Category Archives: Film en TV

The Deuce (James Franco 2.0)

Kun je een teveel aan James Franco aan? De acteur werd bekend door zijn rol in de Spiderman films van Sam Raimi. Toen speelde hij vooral de mooie slechterik en zo is zijn carrière gaan rollen. Tegenwoordig valt hij vooral op door zijn ongebruikelijke en gewaagde rollen en projecten. Zo maakte hij een underground film gebaseerd op de film Cruising over de homo-leerscene in San Francisco in de 70’s. Hij speelde een homo porn star in een Netflix-film. En nu is hij de drijvende kracht achter de HBO-serie The Deuce, die zich afspeelt in de seks-scene van New York in de 70’s. Hij is co-producer en speelt niet één maar twee hoofdrollen van twee tweelingbroers!James Franco
De serie is gemaakt door het team dat ook verantwoordelijk was voor de baanbrekende serie The Wire over de war on drugs in Baltimore. Dat betekent dat er veel verhaallijnen door elkaar lopen, dat het realistisch wordt gefilmd en dat er geen gemakkelijk onderscheid tussen goed en slecht is. Maggie Gyllenhaal speelt in seizoen 1 de prostitué, die in 1972 als een van de weinigen zelfstandig opereert (oftewel zonder pooier). Dat is niet zonder gevaar, maar ze vindt een veiliger werkplek in de opkomende seksfilmindustrie. De politie pakt geen hoeren meer op en sluit geen seksshops meer. Hierdoor ontstaat ruimte voor een lucratieve business, waar de onderwereld (lees: de maffia) een grote rol in speelt.

The Deuce
In seizoen 2 springen we ineens vijf jaar later naar 1977. Dat levert andere kleding, haardracht en andere muziek op. Maar de hoofdrolspelers proberen allemaal nog op hun eigen manier hun hoofd boven water te houden. De tweelingbroers gespeeld door James Franco hebben nog steeds dezelfde besognes. De een probeert op redelijk fatsoenlijke manier een bar en nachtclub te runnen, terwijl de ander het geld vergokt. Hoe het afloopt en of er een seizoen 3 komt, weet ik niet. Zover ben ik nog niet. Wel vind ik het een intrigerende serie over een interessant decennium in een altijd spannende stad. Het enige is, dat soms teveel de huidige moraal in het verhaal doorklinkt. Hoe realistisch is het dat een vrouw pornofilms regisseert? Het zou me niet verbazen als het allemaal op bestaande personages is gebaseerd.

Advertisements

The Handmaid’s Tale (Mad Men)

Ik houd niet van bingewatching. Ik heb dat nooit echt gehad. Met boeken bijvoorbeeld houd ik als stelregel aan, dat ik op de dag dat ik een boek uitlees, niet aan een nieuw boek begin. Zo kan een boek nog een beetje na-echoën in mijn hersenen. Hetzelfde geldt een beetje voor films. Meer dan één film per dag kijken werkt bij niet zo lekker. Bij een  filmfestival hoort dat er een beetje bij, maar ik merk bij mezelf, dat een mooie film dan onvoldoende indruk maakt (vaak omdat er ook veel middelmatige films tussen zitten).

En op tv snap ik het wel. Toen ik de serie 24 ontdekte, kon ik soms niet stoppen met kijken. Zo spannend was het. Het leek wel alsof de serie gemaakt was om tot diep in de nacht door te blijven kijken. Dat was niet zo. Er werd gewoon elke week een aflevering op tv vertoond, maar door de komst van de DVD-box kon je nu lekker doorkijken. En met Netflix is dat alleen maar versterkt. Je wordt bijna gedwongen om de aftiteling te skippen en meteen door te kijken.

Handmaid 2Toch doe ik het bijna niet meer. Eén aflevering per avond als ik alleen kijk en ongeveer één of twee per week als we samen kijken. Zo maken mooie series meer impact. Blijven ze langer in je hoofd zingen en ontdek je soms nieuwe lagen in het verhaal. Series als Mad Men, Game of Thrones en Hell On Wheels komen zo beter tot hun recht. Op dit moment kijken we The Handmaid’s Tale en hebben net seizoen 1 uitgekeken. En zelfs al houd je heel erg van en ben je heel goed in bingewatching, mijn advies is negatief. Doe het bij deze serie niet! De serie is namelijk nogal duister van karakter en je wordt er alles behalve vrolijk van.

Peggy 1

Peggy uit Mad Men

Het is gebaseerd op een roman van Margaret Atwood uit de jaren 80 en draait om een dystopische nabije toekomst. Daarin is het patriarchaat in extreme vorm hersteld en worden vruchtbare vrouwen letterlijk tot slaven (handmaids) gemaakt. Dat lijkt vergezocht, maar als je er langer over nadenkt, komen er heel veel eigentijdse elementen in voor, waardoor het soms griezelig nabij lijkt. Ik verklap verder niets, behalve dat de hoofdrol wordt gespeeld door Elisabeth Moss (oftewel Peggy uit Mad Men). En dat de styling van de serie (kostuums en enscenering) waanzinnig mooi is (nog een overeenkomst met Mad Men). Te zien op Videoland of op DVD.

Lees ook mijn blog over Mad Men en Hell on Wheels

American Gods

Shadow Moon is gedetineerd en krijgt een paar dagen voordat hij wegens goed gedrag vervroegd wordt vrijgelaten goed en slecht nieuws. Het goede nieuws is dat hij een paar dagen eerder dan verwacht wordt vrijgelaten. Het slechte nieuws is dat hij op die manier zijn net verongelukte vrouw kan begraven. Dit is de start van de serie American Gods, die door Amazon is ontwikkeld op basis van een mij onbekende bestseller-roman en waarvan inmiddels één seizoen van acht afleveringen beschikbaar is.

De serie is een mengelmoes van allerlei genres en stijlen. Zo bevat bijna elke aflevering een historische episode uit de geschiedenis van Amerika en zijn huidige bewoners. The melting pot, zullen we maar zeggen. Het begint met de komst van de Vikingen, maar ook de slavernij en de bannelingen uit het Verenigd Koninkrijk etcetera. Er is een duister figuur, die Shadow Moon in dienst neemt. Ze ontmoeten elkaar in een vliegtuig op een woensdag, dus heet hij Mr. Wednesday. Samen doen ze een soort road trip door de VS. En er is een knappe jonge vrouw, die een oud onaantrekkelijk mannetje verleidt voor een potje seks. Maar tijdens het liefdesspel groeit zij tot grootse proporties en verdwijnt haar slachtoffer in haar geslacht. Klinkt obscuur? Dat is het ook en dit is nog maar een fractie van vreemde zaken. En na één seizoen zijn er slechts enkele vragen beantwoord.

Ricky-Whittle-1

De serie doet hierdoor ook denken aan tal van andere series (Supernatural, Twin Peaks, Lost, Heroes, American Gothic, The Walking Dead etc.), maar is toch uniek. De special effects zijn fantastisch en de Engelse hoofdrolspeler Ricky Whittle is alleen al reden genoeg om te blijven kijken. Maar goed, je vraagt je ondertussen wel af of het de moeite waard wordt om te blijven kijken. Seizoen 2 volgt pas in het voorjaar van 2019. En het kan zomaar helemaal uit de bocht vliegen. Je hoopt het niet, maar voor je het weet wordt het net zo’n afknapper als Lost en Heroes. We gaan het zien.

 

Sense8 Matrix

LET OP: Dit blog kan spoilers bevatten!

Een serie met acht hoofdpersonen, die over de hele wereld gesitueerd zijn. Allemaal met een eigen achtergrond, een eigen karakteristiek en intrigerend verhaal. Dat alleen zijn al genoeg ingrediënten om een interessante serie te maken. Maar laten die 8 hoofdpersonen nou ook nog een soort telepathisch met elkaar verbonden zijn op een manier dat ze niet alleen elkaars gedachten kunnen lezen, maar letterlijk in één en hetzelfde lichaam kunnen zitten. Nog interessanter. En dan is het ook nog een bont gezelschap qua etnische en seksuele achtergrond. Dat is Sense8 in een notendop.

Ik was helemaal flabbergasted na het zien van seizoen 1 op Netflix. Die was weird genoeg van zichzelf en hier en daar al lastig te volgen, maar zo verfrissend om een serie te zien, die zoveel barrières doorbreekt. En bovenal zo verschrikkelijk sexy. Wat wil je met Max Riemelt en Miguel Angel Silvestre in het gezelschap.

Maar… ik had het kunnen vermoeden. De serie is gemaakt door de Wachowski’s, oftewel de makers van de geniale lesbische thriller Bound, maar vooral wereldberoemd door The Matrix. Dat is nog steeds een van de coolste actiefilms, die destijds alles in het genre overhoop gooide, qua vormgeving, geweldscènes, filosofisch sf-drama en choreografie. Helaas waren de twee vervolgfilms, Reloaded en Revolutions, enorme tegenvallers. De makers hadden duidelijk niets nieuws meer te melden en dus werd er vooral meer van hetzelfde opgediend. Ik vind het daarom moeilijk om de oorspronkelijke film nog volledig op zijn eigen merites te beoordelen.

Matrix

Keanu Reeves in The Matrix

En helaas ging het zo ook bergafwaarts in de kerstspecial, seizoen 2 en de finale van Sense8. De paranoïde plotwendingen zijn niet meer op de vingers van acht mensen te tellen. Het panseksuele begint steeds sleetser te worden. En in de tweeëneenhalf uur durende finale wordt er ruim twee uur alleen maar geschoten, gerend en zijn er vooral veel explosies. Erg vermoeiend allemaal. En dan eindigt het met een onvergetelijk shot. Dat verklap ik niet. Het is bijzonder, maar ook een beetje……

Jurassic WestWorld

De films WestWorld en Jurassic Park lijken qua thematiek erg op elkaar. Twee amusementsparken, één met robots de ander met dino’s, geven de bezoeker de ultieme ervaring. In WestWorld kun je cowboy spelen zonder gevaar te lopen en in Jurassic Park kun je tussen uitgestorven beesten rondlopen. In beide parken waant de mens zich groter en sterker dan de robots en dino’s, maar in beide gevallen gaat het grandioos mis. Niet verrassend is het dat dezelfde schrijver aan de wieg van beide films stond: Michael Crighton.

De twee films waren in hun tijd, ook baanbrekend qua visual effects. Het gelaat van robot Yul Brynner dat in WestWorld (1973) wordt losgemaakt van zijn hoofd, ziet er ook nu nog levensecht uit. En in 1993 wist Spielberg levensechte dinosaurussen op het doek te toveren met de introductie van grootschalige computereffecten. En ze hadden een soortgelijke moraal: de mens moet zich geen God wanen door levensechte robots te creëren of uitgestorven dieren weer tot leven te brengen.

img_1047De twee opvolgers uit 1997 en 2001 van de oorspronkelijke Jurassic Park waren minder succesvol. En dus duurde het 14 jaar voor deel 4, getiteld Jurassic World, uitkwam en een megasucces werd (opbrengst $ 1,6 miljard). De film was spannend en grappig en Chris Pratt bleek de ideale dino-temmer. De scène dat hij in een kooi drie dino’s met zijn arm in bedwang houdt, is nu al iconisch en vaak geparodieerd. Deel 5 is ook weer heel onderhoudend. Ik houd wel van de morbide humor, die erin zit, ook al begint het thema hier en daar sleets te raken.

Na het succes van WestWorld volgde een minder geslaagde opvolger, Futureworld en een geflopte tv-serie (Beyond WestWorld) van slechts 5 afleveringen. De pilot staat als bonus op de BluRay van WestWorld. Ik kon het niet afkijken, zo stom en suf. Je snapt niet dat ze na de pilot nog zijn doorgegaan. Maar sinds kort is er de nieuwe HBO-serie, die geweldige kritieken kreeg. De serie ziet er fantastisch uit, heeft grote namen (Anthony Hopkins, Ed Harris, James Marsden en zij van Borgen) en geweldig acteerwerk. Toch val ik steeds weer in slaap bij het kijken. De verschillende lagen in het verhaal zijn amper te begrijpen, de filosofische laag (of zo je wilt: moraal) ligt er duimendik bovenop en geen van de karakters wint je sympathie. Ik ben na aflevering 7 (van de 10) van seizoen 1 afgehaakt.

En zo winnen de dino’s in 3D in de bioscoop het met glans van de 3D geprinte robots op tv.

Lees ook mijn blog: Jurassic World

Twin Peaks Revisited

“Still confused but on a higher level.” Aan deze memorabele uitspraak van een oud-collega moest ik vaak denken bij het bekijken van de nieuwe serie Twin Peaks. A Limited Event Series. Ik had me goed voorbereid: zowel de 29 afleveringen van seizoen 1 en 2 had ik bekeken, als de bioscoopfilm Twin Peaks Fire Walk With Me. Ik veronderstelde, dat dat behulpzaam zou zijn bij het beleven van de nieuwe serie. Lees ook mijn blog: Twin Peaks (25 Years Later)

De serie speelt deels in op de huidige trend in de entertainment-industrie: teruggrijpen op oude successen, waarin vertrouwde elementen worden vermengd met moderne verhaallijnen en effecten. Denk aan Star Wars, Blade Runner, maar ook de reünie van doodgewaande popbands (Culture Club, Take That, ja zelfs mijn jeugdidolen ABBA!) Het beginfilmpje van de nieuwe Twin Peaks is er het beste voorbeeld van: een vage foto van Laura Palmer en dan indrukwekkende beelden (waarschijnlijk met een drone gefilmd) van de waterval uit de originele serie met daarbij de vertrouwde tune van de instrumentale versie van Falling3600

Echter de serie hinkt erg op twee gedachten: enerzijds is er het plaatsje Twin Peaks, waar vertrouwde karakters terugkeren, soms in verrassende combinaties (Bobby). Maar het merendeel van de nieuwe serie speelt in andere delen van de Verenigde Staten, waaronder New York en Las Vegas. Sommige verhaallijnen lijken er vooral bijgesleept om het vertrouwde karakter van de originele serie een beetje te behouden. Dat levert een prachtige scene met Audrey Horne op, die danst op haar eigen tune. Dit eindigt met een angstaanjagende scene die doet denken aan de beroemde spiegel-cliffhanger. twin-peaks-audrey-mirrorHelaas blijft het daar bij. En er zijn onnavolgbare scenes die bizar, bloederig en angstaanjagend zijn. Fascinerend om naar te kijken. 100% David Lynch. Maar ook geen touw aan vast te knopen. Als je de laatste aflevering van de originele serie ingewikkeld en te bizar vond, begin dan maar niet aan deze serie.

De cast is indrukwekkend, evenals het acteerwerk vooral van Kyle MacLachlan. Let ook op David Duchovny (X-Files, Californication). Er is veel ruimte voor vertrouwde en nieuwe muziek, maar de special effects zijn soms op het amateuristische af. En aan het eind van de serie als Dale Cooper en zijn Diane elkaar weer hebben gevonden, denk je het allemaal weer een klein beetje te snappen. Maar dan gooien de makers alles weer helemaal overhoop en laten ze je weer net zo verward achter als destijds. Ongewild kreeg ik de associatie met het onbevredigende einde na zes seizoenen Lost. En kan ik nog niet goed plaatsen of ik uiteindelijk wel of niet blij met deze trip was. Maar vaar niet op mijn oordeel; ga het zelf bekijken. Als je nog durft!

Twin Peaks (25 Years Later)

“I’ll see you again in 25 years”. Dat zegt Laura Palmer in de laatste aflevering van Twin Peaks tegen FBI-agent Dale Cooper tijdens de droomscenes in het bos. Hoewel ik het slot van deze cultserie nog steeds kan dromen, was ik deze zin vergeten. Maar nu er een nieuw seizoen van Twin Peaks is gemaakt, besloot ik alle 29 oude afleveringen nog eens te bekijken. En hoewel de serie hier en daar een beetje sleets is geworden, weet de serie me nog steeds de stuipen op het lijf te jagen. Vooral de laatste scene met Dale voor de spiegel blijft de meest geniale cliffhanger ooit gemaakt.

dale-cooper-twin-peaks-finale

Het klinkt heel ouderwets, maar ik heb met het vervolg op Twin Peaks gewacht totdat deze op BluRay verkrijgbaar was. Ik wilde er geen abonnement op Videoland voor nemen. Het deed me denken aan begin jaren ’90. Toen heb ik een videorecorder gekocht om te zorgen dat ik geen enkele aflevering van de serie hoefde te missen. De faam was de serie reeds vooruitgesneld en het was RTL die het voor de neus van de VPRO wegkaapte. De eerste afleveringen werden pesterig op de zondagavond (destijds VPRO-avond) uitgezonden.

Ik was in die tijd al fan van David Lynch. Zijn films Eraserhead, Blue Velvet en Wild at Heart vond ik stuk voor stuk fascinerend. Een tv-serie van zijn hand. Dat moest ik zien. De serie was een soap noir, of beter gezegd een mengeling van genres: soap, horror, thriller, comedy en science fiction. Het was de voorloper van series als X-Files en Lost, maar juist het feit, dat de stekker er na twee seizoenen uit werd getrokken heeft de cultstatus alleen maar versterkt. Ik las op Wikipedia, dat de kijkcijfers daalden nadat duidelijk was geworden wie Laura Palmer had vermoord. Vooral omdat de verhaallijnen obscuurder werden. Dat is niet helemaal waar: die werden namelijk ook slordiger en veel uitweidingen waren overbodig. Na aflevering 9 van seizoen 2 krijgt het verhaal minder focus. Maar in de slotaflevering keert het verhaal weer terug naar de oorspronkelijke hoofdlijn: Laura en ‘killer’ Bob.

Ik ben nu helemaal bij om aan de nieuwe serie te beginnen. Ik kan niet wachten en zal hier mijn kijkervaring op een later tijdstip delen.