa is journalist bij de New York Times en zijn vrouw schildert. De oudste zoon Nic blijft onverwacht weg van huis en als hij na enkele dagen terugkeert, snapt de vader dat er drugs in het spel zijn. De jongen is al 18, maar laat zich toch naar een afkickkliniek sturen. Hoe het verder gaat, moet u vooral zelf gaan bekijken. Het is een prachtfilm geworden (van het Belgische wonderkind Felix van Groeningen, met geweldig acteerwerk en Sound + Vision van Bowie).

BB 1BB 2

Opvallend is echter dat er in de film, gebaseerd op waargebeurde feiten, nauwelijks gemoraliseerd wordt. Er wordt niet gezocht naar een verklaring of een dieper liggend drama. Het is gewoon zoals het is. Er is echter wel een groot verschil met de film uit 1981 waarin de Berlijnse drugsscene in de jaren 70 centraal staat. Die film was duidelijk bedoeld om een gruwelijk beeld van drugs te schetsen om jongeren daarmee af te schrikken. De boodschap was duidelijk (“Begin er niet aan”). En in mijn geval zeer effectief. Maar Beautiful Boy speelt in de 21e eeuw. En de verleidingen en verlokkingen zijn nooit ver weg. Ze hebben dan wel geen Spuiten en Slikken op de Amerikaanse tv, maar drugsgebruik is in veel kringen normaal geworden. De vader geeft een beetje, maar niet echt tegenstribbelend toe aan zijn zoon: hij heeft er ook mee geëxperimenteerd. Tja, ga dan maar eens de moraalridder uithangen. Hoe dan ook, ik hoop dat veel jongeren de film wel gaan zien, want zoals in de aftiteling staat is in Amerika op dit moment een overdosis onder jongeren doodsoorzaak nummer 1.

 

American Gods

Shadow Moon is gedetineerd en krijgt een paar dagen voordat hij wegens goed gedrag vervroegd wordt vrijgelaten goed en slecht nieuws. Het goede nieuws is dat hij een paar dagen eerder dan verwacht wordt vrijgelaten. Het slechte nieuws is dat hij op die manier zijn net verongelukte vrouw kan begraven. Dit is de start van de serie American Gods, die door Amazon is ontwikkeld op basis van een mij onbekende bestseller-roman en waarvan inmiddels één seizoen van acht afleveringen beschikbaar is.

De serie is een mengelmoes van allerlei genres en stijlen. Zo bevat bijna elke aflevering een historische episode uit de geschiedenis van Amerika en zijn huidige bewoners. The melting pot, zullen we maar zeggen. Het begint met de komst van de Vikingen, maar ook de slavernij en de bannelingen uit het Verenigd Koninkrijk etcetera. Er is een duister figuur, die Shadow Moon in dienst neemt. Ze ontmoeten elkaar in een vliegtuig op een woensdag, dus heet hij Mr. Wednesday. Samen doen ze een soort road trip door de VS. En er is een knappe jonge vrouw, die een oud onaantrekkelijk mannetje verleidt voor een potje seks. Maar tijdens het liefdesspel groeit zij tot grootse proporties en verdwijnt haar slachtoffer in haar geslacht. Klinkt obscuur? Dat is het ook en dit is nog maar een fractie van vreemde zaken. En na één seizoen zijn er slechts enkele vragen beantwoord.

Ricky-Whittle-1

De serie doet hierdoor ook denken aan tal van andere series (Supernatural, Twin Peaks, Lost, Heroes, American Gothic, The Walking Dead etc.), maar is toch uniek. De special effects zijn fantastisch en de Engelse hoofdrolspeler Ricky Whittle is alleen al reden genoeg om te blijven kijken. Maar goed, je vraagt je ondertussen wel af of het de moeite waard wordt om te blijven kijken. Seizoen 2 volgt pas in het voorjaar van 2019. En het kan zomaar helemaal uit de bocht vliegen. Je hoopt het niet, maar voor je het weet wordt het net zo’n afknapper als Lost en Heroes. We gaan het zien.

 

A Star is Reborn (Lady Gaga)

Het was mijn nichtje M., die aan me vroeg of ik Lady Gaga leuk vond. Die had een minihitje met Just Dance dat aan mijn attentie was ontschoten. Mijn dj-jaren waren voorbij, dus ik was er niet meer zo mee bezig. Maar ik besloot nog eens goed te luisteren en hoorde ineens een heerlijke danshit. Het nummer kwam opnieuw uit en op nummer 1 in de Top 40. Het eerste album The Fame en zijn tweelingbroertje Monster vond ik erg goed en na goede verhalen van twee muziekvrienden besloot ik naar haar concert in Ahoy te gaan. Ik herinner me vooral dat het ijzig koud was die avond en dat het een goede show was.

Na verloop van tijd werden haar songs minder, haar clips weirder en haar verschijning steeds angstaanjagender (lees: anorexia-dunner). Ik was er wel klaar mee. De hits bleven uit en het leek erop dat Lady Gaga de annalen van de popmuziek zou ingaan. Weliswaar met 3 nummer-1-hits in de Top 40, maar iets uit een ander decennium.

Tot ik de trailer van A Star Is Born in de bioscoop zag. Bradley Cooper als een soort countryversie van Bruce Springsteen, maar ik herkende zijn tegenspeelster niet. Dat bleek Lady Gaga. Meer vlees op de botten en minder make-up, oftewel ze ziet er een stuk gezonder uit. De film kreeg verbazingwekkend positieve pers en dat is wel terecht. Niet voor het verhaal, dat nogal voorspelbaar is. Maar de muzikale chemie tussen Bradley Cooper en Lady Gaga is geweldig. Zij schreef de meeste songs zelf en dat is ze nog niet verleerd. En haar stem is krachtig. Het zijn andere tijden in de hitbusiness, maar het zou mij niet verbazen als ze weer in de Nederlandse Top 40 komt. In Engeland komt het duet Shallow deze week al op nummer 13 binnen.