Category Archives: Film en TV

Sense8 Matrix

LET OP: Dit blog kan spoilers bevatten!

Een serie met acht hoofdpersonen, die over de hele wereld gesitueerd zijn. Allemaal met een eigen achtergrond, een eigen karakteristiek en intrigerend verhaal. Dat alleen zijn al genoeg ingrediënten om een interessante serie te maken. Maar laten die 8 hoofdpersonen nou ook nog een soort telepathisch met elkaar verbonden zijn op een manier dat ze niet alleen elkaars gedachten kunnen lezen, maar letterlijk in één en hetzelfde lichaam kunnen zitten. Nog interessanter. En dan is het ook nog een bont gezelschap qua etnische en seksuele achtergrond. Dat is Sense8 in een notendop.

Ik was helemaal flabbergasted na het zien van seizoen 1 op Netflix. Die was weird genoeg van zichzelf en hier en daar al lastig te volgen, maar zo verfrissend om een serie te zien, die zoveel barrières doorbreekt. En bovenal zo verschrikkelijk sexy. Wat wil je met Max Riemelt en Miguel Angel Silvestre in het gezelschap.

Maar… ik had het kunnen vermoeden. De serie is gemaakt door de Wachowski’s, oftewel de makers van de geniale lesbische thriller Bound, maar vooral wereldberoemd door The Matrix. Dat is nog steeds een van de coolste actiefilms, die destijds alles in het genre overhoop gooide, qua vormgeving, geweldscènes, filosofisch sf-drama en choreografie. Helaas waren de twee vervolgfilms, Reloaded en Revolutions, enorme tegenvallers. De makers hadden duidelijk niets nieuws meer te melden en dus werd er vooral meer van hetzelfde opgediend. Ik vind het daarom moeilijk om de oorspronkelijke film nog volledig op zijn eigen merites te beoordelen.

Matrix

Keanu Reeves in The Matrix

En helaas ging het zo ook bergafwaarts in de kerstspecial, seizoen 2 en de finale van Sense8. De paranoïde plotwendingen zijn niet meer op de vingers van acht mensen te tellen. Het panseksuele begint steeds sleetser te worden. En in de tweeëneenhalf uur durende finale wordt er ruim twee uur alleen maar geschoten, gerend en zijn er vooral veel explosies. Erg vermoeiend allemaal. En dan eindigt het met een onvergetelijk shot. Dat verklap ik niet. Het is bijzonder, maar ook een beetje……

Advertisements

Jurassic WestWorld

De films WestWorld en Jurassic Park lijken qua thematiek erg op elkaar. Twee amusementsparken, één met robots de ander met dino’s, geven de bezoeker de ultieme ervaring. In WestWorld kun je cowboy spelen zonder gevaar te lopen en in Jurassic Park kun je tussen uitgestorven beesten rondlopen. In beide parken waant de mens zich groter en sterker dan de robots en dino’s, maar in beide gevallen gaat het grandioos mis. Niet verrassend is het dat dezelfde schrijver aan de wieg van beide films stond: Michael Crighton.

De twee films waren in hun tijd, ook baanbrekend qua visual effects. Het gelaat van robot Yul Brynner dat in WestWorld (1973) wordt losgemaakt van zijn hoofd, ziet er ook nu nog levensecht uit. En in 1993 wist Spielberg levensechte dinosaurussen op het doek te toveren met de introductie van grootschalige computereffecten. En ze hadden een soortgelijke moraal: de mens moet zich geen God wanen door levensechte robots te creëren of uitgestorven dieren weer tot leven te brengen.

img_1047De twee opvolgers uit 1997 en 2001 van de oorspronkelijke Jurassic Park waren minder succesvol. En dus duurde het 14 jaar voor deel 4, getiteld Jurassic World, uitkwam en een megasucces werd (opbrengst $ 1,6 miljard). De film was spannend en grappig en Chris Pratt bleek de ideale dino-temmer. De scène dat hij in een kooi drie dino’s met zijn arm in bedwang houdt, is nu al iconisch en vaak geparodieerd. Deel 5 is ook weer heel onderhoudend. Ik houd wel van de morbide humor, die erin zit, ook al begint het thema hier en daar sleets te raken.

Na het succes van WestWorld volgde een minder geslaagde opvolger, Futureworld en een geflopte tv-serie (Beyond WestWorld) van slechts 5 afleveringen. De pilot staat als bonus op de BluRay van WestWorld. Ik kon het niet afkijken, zo stom en suf. Je snapt niet dat ze na de pilot nog zijn doorgegaan. Maar sinds kort is er de nieuwe HBO-serie, die geweldige kritieken kreeg. De serie ziet er fantastisch uit, heeft grote namen (Anthony Hopkins, Ed Harris, James Marsden en zij van Borgen) en geweldig acteerwerk. Toch val ik steeds weer in slaap bij het kijken. De verschillende lagen in het verhaal zijn amper te begrijpen, de filosofische laag (of zo je wilt: moraal) ligt er duimendik bovenop en geen van de karakters wint je sympathie. Ik ben na aflevering 7 (van de 10) van seizoen 1 afgehaakt.

En zo winnen de dino’s in 3D in de bioscoop het met glans van de 3D geprinte robots op tv.

Lees ook mijn blog: Jurassic World

Twin Peaks Revisited

“Still confused but on a higher level.” Aan deze memorabele uitspraak van een oud-collega moest ik vaak denken bij het bekijken van de nieuwe serie Twin Peaks. A Limited Event Series. Ik had me goed voorbereid: zowel de 29 afleveringen van seizoen 1 en 2 had ik bekeken, als de bioscoopfilm Twin Peaks Fire Walk With Me. Ik veronderstelde, dat dat behulpzaam zou zijn bij het beleven van de nieuwe serie. Lees ook mijn blog: Twin Peaks (25 Years Later)

De serie speelt deels in op de huidige trend in de entertainment-industrie: teruggrijpen op oude successen, waarin vertrouwde elementen worden vermengd met moderne verhaallijnen en effecten. Denk aan Star Wars, Blade Runner, maar ook de reünie van doodgewaande popbands (Culture Club, Take That, ja zelfs mijn jeugdidolen ABBA!) Het beginfilmpje van de nieuwe Twin Peaks is er het beste voorbeeld van: een vage foto van Laura Palmer en dan indrukwekkende beelden (waarschijnlijk met een drone gefilmd) van de waterval uit de originele serie met daarbij de vertrouwde tune van de instrumentale versie van Falling3600

Echter de serie hinkt erg op twee gedachten: enerzijds is er het plaatsje Twin Peaks, waar vertrouwde karakters terugkeren, soms in verrassende combinaties (Bobby). Maar het merendeel van de nieuwe serie speelt in andere delen van de Verenigde Staten, waaronder New York en Las Vegas. Sommige verhaallijnen lijken er vooral bijgesleept om het vertrouwde karakter van de originele serie een beetje te behouden. Dat levert een prachtige scene met Audrey Horne op, die danst op haar eigen tune. Dit eindigt met een angstaanjagende scene die doet denken aan de beroemde spiegel-cliffhanger. twin-peaks-audrey-mirrorHelaas blijft het daar bij. En er zijn onnavolgbare scenes die bizar, bloederig en angstaanjagend zijn. Fascinerend om naar te kijken. 100% David Lynch. Maar ook geen touw aan vast te knopen. Als je de laatste aflevering van de originele serie ingewikkeld en te bizar vond, begin dan maar niet aan deze serie.

De cast is indrukwekkend, evenals het acteerwerk vooral van Kyle MacLachlan. Let ook op David Duchovny (X-Files, Californication). Er is veel ruimte voor vertrouwde en nieuwe muziek, maar de special effects zijn soms op het amateuristische af. En aan het eind van de serie als Dale Cooper en zijn Diane elkaar weer hebben gevonden, denk je het allemaal weer een klein beetje te snappen. Maar dan gooien de makers alles weer helemaal overhoop en laten ze je weer net zo verward achter als destijds. Ongewild kreeg ik de associatie met het onbevredigende einde na zes seizoenen Lost. En kan ik nog niet goed plaatsen of ik uiteindelijk wel of niet blij met deze trip was. Maar vaar niet op mijn oordeel; ga het zelf bekijken. Als je nog durft!

Twin Peaks (25 Years Later)

“I’ll see you again in 25 years”. Dat zegt Laura Palmer in de laatste aflevering van Twin Peaks tegen FBI-agent Dale Cooper tijdens de droomscenes in het bos. Hoewel ik het slot van deze cultserie nog steeds kan dromen, was ik deze zin vergeten. Maar nu er een nieuw seizoen van Twin Peaks is gemaakt, besloot ik alle 29 oude afleveringen nog eens te bekijken. En hoewel de serie hier en daar een beetje sleets is geworden, weet de serie me nog steeds de stuipen op het lijf te jagen. Vooral de laatste scene met Dale voor de spiegel blijft de meest geniale cliffhanger ooit gemaakt.

dale-cooper-twin-peaks-finale

Het klinkt heel ouderwets, maar ik heb met het vervolg op Twin Peaks gewacht totdat deze op BluRay verkrijgbaar was. Ik wilde er geen abonnement op Videoland voor nemen. Het deed me denken aan begin jaren ’90. Toen heb ik een videorecorder gekocht om te zorgen dat ik geen enkele aflevering van de serie hoefde te missen. De faam was de serie reeds vooruitgesneld en het was RTL die het voor de neus van de VPRO wegkaapte. De eerste afleveringen werden pesterig op de zondagavond (destijds VPRO-avond) uitgezonden.

Ik was in die tijd al fan van David Lynch. Zijn films Eraserhead, Blue Velvet en Wild at Heart vond ik stuk voor stuk fascinerend. Een tv-serie van zijn hand. Dat moest ik zien. De serie was een soap noir, of beter gezegd een mengeling van genres: soap, horror, thriller, comedy en science fiction. Het was de voorloper van series als X-Files en Lost, maar juist het feit, dat de stekker er na twee seizoenen uit werd getrokken heeft de cultstatus alleen maar versterkt. Ik las op Wikipedia, dat de kijkcijfers daalden nadat duidelijk was geworden wie Laura Palmer had vermoord. Vooral omdat de verhaallijnen obscuurder werden. Dat is niet helemaal waar: die werden namelijk ook slordiger en veel uitweidingen waren overbodig. Na aflevering 9 van seizoen 2 krijgt het verhaal minder focus. Maar in de slotaflevering keert het verhaal weer terug naar de oorspronkelijke hoofdlijn: Laura en ‘killer’ Bob.

Ik ben nu helemaal bij om aan de nieuwe serie te beginnen. Ik kan niet wachten en zal hier mijn kijkervaring op een later tijdstip delen.

 

Black Panther (We could be Superheroes)

Een paar weken geleden schreef NRC dat Marvel Comics een groot aantal titels uit hun diversiteitsaanbod schrapt, lees gekleurde en LGBT-helden. Prompt heeft datzelfde Marvel nu een klapper in de bioscoop met Black Panther.

Een film met voornamelijk zwarte karakters en acteurs, gemaakt door zwarte filmmakers. Een verhaal dat zich grotendeels afspeelt in Afrika, waarin opvallend veel sterke zwarte vrouwen een belangrijke rol spelen (die lijken op de zangeres van Skunk Anansie). Als je erover nadenkt, is het eigenlijk wonderlijk dat dat er niet eerder was (we hadden zelfs een zwarte president in het Witte Huis!). Maar ja, het superhelden-genre zat de laatste jaren wel heel erg vast in zijn eigen strakke stramien. Daarin zijn de helden nobele strijders tegen onrecht, maar ondanks alle eigenaardigheden moesten ze wel voldoen aan mainstream eisen (want zo’n film moet zijn geld wel opbrengen!).black-panther-women

Eens te meer blijkt dat dit anno nu achterhaald is. Daar waar traditionele superhelden steeds vaker teleurstellen in de bioscoop (en steeds vaker ook aan de boxoffice) zijn het de vreemde snuiters die het opvallend vaak beter doen. Misfits in Guardians of the Galaxy, Wonder Woman, Deadpool en nu dan Black Panther. What’s next?, vraag ik me dan onwillekeurig af.

Hot-Michael-B-Jordan-GIFsHoe dan ook Black Panther is verfrissend door zijn aanpak, maar daarnaast gewoon een heel goede actiefilm. De special effects zijn geweldig en ondersteunend aan het verhaal. Traditie wordt gecombineerd met technologie. Soms is het bijna spiritueel. Met een eigentijdse boodschap in het verhaal (blijf vooral zitten bij de aftiteling!). Maar het mooist vond ik de bad guy (Michael B. Jordan). Niet alleen is hij knap en sexy, brutaal en cool. Hij is ook iemand van vlees en bloed. Je kunt je inleven in hem en zijn achtergrond. In the end is er toch mededogen. Dat zouden we in onze wereld ook wat meer kunnen gebruiken.

The Young Pope (Jude Law)

Zuster Mary (Diane Keaton) draagt in aflevering 2 een T-shirt met de tekst: “I’m a Virgin. But this is a very old shirt”. The Young Pope zit vol met zulke kleine, subversieve verwijzingen naar de rooms-katholieke kerk. Alsof het grote verhaal nog niet erg genoeg is. De kerk heeft voor het eerst een Amerikaanse paus gekozen en hij is pas 47. Dus hij kan nog lang mee, of je zit er nog heel lang mee opgescheept. In de middeleeuwen was dat een minder probleem. Toen gingen mensen jonger dood dan nu en het was makkelijker om dit een beetje te bespoedigen met een klein beetje vergif.

Jude Law TracksuitDe jonge paus wordt gespeeld door Jude Law en het is een fijne verschijning. Toen hij zijn acteerloopbaan begon schreef een recensent over hem, dat hij zo knap is dat het verboden moest worden. En nu op zijn 45e is zijn schoonheid onverminderd. Daarmee is hij geknipt voor de rol. Hij is goed gekleed in wit, zelfs in hip trainingspak (ontworpen door Armani). Hij doet zijn fitness-oefeningen en bewondert zichzelf in de spiegel, terwijl de soundtrack “I’m sexy and I know it” speelt. Het probleem is echter, dat de nieuwe paus er erg vreemde denkbeelden op nahoudt. Hij weigert in de publiciteit te treden en wil de kerk terugbrengen naar de bron. Uiteraard zijn de kardinalen en bisschoppen daar niet blij mee.

Daarmee biedt de serie intrige en satire, maar er is nog een derde laag en dat is die van menselijk drama. Niet alleen van de priesters, die gevangen zitten in de kooi van hun celibaat, maar ook van het weesjongetje, dat op jonge leeftijd door zijn ouders in de steek is gelaten en nu een van de machtigste mannen ter wereld is. The Young Pope is televisie op zijn best met geweldig geschreven scenes, prachtige beelden, uitstekend acteerwerk en een heerlijke soundtrack (zie Levo van Recondite). Ik ben benieuwd of niet-katholieken net zo genieten van de subtiele humor omtrent het katholicisme of komt hier mijn misdienaarschap nog van pas? 😉

 

God’s Own Country (Lam Gods)

LET OP: Spoiler Alert!!

Op de middelbare school kreeg ik biologieles van een jezuïetenpater. Ik ben zijn naam vergeten, maar hij hield er bijzondere lesmethoden op na. Zo gaf hij in het onderdeel anatomie een speciale les, waarbij hij een lammetje ging opensnijden om de anatomie van het beest te laten zien. Hoe hij aan het beest was gekomen, kan ik me niet meer herinneren. We kregen voorafgaand aan de les een brief voor onze ouders mee, waarin duidelijk stond dat de les niet verplicht was. Wij vonden het uiterst spannend en vooral toen een vrouwelijk klasgenootje flauwviel, was de pret niet meer te drukken. Ik denk dat zo’n les anno nu niet meer kan, wat misschien ook wel weer goed is. Die tere zieltjes tegenwoordig.lammetje

Ik moest eraan denken bij het zien van een scene in de Engelse film God’s Own Country. Die speelt op het platteland van Engeland, waar twee mannen moeten zorgen dat de schapen kunnen lammen. Als een lammetje dood wordt geboren, pakt een van de hoofdpersonen het op en snijdt het open. Niet om op te eten, maar om te scalperen. Het vachtje van het lammetje maakt hij zo tailor-made voor een ander zwak lammetje als een tweede huid! Heel zorgvuldig en zorgzaam. De film is dan ook een ode aan het boerenleven. Geen valse romantiek, maar het rauwe leven zoals het in de werkelijkheid waarschijnlijk ook is.

God's Own Countryfilm still

God’s Own Country

Maar zo wordt de film niet aan de man gebracht. Het is “Brokeback Mountain in the UK”, omdat het ook het verhaal is van twee homoseksuele boeren. De een is de zoon van de eigenaar van de boerderij. De vader kan door een beroerte niet meer werken en de moeder is lang geleden vertrokken. Een knappe Roemeen komt helpen tijdens het lammerseizoen. Tussen de twee ontstaat een romance, waarbij het vinden van de juiste balans tussen lust en liefkozing nog best lastig blijkt. En passant maakt deze mooie film ook nog duidelijk, dat het boerenleven helemaal ten dode is opgeschreven als er geen buitenlandse (vooral Oost-Europese) arbeidskrachten zouden zijn. In het huidige Engelse politieke klimaat geen overbodige boodschap.