Category Archives: Muziek

Top 10 Queen

Binnenkort komt na jaren gesteggel eindelijk de film Bohemian Rhapsody over Queen en Freddie Mercury in de bioscoop en ik ben erg benieuwd. Voor mij aanleiding om mijn tien favoriete Queen nummers op een rij te zetten. Ik heb me beperkt tot nummers die in de Nederlandse Top 40 hebben gestaan. Daardoor vielen veel hits af, maar Brighton Rock, Good-Oldfashioned Loverboy en Sail Away Sweet Sister vielen ook buiten de boot.

10. Crazy Little Thing Called Love (1980)

Zo simpel kunnen liedjes zijn. Volgens zeggen binnen een paar uur geschreven. De clip deed de rest! Hun eerste van twee nummer 1 hits in USA.

9. Las Palabras de Amor (1982)

Een van hun kleinste hits in Nederland vind ik nogal ondergewaardeerd. Wel hun grootste hit in Latijns Amerika!

8. You Don’t Fool Me (1996)

Beste nummer van postuum uitgebrachte Made In Heaven met heerlijke jaren 90-beat. Freddie zou het mooi hebben gevonden.

7. Under Pressure (1981)

Op hun minst succesvolle album Hot Space sinds hun doorbraak staat wel een van hun zes Nederlandse nummer 1 hits. With a little help of friend David Bowie, die op het Freddie Mercury Tribute een memorabele versie met Annie Lennox deed.tumblr_nmee8zAoMr1t6c9bro1_1280

6. Innuendo (1991)

De zwanenzang van Freddie kwam uit vlak voor zijn dood en heeft alle karakteristieke bombastische Queen-elementen.

5. Bohemian Rhapsody (1975)

Ik was nog iets te jong om echt fan te zijn, toen dit op één stond. Natuurlijk heerlijk om met mee te brullen, maar sleetsheid ligt altijd op de loer. De versie van Panic At The Disco vond ik dapper en sterk!

4. Killer Queen (1974)

De zin “Let them eat cake instead, Just like Marie Antoinette” begreep ik pas tientallen jaren later toen de film over Marie Antoinette in de bioscoop kwam.

3. Another One Bites The Dust (1980).

Queen Another one bites the dustHun grootste hit in Amerika was disco! Volgens zeggen was het Michael Jackson die vond, dat ze dit als single moesten uitbrengen. Die had er kijk op.

2. Don’t Stop Me Now (1978)

Heerlijk voortstuwend upbeat tempo en lekker gekke tekst. Heel vaak heb ik dit nummer ongewild in mijn hoofd als ik hard aan het fietsen ben.

  1. Somebody To Love (1976).

Het was een strenge winter en dit stond op nummer 1. Het is eigenlijk een liefdesliedje met een begrijpelijke tekst (in tegenstelling tot Bohemian Rhapsody). En toen tijdens het Tribute Concert George Michael het stadion omver blaasde met zijn versie, wist ik het zeker. Dit is mijn topfavoriet.

Lees ook mijn blog: Queen in Leiden (1984)

Advertisements

A Star is Reborn (Lady Gaga)

Het was mijn nichtje M., die aan me vroeg of ik Lady Gaga leuk vond. Die had een minihitje met Just Dance dat aan mijn attentie was ontschoten. Mijn dj-jaren waren voorbij, dus ik was er niet meer zo mee bezig. Maar ik besloot nog eens goed te luisteren en hoorde ineens een heerlijke danshit. Het nummer kwam opnieuw uit en op nummer 1 in de Top 40. Het eerste album The Fame en zijn tweelingbroertje Monster vond ik erg goed en na goede verhalen van twee muziekvrienden besloot ik naar haar concert in Ahoy te gaan. Ik herinner me vooral dat het ijzig koud was die avond en dat het een goede show was.

Na verloop van tijd werden haar songs minder, haar clips weirder en haar verschijning steeds angstaanjagender (lees: anorexia-dunner). Ik was er wel klaar mee. De hits bleven uit en het leek erop dat Lady Gaga de annalen van de popmuziek zou ingaan. Weliswaar met 3 nummer-1-hits in de Top 40, maar iets uit een ander decennium.

Tot ik de trailer van A Star Is Born in de bioscoop zag. Bradley Cooper als een soort countryversie van Bruce Springsteen, maar ik herkende zijn tegenspeelster niet. Dat bleek Lady Gaga. Meer vlees op de botten en minder make-up, oftewel ze ziet er een stuk gezonder uit. De film kreeg verbazingwekkend positieve pers en dat is wel terecht. Niet voor het verhaal, dat nogal voorspelbaar is. Maar de muzikale chemie tussen Bradley Cooper en Lady Gaga is geweldig. Zij schreef de meeste songs zelf en dat is ze nog niet verleerd. En haar stem is krachtig. Het zijn andere tijden in de hitbusiness, maar het zou mij niet verbazen als ze weer in de Nederlandse Top 40 komt. In Engeland komt het duet Shallow deze week al op nummer 13 binnen.

It’s not right, but it’s okay (Whitney)

Rond 2000 was het als dj in een homoclub niet zo moeilijk om de vloer te vullen met dansend publiek. Zet de Thunderpuss Remix van Whitney Houston met It’s Not Right, But It’s Okay op en het komt goed. Als dj op het COC Leiden heb ik het vaak als paardenmiddel gebruikt, als de meute nog niet echt bereid was de lege dansvloer te vullen. Ik was geen groot Whitney-fan. Haar meeste hits vond ik zeiknummers op een enkel uptempo nummer na (I Wanna Dance With Somebody). Maar met haar nieuwe image en sound op het album My Love Is Your Love veranderde dat.

In die tijd was het al een publiek geheim, dat de getalenteerde zangeres een drugsprobleem had. En het huwelijk met Bobby Brown werd een beetje gezien als rookgordijn voor haar lesbische gevoelens. Het fijne wisten we er nog niet van, maar ach sex en drugs horen nu eenmaal bij de showbusiness. Ik was een keer in een homobar in New York, waar een valse travestiet op het podium de onvergetelijke opmerking maakte: “It’s so hot in here. I’m sweating like Whitney at costums control.”

Whitney-UK-poster

Nu zijn er twee Whitney-documentaires. Op Netflix staat Can I Be Me, die vooral handelt over de band tussen Whitney en haar onafscheidelijke jeugdvriendin en persoonlijk assistent Robyn Crawford. Hun relatie zou ook seksueel van aard zijn geweest, maar de stinkjaloerse Bobby Brown zou hebben bewerkstelligd, dat Robyn ontslagen werd. In de bioscoop draait de tweede docu, simpelweg Whitney getiteld. Daarin komt de inner circle van de zangeres uitgebreid aan het woord. Inclusief Bobby Brown, die niet over drugs wil spreken, ook al heeft dat haar en hun dochters dood veroorzaakt.

Uiteindelijk wordt onthuld, dat Whitney en haar broer als kind door hun tante seksueel zijn misbruikt. Een traumatische gebeurtenis, die wellicht haar latere destructieve gedrag verklaart. Hoe dramatisch ook, beide films onderbelichten eigenlijk haar muzikale loopbaan. Daarom maar mijn drie hoogtepunten van Whitney Houston. Niet verrassend komen die allemaal uit haar latere loopbaan.

3. Million Dollar Bill (2008)

Van haar laatste album I Look To You, dat nogal ondergewaardeerd is, komt dit heerlijke nummer.

2. It’s Not Right, But It’s Okay (Thunderpuss Remix) [1999]

De kwaliteit van de clip is niet zo, maar dit is wel de ultieme remix. Het origineel vind ik te r&b, maar de tekst is wel weer geweldig. Niet alleen op homoclubs, maar ook op bruiloften deed dit het goed (best ironisch met deze tekst over overspel!)

1 My Love Is Your Love [1999]

If tomorrow is Judgement Day. Ik ken haast geen betere openingsregel van een tophit. De tekst gecombineerd met het heerlijke ritme en de sterke maar niet zo hoge stemgeluid van Whitney maken dit voor mij haar prijsnummer. Nummer 3 in Top 40!

Amazing Grace

Voor mij als tiener was Grace Jones meer een fenomeen dan een zangeres. Ik vond haar uitdossingen en optredens (wanneer ze weer eens op tv was) meer indrukwekkend dan haar zangtalent. Dat is inmiddels totaal bijgedraaid. Ik heb een driedubbel-cd met haar grootste hits en die vind ik geweldig. Mijn favoriete nummer is Do or Die. Dat was geen hit in Nederland, maar is pure disco.

Grace als fotomodel en filmster vond ik ook geweldig. Ze speelde in de eerste James Bond die ik zag, A View to a Kill. En haar fotosessies met Dolph Lundgren horen tot de meest sexy die ik me kan herinneren. De blonde Viking met de sterke zwarte vrouw en hun goddelijke lichamen.

Nu is er in de bioscoop de documentaire Grace Jones: Bloodlight and Bami. Elf jaar is er gefilmd. Van een bezoek aan Jamaica in 2005 tot en met een concert in 2016. Het levert een nogal onsamenhangend document op over o.a. de opnamen van een in eigen beheer opgenomen plaat en haar zware jeugd in Jamaica met een stiefvader die de kinderen sloeg uit liefde. Je krijgt soms het gevoel dat ze daardoor zo’n sterke vrouw is geworden. Maar de filmmakers geven minimale duiding en trekken nergens conclusies. Misschien is dat ook beter.

Gelukkig wordt het afgewisseld met haar fenomenale optredens van grote hits en minder bekende songs. Allemaal in excentrieke outfits en geweldig gezongen. Want één ding wordt duidelijk: ze staat nog steeds haar mannetje.

Chess The Musical

Ik ben altijd openlijk ABBA-fan geweest, ook toen het allesbehalve cool, hip of retro was. Maar midden jaren 80 toen ik studeerde stond het als het ware op een lager pitje. ABBA was er geruisloos mee gestopt en de leden gingen hun eigen gang. Ik volgde dat nog wel een beetje, maar niet zo fervent als eerder en later. Toch had ik van het begin een zwak voor de musical Chess, die Benny en Björn met Tim Rice hadden geschreven.

Het was de eerste musical die ik als LP kocht en ook die ik in het theater zag. In de zomer van 1986 ging ik naar Engeland en hoewel het vreselijk duur was, kocht ik een kaartje. Er was alleen plek in de matinee. Die middag hield mijn horloge er mee op. Dus was ik een kwartier te laat. De show was state-of-the-art met bewegende schaakborden, maar de echte trekker was Elaine Paige.

Toch is de musical nooit een echt succes geworden. Ik begrijp dat wel. Het verhaal is nogal onnavolgbaar met de parallelle politieke, sportieve en romantische verwikkelingen. Er zijn eigenlijk vier (!) hoofdpersonen wat qua focus niet helpt. En het einde is somber/cynisch/melancholisch. “But we go on pretending, stories like ours have happy endings”. Daarmee stuur je het publiek niet vrolijk het theater uit. Ondanks de zwaktes blijf ik het fantastisch vinden. De muziek gaat van rock en pop tot opera. De teksten zijn ijzersterk. En dan natuurlijk twee vette wereldhits (One Night in Bangkok en I Know Him So Well).

Vandaag zag ik in Londen de nieuwste productie in samenwerking met de English National Opera. Door de jaren heen zijn er talloze variaties gemaakt in de hoop daarmee de show sterker te maken. Voor de Broadway-versie werd zelfs een nieuw nummer geschreven (Someone Else’s Story). De meest ingrijpende verandering was de versie waarin het hele verhaal op één plek plaatsvond (Merano). En dus werd One Night in Bangkok gedegradeerd tot een liedje in een Karaoke-bar. Gelukkig is die dwaling in de huidige show rechtgezet. Er kan met gemak worden gesneden in het verhaal (6 minuten naar twee schakende kerels kijken boeit niet echt evenals de hele geschiedenis van het spel en zijn wereldkampioenen), maar van het prijsnummer blijf je af.

Best Beatles Covers (BBC)

Ik ga me op heel glad ijs bewegen. Tenminste voor alle fanatieke Beatles liefhebbers, en dat zijn er nogal wat. Ik heb niet zoveel met dit bandje uit Liverpool. Ze waren al lang en breed gestopt voordat ik serieus muziek ging volgen. In mijn ogen “ouwe lullen” vertelden in mijn jeugd steeds dat er na the Beatles geen goede popmuziek meer kon worden gemaakt. Dat hielp ook niet. Toch heb ik door de jaren veel van hun nummers leren waarderen. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat dit voornamelijk kwam door coverversies.

Ik beperk me tot de vijf mooiste nummers van The Fab Four, gezongen door top-performers. 

5. Dear Prudence – Siouxsie and the Banshees (1987)

Hun grootste hit (#3 in UK Top 40) bleek een Beatles cover. Ik vond het desondanks een leuk nummer.

4. Helter Skelter – U2 (1989)

“This song Charles Manson stole from the Beatles, we’re stealing it back”. Zo begint Bono deze cover. Ik was gefascineerd door de serie over Manson met dezelfde naam, maar kende het nummer van The White Album niet echt. 

3. Something – Shirley Bassey (1970)

Mijn Minerva-buurjongen op de studentenflat had een verzamelplaat van Shirley Bassey, waar dit nummer op stond. Hij draaide het graag en door de muren kon ik meegenieten. Dit nummer was mijn favoriet.

2. Come Together – Michael Jackson (1995)

Hij had de rechten van de meeste Beatles-songs gekocht en besloot er ook een op te nemen. Dan maar meteen een van de allerbeste. Hij deed dat al in 1987 voor de film Moonwalker, maar ik leerde het pas kennen toen het op het album HIStory uitkwam.

1. The Long and Winding Road – George Michael (1999)

Het nummer in de productie van Phil Spector zoals het op de laatste plaat Let It Be staat, schijnt het einde van de band te hebben betekend. Ik leerde het pas kennen toen George Michael het zong op het tribute concert voor Linda McCartney uit 1999. De melancholie druipt er vanaf en dat vind ik er zo mooi aan. De zang van George is zoals altijd fenomenaal. Prachtig.

Laat me weten wat jouw favoriete Beatles-cover is!

Drive Baby Drive (I-Pod)

De hoofdrolspeler van de onverwachte hitfilm Baby Driver houdt er vreemde gewoonten op na. Maar wel leuke. Niet alleen is hij een behendige chauffeur die de vluchtauto van bankovervallers bestuurt alsof hij op een racecircuit rijdt. Hij neemt met een ouderwetse dictafoon gesprekjes op en maakt daar hippe muziek bij. Die neemt hij dan weer op audiocassettes op. Zo heeft hij ook nog een bandje met MOM (omgekeerd leest dat als WOW), waar de stem van zijn moeder op staat.

Dat retrogedrag zit in zijn genen. Als hij een liedje niet kent, dat een serveerster in een bar zingt, gaat hij direct naar een tweedehands vinylzaak om het nummer op te sporen. “Oftewel hij doet erg zijn best hip te zijn“, hoor ik u denken. Maar het grappigst is zijn obsessie met de I-Pod. Hij heeft er verschillende met kleurige outfits. Zo is er een I-Pod voor elke gelegenheid en elke gemoedstoestand. Het zijn I-Pod Classics, de Rolls Royce onder de Mp3-spelers. Ook ik kan nog steeds niet zonder hem. Met zijn 180 GB kunnen er meer dan 20.000 liedjes op. Ook voor mij is dat niet genoeg en moet ik keuzes maken wat ik er op zet.

Hopeloos ouderwets“, hoor ik u denken. “Er is toch Spotify? Daar staat toch alles op?” Dat dacht Apple ook en besloot twee jaar terug de productie te stoppen. Op Marktplaats kosten ze echter tweedehands evenveel als destijds nieuw. Ik hoop dan ook van harte dat Baby Driver de ogen van Apple doet openen en gaan ze hem weer op de markt brengen (in een limited edition of zo). Ik geloof er wel in. Uiteindelijk werd vinyl ook dood gewaand.

O, en had ik al gezegd dat de film fantastisch is en een te gekke soundtrack heeft met de Nederlandse bands Focus en Golden Earring? (Binnenkort ook op vinyl verkrijgbaar)!

Lees hier mijn blog Vinyl Lovers