Category Archives: Leiden

ABBA en Leiden

In januari 1979 ging ik voor het eerst alleen met de trein naar Leiden. Mijn ouders waren nooit erg moeilijk als ik ergens naar toe wilde. Veel ervaring met openbaar vervoer hadden zij ook niet, dus dat moest ik zelf uitzoeken. Het was voor het eerst dat ik alleen met de trein reisde. Ik kan me er vooral van herinneren dat het treinkaartje van ouderwets dik karton was.

ABBA 8De aanleiding was een ABBA-fanclubdag, die plaatsvond in de Stadsgehoorzaal in Leiden. Het Leids Dagblad wijdde er een artikel aan en volgens mij sta ik op de foto (op de achtergrond rechts). Het was niet de eerste keer dat ik in Leiden was. Dat was op een excursie met de brugklas naar het Rijksmuseum voor Oudheden. Maar dat ABBA en Leiden mijn liefdes voor het leven zouden worden, had ik toen nog niet durven bevroeden. (Met de trein is het helaas een haat-liefdeverhouding geworden).Ik moest er aan denken, omdat dit weekend (eind april 2016) de huidige ABBA-fanclub haar 30e verjaardag viert. Normaal vindt dit plaats in Roosendaal (waar de Internationale ABBA-fanclub is gevestigd), maar nu in Stockholm. Uiteraard in ABBA The Museum. Het was een bijzondere dag, die eindigde met een ABBA-disco, waar zelfs op obscure B-kantjes enthousiast werd geswingd. Maar het hoogtepunt was toen Benny de zaal onverwacht binnenkwam om vragen van fans te beantwoorden. Daarna nam hij plaats achter de piano en zong de hele zaal Thank you for the Music. 


ABBA in concertIn oktober van 1979 mocht ik van mijn ouders naar het concert dat mijn idolen gaven in Sportpaleis Ahoy Rotterdam. Dat was op een doordeweekse avond en dus was de voorwaarde dat ik met een jongen van 18 uit onze straat meeging. Hij was ook fan en vond het goed als ik de kaartjes ging halen. Voor 20 gulden zaten we op de tweede ring. Dat kun je je nu niet meer voorstellen, maar het was een geweldige ervaring. Net als dit ABBA-weekend met de Disco als hoogtepunt!

Advertisements

Oranje in Leiden

Ik stond aan het eind van de middag bij Kooyker op zoek naar een boek. Waarschijnlijk was het op de eerste verdieping bij de hoek met Geschiedenis. In mijn ooghoek zag ik een lange forse kerel aankomen die in de kast naast me op zoek was naar een boek. Onmiskenbaar een corpsbal met een dik  donsjack en de lichaamsbouw van ‘Ik lust wel een paar biertjes of meer’. Niks bijzonders. Leiden was er in de jaren ’80 vol mee. Minerva was nog de grootste studentenvereniging die ieder jaar zonder enige moeite te hoeven doen het gemaximeerde aantal nieuwe leden binnenhaalde. Ik keek nog eens goed en ineens had ik het door: het was de kroonprins Willem-Alexander (aka W.A. van Buren) die naast me stond. Misschien op zoek naar een boek voor de studie Geschiedenis, die we allebei volgden. Of was hij op zoek naar een goed leesboek of een kadootje voor Moederdag? Wie zal het zeggen.6a00d8341c648253ef01287700c4d6970c

Korte tijd later zat ik te studeren in de studiezaal van Geschiedenis aan de Doelensteeg. Daar was het altijd een stuk rustiger dan in de UB en de belangrijkste naslagwerken op historisch gebied bij de hand. De personal computer was nog voorbehouden voor een enkeling die het geld had en verstand van zaken. Het idee van Internet was er in de verste verte nog niet. Microfiches om boeken in de UB te zoeken was best al futuristisch. Opeens kwam de kroonprins in de studiezaal zitten, overduidelijk met het doel om een aantal zaken in al die naslagwerken uit te zoeken. Mijn vriendin en ik maakten elkaar attent op dit hoge bezoek. Zo vaak zagen we het prinsenkind niet op de faculteit. Hij studeerde voornamelijk elders, namen we aan.

Ik moet er deze dagen vaak aan denken, omdat Willem-Alexander als koning Dordrecht bezoekt op Koningsdag dit jaar. Destijds in Leiden was het opvallend dat de beveiliging onopvallend aanwezig was. Ze waren er zonder twijfel, maar je zag of herkende ze niet. Dat staat in schril contrast tot alle maatregelen die nu moeten worden genomen om een bezoek van een paar uurtjes mogelijk te maken.

Alles is anders nu: WA is koning met Maxima als stralende koningin naast hem en drie jonge blonde meisjes. Het is bovendien Koningsdag en we leven in 2015. De wereld is er door Apeldoorn, de Damschreeuwer, IS enzovoorts niet leuker op geworden. Toch blijft Oranje leuk en wordt Koningsdag vast een mooie dag.

Queen in Leiden (1984)

Vanuit mijn huis kijk ik uit op de plek waar voorheen de Groenoordhallen stonden. Deze veehal werd daarnaast voor andere doeleinden gebruikt: massale tentamens van de studie rechten, de Huishoudbeurs Leidato en voor popconcerten, meestal in het (hard)rock genre. De enige keer dat ik dat meemaakte was op 20 september 1984 voor een concert van de legendarische groep Queen. Volgende week is Queen weer in Nederland. Dan in het Ziggodome, met maar twee van de oorspronkelijke leden, maar met Adam Lambert als frontman.Queen in Leiden

In de jaren 70 was ik fan van ABBA. Mijn jongste broer was fan van Queen. Dat kwam goed uit, want dan konden we posters uitwisselen. Stiekem vond ik Freddie Mercury wel sexy, vooral in de glamrock-periode toen hij met lang haar en ontbloot bovenlijf in balletpakjes paradeerde. Later speelde hij met alle gay subculturen en stiekem vond ik dat ook wel leuk. In 1984 had Queen weer twee vette hits met Radio Ga Ga en I Want to Break Free. Die laatste hit had een legendarische clip waarin Freddie als een soort Conchita Wurst avant la lettre (vrouw met snor) een Engels rijtjeshuis stofzuigt, terwijl de overige leden ook als vrouw verkleed zijn. Ik herinner me goed, dat tijdens het concert Freddie bij dit nummer met de pruik uit de clip en een enorme nepboezem paraderend het podium opkwam. Uiteraard ging de zaal compleet uit zijn dak.

I-Want-To-Break-Free-live-queen-32486781-500-332

Ik woonde toen net een jaar in Leiden en ik weet niet meer precies hoe het zo gekomen is. Mijn jongste broer was denk ik nog te jong om alleen naar een concert te gaan. Het kaartje was niet heel duur (ƒ 27,50), dus dat kon ik als student wel betalen. Zo gingen we samen op mijn fiets naar de Groenoordhallen. Ik vond het een memorabel concert, omdat Queen toen al een legendarische band was. Dat werd later alleen maar groter door Live Aid, de dood van Freddie, het tribute concert waar George Michael een van zijn ‘finest moments’ in zijn carrière had en de succesmusical We Will Rock You.

Er is eigenlijk maar één reden waarom ik (weer met mijn broer en zijn zoon) naar het concert ga en dat is Adam Lambert. Zijn naam staat prominent op de posters en dat is meer dan terecht. Hij werd tweede in American Idol 2009. Zijn openlijke homoseksualiteit was daar waarschijnlijk mede debet aan. Hij trok een lange neus, want hij maakte twee succesvolle albums en een aantal geweldige hits (waarvan Whataya Want From Me ook in Nederland de Top 10 haalt). Hij zong op hits van Avicii en speelde in de hitserie Glee. Onlangs zette zijn platenmaatschappij hem aan de kant, maar binnen 24 uur had hij een nieuw contract. Maar bovenal heeft Adam Lambert een stem uit duizenden met een enorm bereik. Bovendien is hij minstens zo extravagant in zijn optreden als Freddie Mercury. En laten we eerlijk zijn: alleen voor die twee oude mannen (Brian May en Roger Taylor) leg ik geen € 75 neer. Daarvoor is de herinnering uit 1984 me te veel waard!

Cinema in Leiden: Leiden Film Festival

Als liefhebber van films en van Leiden was ik heel blij met het initiatief om een Argo-Ben-Affleck-Posterfilmfestival in Leiden te organiseren. De eerste editie was in 2006 en die duurde een lang weekend. Trianon en het Kijkhuis waren ‘the place to be’. Het aanbod was beperkt, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik zag dat jaar de documentaire over George Michael, een Russische misdaadfilm die zich afspeelde op een voormalige kovchoz en de film Wild Romance over het Amerikaanse avontuur van Herman Brood.

In de jaren erna is het een belangrijk Leids evenement in de donkere maanden van het jaar geworden. De duur van het festival nam toe evenals het aanbod van films. Die bestaat uit een grappige mengeling van publieksfilms en arthouse titels. Vaak hebben ze pas veel later hun gewone release in de bioscoop. Tot nu toe zag ik elk jaar wel een paar films, waar ik anders waarschijnlijk niet naar toe zou zijn geweest.

Mijn hoogtepunten van de afgelopen jaren:
1. Drive
Duizelingwekkende opening, Ryan Gosling en een keiharde crimestory.
beasts_16cf

2. Beasts of the Southern Wild
Post-Katrina drama over leven aan de zelfkant van New Orleans. Hard en hartverwarmend.

3. Argo

Ben Affleck regisseert zichzelf in spannende thriller over Iraanse revolutie in 1979. Ongelooflijk maar waargebeurd. Won Oscar beste film.

4. BuriedBuried-Ryan-Reynolds

Ryan Reynolds levend begraven met alleen een Blackberry. Een van de meest claustrofobische films ooit.

5. Der Baader Meinhof Komplex

Duits terrorisme in de jaren ’70 is misplaatst idealistisch, knullig en meedogenloos.

En ook niet mis: WhiplashThank you for smoking, Celda 211, The Escapist en Das Weisse Band.

Lees ook: Cinema in Leiden (1) en Cinema in Leiden (2)

Klapstuk in Leiden

Wij aten thuis nooit hutspot. Wel Peen en Uien. Het gerecht was hetzelfde, maar zo heette dat nou eenmaal bij ons. En Klapstuk kenden we ook niet. Wel aten we elke zondag draadjesvlees. Riblappen, sukadelappen o.i.d. dat mijn moeder met een bloemetjesschort voor de hele zaterdagmiddag op het vuur in een zwarte braadpan liet sudderen. Na een dag in de kelder smaakte dit op zondag extra lekker.

Sinds ik in Leiden woon maak ik één keer per jaar peen & uien, pardon: Hutspot. De eerste jaren toen ik nog studeerde wist ik niet precies wat Klapstuk was. Bovendien had ik er geen geschikte braadpan voor en zeker geen tijd en geduld om dat op mijn gemak klaar te maken. Vaak aten we het toen met de rookworst van de HEMA. Die paste ook beter binnen het budget van een student. Tegenwoordig heb ik die beperkingen gelukkig niet meer. Maar ja, sinds een jaar of vier eet ik geen vlees meer. Hoe moet dat dan?

IMG_4284-0.JPG

Dat is heel simpel. Ik vind tradities belangrijker dan de leefregels die ik mezelf heb opgelegd. Daarom maak ik twee uitzonderingen op mijn vleesloos dieet. Met Kerst eet ik kalkoen en met Leids Ontzet eet ik Klapstuk bij de Hutspot. Uiteraard zelfgemaakt, tegenwoordig bij de scharrelslager gekocht. Als ik de lucht van het sudderende stoofvlees in de braadpan in mijn hele appartement ruik, krijg ik spontaan heimwee naar mijn carnivore bestaan. Gelukkig ben je na twee dagen hutspot en klapstuk wel weer voor een lange tijd klaar met deze culinaire hoogstandjes!

Lees ook: 30 x 3 oktober

El Cid in Leiden

Mijn fiets lag achter in de auto van mijn broer. We praatten niet veel op die maandagmorgen in augustus 1983. Ik was stil en de zenuwen gierden door mijn lijf. Ik had het gevoel dat ik op een keerpunt van mijn leven stond. Bij het Schuttersveld zette mijn broer me af en daar begon de El Cid de introductieweek voor nieuwe studenten in Leiden.

Ik was de eerste van ons gezin die ging studeren. Ik kwam uit een klein dorp en voor mij was Leiden een grote stad. Ik voelde me al best een grote jongen, maar had geen flauw idee hoe de wereld in elkaar stak. Iedereen was ingedeeld in een groepje met minimaal één iemand die dezelfde studie ging volgen. Helaas was mijn medestudent GeschiedenLeiden_-_Rapenburg_73is al op voorhand afgehaakt. In het groepje zat een Canadees meisje, een vegetarisch meisje dat geen kaas lustte (dus elke maaltijd was een drama!), twee jongens die we na één dag al waren kwijtgeraakt aan Minerva (die toen nog een ledenstop hadden), een knappe meid die ik 10 jaar later nog wel eens op het COC Leiden met haar vriendin tegenkwam. De mentor was een vlotte gast die ons zo rap mogelijk onze eigen gang wilde laten gaan. Hij heeft me overigens bier leren drinken. Het was namelijk bloedheet die week en maandagmiddag in de tuin van Augustinus regelde hij een rondje. Zonder te vragen wat ik wilde, had hij bier voor me besteld. Zo doen studenten dat en dan ga je niet lopen zeiken (dat snapte ik toen al!). Het was mijn eerste biertje en ik vond het heerlijk. Ik heb er veel gedronken die week en nog veel meer tijdens mijn studietijd!

Ik heb genoten van mijn El Cid. Ik kan me niet meer alles herinneren wat we deden. Een toneelstuk over seksuele diversiteit op Catena, de Hitchcock film The 39 Steps op SSR, conditietraining op muziek in het Universitair Sportcentrum, een Franse film bij Catena, veel te pittige maaltijd bij LISC, dagschotel bij de Gaanderij, de infomarkt (waar de Navigatoren mijn telefoonnummer wisten te ontfutselen) en vooral veel disco, bij Augustinus (waar ik lid van werd) en op vrijdagnacht tot vroeg in de morgen bij SSR.
De El Cid was een soort voorbode van mijn studententijd (maar dan nog zonder colleges en tentamens). En het was de week dat ik verliefd werd op Leiden, waar ik me sinds het najaar van 1983 helemaal thuis voel.

Lees ook mijn blog over Feuten (Adult Education)

Super in Leiden

Toen ik in Leiden ging studeren, kwam ik er al snel achter, dat ik mijn wekelijkse uitgaven aan boodschappen kritisch moest bekijken. Tenminste als ik aan het eind van de maand niet heel rood wilde staan. Dat was toen immers niet zo makkelijk als nu. Bij de Rabobank bij het station nam ik elke vrijdag geld op bij een dame die midden in een soort glazen kluis zat. Maar je kreeg alleen geld mee als er nog iets op je rekening stond. En op vrijdagavond wilde je niet zonder geld gaan stappen (ook al waren de drankprijzen in de studentenvereniging belachelijk laag!).

Mijn eerste kamer in Leiden was op de Hoge Woerd. Boodschappen deed ik bij de Codi op het Levendaal. Later werd dit een Dekamarkt en onlangs is het een Digros geworden. De Aldi op de Raamsteeg bezocht ik ook, maar die hadden toen nog maar weinig verse spullen. Dus ik kwam er alleen als de nood heel hoog was. Hoogvliet was er nog niet en er zat alleen een ienie-mini-Albert Heijn op de Haarlemmerstraat.

Digros LangegrachtAl snel kwam me ter ore, dat de goedkoopste supermarkt in Leiden de Digros op de Langegracht was. Het was niet bij me in de buurt, maar ik ging er toch af en toe heen. Ik was verbaasd over de lage prijzen, maar meer nog door de bijzondere menging van het volkse en studentenpubliek. Na veel omzwervingen woon ik nu al 15 jaar in mijn huidige appartement in het Stationskwartier en de Digros is inmiddels mijn vaste supermarkt. Niet alleen het dichtstbij, maar ook het goedkoopst. Dat is in al die jaren niet veranderd. Dat geldt ook voor het publiek. Dat is nog steeds Leiden Noord meets de studenten uit het centrum.

digros 3 digros 2
Sinds vandaag heet de Digros echter geen Digros meer. Alle supermarkten van het concern gaan nu Dirk heten. Ik ben er gewoon een beetje beduusd van. Wat denken ze wel niet? Digros hoort bij Leiden als 3 oktober en de universiteit! Ik voorspel dat de naam Digros nog tot in lengte van dagen door Leiden gebruikt zal worden. Net zo goed als dat de naam Kooyker nog steeds gebruikt wordt (ook al is het nog steeds een failliete boedel). Want wees nou eerlijk: de r rolt gewoon lekkerder in de naam Digros dan in de naam Dirk!

Lees ook mijn eerdere blogs over Leiden:
Boox in Leiden

Cinema in Leiden 1

Cinema in Leiden 2

30 x 3 oktober