Category Archives: Film en TV

Drive Baby Drive (I-Pod)

De hoofdrolspeler van de onverwachte hitfilm Baby Driver houdt er vreemde gewoonten op na. Maar wel leuke. Niet alleen is hij een behendige chauffeur die de vluchtauto van bankovervallers bestuurt alsof hij op een racecircuit rijdt. Hij neemt met een ouderwetse dictafoon gesprekjes op en maakt daar hippe muziek bij. Die neemt hij dan weer op audiocassettes op. Zo heeft hij ook nog een bandje met MOM (omgekeerd leest dat als WOW), waar de stem van zijn moeder op staat.

Dat retrogedrag zit in zijn genen. Als hij een liedje niet kent, dat een serveerster in een bar zingt, gaat hij direct naar een tweedehands vinylzaak om het nummer op te sporen. “Oftewel hij doet erg zijn best hip te zijn“, hoor ik u denken. Maar het grappigst is zijn obsessie met de I-Pod. Hij heeft er verschillende met kleurige outfits. Zo is er een I-Pod voor elke gelegenheid en elke gemoedstoestand. Het zijn I-Pod Classics, de Rolls Royce onder de Mp3-spelers. Ook ik kan nog steeds niet zonder hem. Met zijn 180 GB kunnen er meer dan 20.000 liedjes op. Ook voor mij is dat niet genoeg en moet ik keuzes maken wat ik er op zet.

Hopeloos ouderwets“, hoor ik u denken. “Er is toch Spotify? Daar staat toch alles op?” Dat dacht Apple ook en besloot twee jaar terug de productie te stoppen. Op Marktplaats kosten ze echter tweedehands evenveel als destijds nieuw. Ik hoop dan ook van harte dat Baby Driver de ogen van Apple doet openen en gaan ze hem weer op de markt brengen (in een limited edition of zo). Ik geloof er wel in. Uiteindelijk werd vinyl ook dood gewaand.

O, en had ik al gezegd dat de film fantastisch is en een te gekke soundtrack heeft met de Nederlandse bands Focus en Golden Earring? (Binnenkort ook op vinyl verkrijgbaar)!

Lees hier mijn blog Vinyl Lovers

Advertisements

The Get Down (Rapper’s Delight)

Ik was 14 en werd op school bij Frans samen met mijn klasgenoot Hubert bij Frans de klas uitgestuurd. Als straf moesten we van onze lerares Duits (bij wie we ons moesten verantwoorden voor ons wangedrag) een liedje zingen in de klas. ‘Mogen we ook rappen?‘, vroegen we. Want we waren helemaal weg van de nummer 1 hit van dat moment: Rapper’s Delight van Sugarhill Gang. Dus zongen we acapella de lange versie van dit nummer. De tekst hadden we uit de Hitkrant. Veel van de sexuele subtext van het lied ontging ons, maar we maakten wel de blitz in de klas.

Want rappen was iets totaal nieuws. We hielden van pop, rock en disco en volgden de hitparade en Toppop elke week. Maar rappen zat een beetje tussen zingen en praten in en dan met een geweldige beat eronder (Good Times van Chic). Het was 1979 en een stukje popgeschiedenis werd geschreven. Rapmuziek leek even een kort leven te hebben en de zoveelste hype te zijn. Maar niets van dat: het is tot de dag van vandaag een van de meest invloedrijke stromingen in de muziek.

Hoe rap is ontstaan in de underground cultuur van zwarte wijken in New York, is het centrale thema van de Netflix-serie The Get Down. Oude korrelige journaalbeelden laten zien hoe de stad New York in verval was eind jaren ’70. Tegen die achtergrond komt in The Bronx een nieuwe muziekstroming op: deejays maken al scratchend met twee platenspelers van stukjes muziek van verschillende platen een hele nieuwe sound. Tegen die backbeat praten/zingen een paar kids hippe teksten over het leven in de stad en de manieren om de ellende te ontsnappen. Tegelijk wordt er al druk gebreakdanst (dat zagen we pas in 1983 bij Toppop met Rock Steady Crew) en heeft de graffiti zijn eerste kunstenaars voortgebracht. Maar vooral laat het verhaal zien hoe jonge mensen met hun talent verder willen in het leven. Daarvoor moeten ze in hun kunst en hun persoonlijke levens grenzen verleggen.

Met een interraciale gay verhaallijn

Prachtig materiaal voor een bonte, muzikale dramaserie. Die ziet er prachtig, soms surrealistisch uit (mede dankzij de cartoons die er in zitten). En uiteraard is er veel geweldige muziek. Er staan twee seizoenen (in totaal 12 afleveringen) op Netflix. Hou je van muziek en van goede series, dan moet je dit zeker bekijken.

Vinyl (Top of Flop)

Onlangs maakte HBO bekend dat er geen tweede seizoen van Vinyl kwam. Een teleurstelling voor de grote namen achter deze serie, Mick Jagger en Martin Scorsese. Zij bedachten de serie over een kwijnend platenlabel begin jaren ’70, American Century Records. Klinkt allemaal veelbelovend, dus je vraagt je af, wat er mis is gegaan.

Laten we met het goede nieuws beginnen: de soundtrack van de serie is top! Lekkere muziek uit de jaren ’70 (origineel of covers) en een paar goede songs speciaal voor de serie gemaakt. Niet onbelangrijk voor een verhaal over de muziekindustrie. James Jagger heeft de rol vast via zijn vader gekregen, maar hij overtuigt helemaal als posterboy van Nasty Bits (een soort Sex Pistols). Helaas houdt daar het goede nieuws op.

De bijna twee uur durende pilotaflevering mag dan wel door Martin Scorsese zijn gemaakt. Hij is veel te lang en te saai. De verhaallijnen in de hele serie zijn nogal afgezaagd en voorspelbaar. Vooral alle beroemde acts die het label niet op waarde weet te schatten (in de pilot is het ABBA, in de slotaflevering Queen), of niet lukt in te lijven (de episode met Elvis is totaal ongeloofwaardig). Hoofdrolspeler Bobby Cannavare die er alles aan doet op Al Pacino te lijken. Eigenlijk maakt Vinyl dezelfde fout als de personages in de serie, die vooral zoeken naar de nieuwe Beatles, de nieuwe Bowie etc. Precies zo lijkt Vinyl teveel op andere shows of films (Good Fellas, Scarface, Mad Men), terwijl originaliteit de sleutel voor succes is.

De serie is niet slecht, maar je verwacht meer. Het heeft de juiste ingrediënten, maar zonder chemie wordt het het niet. Zo blijkt maar weer eens dat een hit achteraf wel te verklaren is, maar vooraf niet te voorspellen. Bij muziek en series.

Rectify – Making A Murderer

Een van de belangrijkste redenen om tegen de doodstraf te zijn, is dat het juridisch systeem niet feilloos werkt. Daar zijn talloze voorbeelden van, die vaak perfect bronmateriaal zijn voor boeken, films, series etc. De laatste in dat rijtje is de film Rectify, een gefingeerde serie die zich afspeelt in Georgia. Het kan haast niet anders of de makers zijn geïnspireerd geraakt door de zaak uit Making A Murderer, de Netflix-docu-serie die furore maakt. Alleen speelt die in Wisconsin, waar de doodstraf al in de 19e eeuw is afgeschaft.

Making A Murderer

Steven Avery zit 18 jaar in de cel voor een zware verkrachting waar hij onschuldig voor blijkt te zijn. Vernieuwde DNA-technieken bewijzen zijn onschuld. Eenmaal op vrije voeten gaat hij op zoek naar genoegdoening. Maar hij wordt al snel weer verdacht, ditmaal echter van verkrachting en moord. Het politiewerk is krakkemikkig en verdacht. Het heeft er alle schijn van, dat de voormalige dienders hem de zaak in de schoenen willen schuiven. Daarbij maken ze ook gebruik van het neefje van de verdachte, een minderjarige en zwakbegaafde jongen. De zaak krijgt heel veel aandacht en politieverhoren en de processen in de rechtbank zijn allemaal opgenomen. Dat geef

Making-a-Murderer (1)

Steven Avery

t je een onthutsend beeld van hoe het rechtssysteem in Amerika werkt en hoe feilbaar juryrechtspraak is. Of Steve Avery onschuldig is, durf ik niet te zeggen. Daarvoor lijken de makers niet echt objectief meer. Maar dat hij en nog meer zijn neefje ‘beyond reasonable doubt’ schuldig zijn, lijkt me op basis van deze serie evenmin terecht.

Rectify

Rectify-1

Daniel & Tawney

Daniel Holden wordt op zijn 18e verdacht van verkrachting en moord van Hannah. Hij zit bijna twintig jaar in de dodencel in afwachting van de doodstraf. Nu wordt hij na bijna twintig jaar voorlopig vrijgelaten en komt terug in de kleine gemeenschap, waar de wonden die de zaak heeft geslagen nog steeds voelbaar zijn. Daniel is een zonderling figuur, maar onduidelijk is of dat aan zijn jarenlange geïsoleerde opsluiting of dat hij wellicht gewoon schuldig is aan de misdaden. De wereld is in de tussentijd enorm veranderd. De gemeenschap zit niet op zijn terugkeer te wachten en zijn familie is inmiddels uitgebreid, doordat zijn moeder hertrouwd is. De serie neemt de tijd om de gespannen situatie ragfijn en gedetailleerd in beeld te brengen. Daarbij speelt continu de vraag of Daniel schuldig is of niet. Daarnaast laat het zien hoe de familie op verschillende manieren omgaat met de terugkeer van het zwarte schaap. En tot slot legt het verhaal bloot hoe het Amerikaanse rechtssysteem verwoestende werking kan hebben (al dan niet op terechte gronden).

Mijn tip: kijken die series, ze staan allebei op Netflix!

Californication (XXX-Files)

Sex & The City voor mannen in Los Angeles. Dat is in een notendop de inhoud van de comedy-serie Californication. In Nederland alleen uitgezonden op Comedy Channel. Dat was een heel gedoe met opnemen en zo. Daardoor haakte ik na twee seizoenen af. Maar gelukkig staan alle zes seizoenen op Netflix, waardoor ik ze nu op mijn gemak kijk.CA_S1_GI113915SC_V2_HR

Waar draait het om? Schrijver Hank Moody heeft een cult classic geschreven en is vanuit New York naar Californië verhuisd met zijn vrouw en dochter. Hij lijdt aan een writer’s block en een soort permanente puberteit. Hij is een horkerige sexaholic, die het niet zo nauw neemt met de echtelijke trouw. De rol is David Duchovny op het lijf geschreven (in het echte leven is hij ook sexverslaafd). Het is hem gelukt om na honderd seizoenen X-Files met een totaal andere rol weer succesvol te zijn. Hij ziet er ondanks zijn leeftijd nog heel patent uit en weet met zijn gladde praatjes jonge en oude dames zijn bed in te krijgen.

De serie bevat veel functioneel bloot en schuwt net als Sex & The City geen enkel taboe. De verhaallijnen zijn origineel en ingenieus. In seizoen 3 speelt Kathleen Turner (Romancing the Stone) een hilarische gastrol en ook Rob Lowe (wiens carrière bijna naar de vernieling ging door een sex tape) speelt een geestige gastrol. Maar de serie moet het vooral hebben van de nogal grove humor. Die is vaak plat, maar door de absurde situaties uitermate geestig.

Californication-Promo-Stills-madeleine-martin-12429045-1010-674

Madeleine Martin

Toch is er eigenlijk maar één reden, waarom deze serie ook na vijf seizoenen nog steeds het kijken waard is. Dat is niet de sex, de grove humor of de leuke gastrollen. De echte ster van de serie is zijn dochter Rebecca. De liefde voor haar is onvoorwaardelijk en hij doet alles wat in zijn vermogen ligt om haar te beschermen tegen de grote boze buitenwereld. Ja ook voor foute vriendjes, die vaak veel weg hebben van pa. Tijdens de seizoenen zien we de actrice Madeleine Martin opgroeien van jong pubermeisje tot zelfverzekerde studente. De vader-dochter relatie is zo liefdevol geschreven en gespeeld, dat het soms hartverscheurend is. Dat maakt Californication in plaats van over-the-top tot een topserie.

Jurassic World

Ik kon het goed vinden met de opa van mijn vorige partner. Ik had een betere band met hem dan ik ooit met mijn eigen Opa had (de vader van mijn moeder was al gestorven toen ik werd geboren). We waren allebei gek op de muziek van ABBA en Pussycat, we keken allebei fervent MTV (al was het om verschillende redenen) en we wilden allebei naar die nieuwe film met die levensechte dinosaurussen. Het was begin jaren ’90 en het was een spannende tijd in de bioscoop. De techniek schreed steeds verder voort, waardoor er steeds meer levensecht in beeld kon worden gebracht. De tijd van suffe poppen en klungelige special effects was bijna voorbij. Want er kwam CGI (Computer Generated Images).

why-theres-never-been-a-good-jurassic-park-game_ytec.1920Samen gingen Opa, zijn kleinzoon en ik op een zondagmiddag naar Luxor aan de Stationsstraat in Leiden. Oma bleef wijselijk thuis. Die hield niet zo van dat soort enge films. De zaal was zo goed als afgeladen en de spanning was een beetje opgefokt. We gingen iets zien wat nog nooit eerder was vertoond. Steven Spielberg was op zijn best: de aanloop naar de eerste ‘echte’ beelden van de dino’s werd stapje voor stapje opgebouwd. Het verhaal over een amusementspark, waar de prehistorische dieren opnieuw tot leven werden gebracht was futuristisch, maar ook niet helemaal denkbeeldig. De film was een instant succes en behoort nog steeds tot de beste aller tijden. Na afloop waren we met stomheid geslagen. Zo levensecht hadden we niet bestaande monsters nog nooit eerder gezien. Bovendien was de film waanzinnig spannend, vooral de scene in de keuken. En er zat ook nog een moraal in het verhaal.

De opvolger The Lost World hebben we ook nog met Opa in de bioscoop gezien. Die was veel minder opwindend, vernieuwend of spannend. Het was een soort herhaling van deel 1. Jurassic_World_posterNiet slecht, maar wel minder. Een paar maanden later stierf Opa. Maar de films rond Jurassic Park kan ik niet zien zonder aan hem te denken. Deze week komt er een nieuw deel in de serie. Deel 3 was niet door Spielberg gemaakt en heb ik niet in de bioscoop gezien. En nu is er deel 4, die uiteraard in 3D is gemaakt. De vraag is tegenwoordig niet meer of een film er levensecht uitziet of niet. De vernieuwing in de techniek is niet meer zo revolutionair als toen. De vraag is vooral of een film ondanks de techniek goed is. Alleen voor special effects komen we niet meer naar de bioscoop. Een goede film moet vooral een goed verhaal, goede karakters en een goed plot hebben. Helaas begrijpt niet elke filmmaker dat. Onlangs zag ik het origineel weer en die staat nog steeds als een huis. De kans dat Jurassic World dat gaat overtreffen, lijkt me onmogelijk.

Bates Motel (Psycho)

‘A Boy’s Best Friend Is His Mother’, is de veelzeggende tekst, die Anthony Perkins in de film Psycho tegen de privé-detective zegt. Over de gecompliceerde relatie tussen Norman Bates en zijn moeder Norma gaat Bates bates-checkout-gallery-532x432Motel. Deze serie is een in de huidige tijd gesitueerde prequel op de film. Het plaatsje Fairvale lijkt bijna nog meer geheimen te hebben dan de familie Bates. Het dorpje draait voornamelijk op de teelt van marihuana. Daarmee krijgt de serie een extra laag, die niet in de film zijn oorsprong vond. Ook de moeizame relatie met de knappe halfbroer van Norman maakt de serie eigentijds en spannend. Maar de kern blijft toch de getroebleerde zoon die in de kelder van het spookhuis vogels opzet en de overbezorgde moeder, die niet goed weet hoe ze met de jongen moet omgaan. Soms lijkt hun relatie bijna incestueus en dan is hij weer heel vijandig.

De vraag is of je de film Psycho moet kennen om de serie Bates Motel te kunnen begrijpen? Na het zien van de twee seizoenen over Norman en Norma Bates, die in het plaatsje Fairvale zijn neergestreken, denk ik dat het antwoord luidt: niet per se.

Het was meer dan dertig jaar geleden dat ik de beroemdste film van Alfred Hitchcock op televisie zag. In 1960 creëerde de master of suspense een sensatie met Psycho en de nog sPsycho 1teeds wereldberoemde douchescène. Niet alleen was de aanval met het mes voor die tijd gruwelijk, maar ook het feit, dat je door het douchegordijn de omtrek van het lichaam van Janet Leigh kon zien. Het was allemaal op het randje voor die tijd. In een uitgebreide reclamecampagne vroeg Hitchcock zijn publiek om de plot van de film niet door te vertellen, zodat iedereen ten volste van Pscyho kon genieten. Onlangs bekeek ik de film weer eens. Het camerawerk en de acteerprestatie van Perkins zijn nog steeds subliem. Maar voor huidige begrippen is het verhaal te simpel en de epiloog veel te uitleggerig. Maar tegelijk is duidelijk dat een goede film de basis kan zijn voor nieuwe verhaallijnen voor nieuwe generaties.