Category Archives: Muziek

New Order (3 times)

1. 1982 Blue Monday

Ik weet niet meer waar ik hem voor het eerst hoorde, maar ik was meteen verkocht. Kenmerkend waren de stampende beats, die overduidelijk schatplichtig waren aan Donna Summer en Giorgio Moroder, en de melancholische new-wave melodie. Uiterst dansbaar en zoals dat in die tijd hoorde met een nummer van ruim 7 minuten: op 12 inch. De hoes was ook bijzonder. Die had namelijk het uiterlijk van een floppy disc. In 1982 had ik geen idee wat dat was, maar later heb ik mijn scriptie gemaakt op zo’n slappe schijf. Nog steeds de best verkochte maxi-single in Engeland en in Nederland kwam de plaat ondanks het dure format (er was geen 7″ single van!) op nummer 3 in de Top 40.

Blue Monday 2

2. 2002 True Faith

Ik ging in die tijd een aantal keer alleen naar New York of om preciezer te zijn naar Hoboken, New Jersey aan de andere kant van de Hudson River. Daar woonde mijn vriend D. die voor een baan naar Amerika was verhuisd. Ik ging veelal mijn eigen gang, terwijl ik bij hem logeerde. Zo kwam ik terecht in The Pyramid Club, waar in die tijd op vrijdagavond een party met de veelzeggende titel 1984 was. Alleen maar jaren 80 muziek. Daar draaiden ze een hit van New Order die ik al lang was vergeten. Dat was niet zo gek, omdat het in Nederland niet eens in de Tipparade had gestaan, maar de opvallende clip werd veel gedraaid op Music Box. Het was True Faith. Reden genoeg om hun verzamelaar aan te schaffen.

3. 2019 Music Complete

Nu is het oktober 2019 en New Order treedt deze week op in Amsterdam. Mijn vriend R. vroeg of ik meeging en daar hoefde ik niet lang over na te denken. Hun laatste plaat Music Complete dateert alweer uit 2016 en die heb ik destijds regelmatig gedraaid (ook omdat Brandon Flowers erop meezingt). Eerder dit jaar kregen ze juichende kritieken voor hun optreden op Lowlands. Nou kreeg The Cure dat ook voor hun show op Pinkpop, maar ik heb een duidelijke voorkeur voor New Order. De combi van new wave, electropop en disco staat nog steeds als een huis. Eens kijken of die oudjes er ook live een feestje van weten te maken.NewOrder_CompleteMusic_Packshot

 

 

 

Rotterdam Ahoy

Veertig jaar geleden was ik voor het eerst in Ahoy, twee keer wel te verstaan. In 1979 ging ik naar de jongerenbeurs Casanova, die in de bijgebouwen van het Sportpaleis plaatsvond. En op 24 oktober 1979 in het sportpaleis naar het concert van mijn Zweedse idolen ABBA.

En ik heb besloten volgend jaar weer te gaan als in mei 2020 het Eurovisie Songfestival er plaatsvindt. Ik heb nog geen kaartje, maar als de finale niet lukt, dan een halve finale of een openbare generale repetitie. Voor mij stond vast (nadat Duncan Laurence de overwinning voor Nederland opzienbarend had binnengehaald) dat het evenement naar de havenstad moest. Amsterdam zeurt al jaren over teveel toeristen en Maastricht is leuk, maar heeft te weinig historie op dit vlak. Want Ahoy heette weliswaar vroeger Sportpaleis, voor mij blijft het de rockhal, waar vroeger elke grote artiest kwam (voordat de Ziggodome die rol overnam).

Dit zijn na ABBA een paar van de meest memorabele artiesten die ik er heb gezien:

George Michael (12-4-1987 en 22-10-2011)

George MichaelHet is dat Wham! nooit in Nederland is geweest voor een show, anders was ik daar wel naar geweest. Vanaf het eerste begin (Young Guns) was ik fan van Wham!, niet in de laatste plaats door George. Toen hij na het succes van zijn eerste solo-album Faith naar Ahoy kwam, was ik er als de kippen bij. En ik stond ergens vooraan en had op een gegeven moment eye contact met hem. Daarna duurde het heel lang voordat hij weer ging optreden. Bij zijn laatste show in Nederland was ik ook en opnieuw in Ahoy: Symphonica. Een tour met een enorm orkest en met veel ballads en covers. Ik vond het prachtig, al was toen de creatieve rek er al een beetje uit . Het blijven echter memorabele momenten van een groot artiest, die veel te jong heenging.

Moby (5-12-2000)

Op pakjesavond was Ahoy best groot voor Moby. De tweede ring was met zwart toneeldoek afgedekt. Toch was er best veel publiek voor deze artiest die het jaar ervoor zijn creatieve en commerciële hoogtepunt had met het album Play. Hij was doorgebroken in de house-periode met zijn bewerking van het Twin Peaks theme in Go. Hij wist alle stijlen door elkaar te mixen tot een totaal eigenzinnig ecclectisch geheel. Ik was nog nooit naar een houseparty geweest. MobyDit kwam heel in de buurt en ik snapte de aantrekkingskracht ervan. Reden om het jaar daarna naar Sensation White te gaan. Zo kwam van het een het ander.

Kings of Leon (2-7-2009)

Ik was een keer aan het spinnen en toen draaide de instructrice Sex on Fire. Ik kende het nummer vaag, maar wist niet van wie het was. Ik vroeg het en zo kwam ik in contact met Kings of Leon. Volgens mijn broer een geweldige band, die met elk album beter werd. Dus ging ik ze allemaal kopen en luisteren. En inderdaad al geweldige muziek voordat ze bij het grote publiek doorbraken. Het concert in Ahoy was op een dag dat de mussen van het dak vielen en Ahoy had niet echt een goede airco. Dus het was éém grote zweetmassa in de Arena. Normaal ga ik niet vaak naar de bar, maar die avond was het anders niet vol te houden. De bandleden hadden toen al moeite met de roem en dat straalden ze helemaal uit. Ze speelden mijn favoriet Knocked Up niet, maar dat blijken ze maar bij hoge uitzondering te doen.

Toch vond ik het een topavond en een van de laatste keren, dat ik in Ahoy was. Maar daar komt binnenkort hopelijk verandering in.

Lees ook: Oh What A Circus! Oh What A Show! (Eurovision) of We Are Family (Kings Of Leon)

 

 

 

 

 

Blinded by the Boss (Springsteen)

In 1985 ging ik naar The Boss in de Kuip naar zijn Born in the USA tour. Ik kende niet zoveel muziek van hem, eerlijk gezegd alleen de hits van The River en Born in the USA. Dat mocht niet verhinderen, dat het nog steeds een van de meest indrukwekkende concerten was die ik bezocht. Ik kende niet alleen veel meer nummers dan ik dacht, maar het was vooral een 100% energiek optreden. Veel nummers kende ik van andere artiesten, omdat Bruce ze voor hen had geschreven (Because the Night, Fire), of als cover (Blinded by the Light van Mannfred Mann en Born to Run van Frankie Goes To Hollywood).Bruce Springsteen

Nu is in de bioscoop de film Blinded by the Light. Het gegeven is zo vergezocht en onwaarschijnlijk, dat het fascinerend is. Een zoon van Pakistaanse immigranten in Luton 1987 krijgt twee cassettebandjes van een Sikh schoolgenoot met de toevoeging: ‘Luister eens naar The Boss. En wees er zuinig op!’ De jongen is meteen verkocht en vergeet alle hippe, synthesizer-pop uit die tijd. Hij wordt vooral aangetrokken door de teksten over de Amerikaanse Droom en de keerzijde daarvan. Die blijken goed te passen bij zijn eigen uitzichtloze bestaan. In het Engeland van Margaret Thatcher is geen werk meer voor zijn vader, er is weinig verhuld racisme richting hun gemeenschap en de jongen blijkt stiekem Engels te studeren (i.p.v. economie) en met een Engels meisje te daten.blinded-by-the-light-2019-viveik-kalra-warner-bros.-pictures

Het is een typisch Engelse feelgood-movie met nostalgische muziek, grappige scenes, maar ook scherpe rafelranden. En veel, heel veel Springsteen, die als een moderne guru of Shakespeare wordt opgevoerd. Alsof zijn teksten op elke situatie passen. Dat is soms een beetje veel van het goede. Het is wel aanleiding om weer eens beter naar die teksten te luisteren. Ik kwam er nu pas achter dat de tekst van het vrolijke Dancing in the Dark een droefgeestige ondertoon blijkt te hebben. De meest opvallende scene is als de zus naar een zogenaamde daytimer gaat. Een ogenschijnlijk nette bijeenkomst van jonge Pakistanis om 10 uur ‘s ochtends, waar binnen in een club de bezoekers zich totaal anders kleden en uit hun dak gaan op aanstekelijke Aziatische muziek. Dat past helemaal bij de moraal van het verhaal: ‘volg je eigen pad, maar verloochen nooit je roots’.

Yesterday (Ed Sheeran)

LET OP: dit blog kan spoilers bevatten!

Ooit ging ik met een kameraad van de studentenvereniging naar de Beatlesfilm A Hard Day’s Night in de filmzaal van het LVC. Ik ben nooit echt fan van the Fab Four geweest en deze film hielp daar ook niet bij. Het verhaal was flinterdun (nog dunner dan dat van ABBA The Movie) en het acteren houterig. En laten we eerlijk zijn, de beste nummers van The Beatles moesten nog komen.

Nu is er de film Yesterday, een romantische comedy van Danny Boyle, de man die niet de nieuwe James Bond ging maken. Het gegeven beschouw ik maar even als bekend: ‘Wat als maar één iemand The Beatles en hun nummers kan herinneren?’ Een geniaal uitgangspunt, maar levert dat een interessant verhaal op? Het antwoord is nee en ja. Het is immers een romantische comedy, zo ongeveer het meest platgetreden filmgenre. Maar het is tegelijk een satire op de hedendaagse muziek-business. En op dat niveau werkt de film meer dan geweldig. Hoewel niet iedereen in de zaal erom moest lachen, vond ik die grappen (bijvoorbeeld over The White Album) ijzersterk.57805

Hoe gaaf is het dan om de meest onwaarschijnlijke superster van dit moment, Ed Sheeran, zichzelf te laten spelen met een overgrote dosis (typisch Engelse) zelfspot.  Alleen daarvoor verdient hij lof. Bovendien acteert hij niet onverdienstelijk als zichzelf. 🙂 Zijn eigen liedjes in de film steken toch een beetje bleek af bij de evergreens van The Beatles. En laten we eerlijk wezen, een songwriting battle met The Long and Winding Road, waarschijnlijk het allermooiste nummer van The Beatles. Dat ga je nooit winnen.

Lees ook mijn blog: Best Beatles Covers (BBC)

Best non-winners (Eurovision)

Het is weer mei. Het mag weer. Ik draai weer veel Eurovisie muziek. Gevoelsmatig hoort het bij de lente en voor mij is het de zoektocht naar de perfecte popliedjes binnen de beperking van 3 minuten. Een paar jaar geleden maakte ik een gebrand ceedeetje voor A.B. (voor een speciale gelegenheid) met daarop de beste Eurovisieliedjes die niet hebben gewonnen. Volledig subjectief naar mijn bescheiden smaak. Ik vond het een compliment dat de ontvanger van het schijfje (wie maak je daar tegenwoordig nog blij mee?) veel plezier van de selectie beleefde.

Helaas heeft Spotify teveel gebreken om er een gedeelde playlist van te maken. Daarom hier maar een aantal trends en voorbeelden.

Had moeten winnen

Helaas zijn er veel liedjes die veel beter waren dan de winnaar van dat jaar. Soms halen die dan alsnog een hit. Denk aan de Engelse inzending uit 1998 van Imaani (Where Are You), dat een grote hit werd. Of Julie van Daniel uit 1983. Vorig jaar gaf Nederland de meeste punten aan Duitsland. Het mocht niet baten, maar  het prachtige You Let Me Walk Alone van Michael Schulte werd terecht nog een echte radio- en Top 40-hit. Maar Yohanna had in 2009 voor Ijsland moeten winnen (i.p.v. Noorwegen) met Is It True. Het beste Songfestivalliedje (niet de beste jurk) in tijden. Met een prachtige melancholische melodie.  Hier kun je me altijd voor wakker maken.

Franstalig

Ik ben dol op Franstalige liedjes. Ze doen me denken aan lange autovakanties door mooie landschappen en zonnige stranden. De Fransen begonnen eind jaren ’80 met een geslaagde missie om het Songfestival moderner en diverser te maken. Amina haalde  in 1990 evenveel punten als Zweden met Le Dernier Qui A Parlé, maar moest Carola voor laten gaan. Zeer onterecht. Maar ik kies hier nu voor Mama Corsica van Patrick Fiori, dat in 1993 meedeed. Als je hier geen zin van in vakantie krijgt, weet ik het ook niet meer.

Scandinavië

Mijn voorliefde voor Zweden acht ik bekend. Ze hebben elk jaar goede popliedjes en weten altijd wel weer iets nieuws te bedenken (al vind ik het gospelliedje dit jaar teveel nageaapt van Oostenrijk vorig jaar). Denk bijvoorbeeld aan It Hurts van Lena Philipsson dat zo uit de koker van Stock, Aitkin & Waterman had kunnen komen. Maar ook Noorwegen brengt ieder jaar wel een eigenzinnig nummer. Denk aan de verstilde ballad Silent Storm van Carl Espen, maar ik kies voor de Daft Punk-achtige inzending uit 2017 van JOWST (Grab The Moment).

Onverstaanbaar

En dan zijn er de liedjes in de eigen taal, ook al hoeft dat al zo’n 20 jaar niet meer. Soms is dat een betere strategie dan een onverstaanbaar Engels liedje met een zwaar Oost-Europees accent gezongen. Molitva won zelfs met zo’n onverstaanbaar liedje. En er was het prachtige Kedvesem van Hongarije in 2013 of dit prachtig gezongen Kuula uit Estland. Geen idee waar het over gaat, maar het komt direct bij je binnen.

Dit jaar is Nederland de grote favoriet. Arcade van Duncan Laurence is met kop en schouders het beste liedje van 2019. Maar in een festijn, waar het beeld door de jaren heen alleen maar belangrijker is geworden, weet je het nooit. Toch hoop ik niet dat Arcade op de afspeellijst van niet-winnaars terechtkomt.

 

ABBA & Queen (1974)

In mijn tienerjaren waren er twee bands waar ik enorm van hield: ABBA en Queen. In die volgorde. Mijn vriendje met wie ik elke dag naar school fietste had hetzelfde maar dan in omgekeerde volgorde. Er was een soort rivaliteit tussen de twee bands. Echte liefhebbers van Queen haalden hun neus op voor ABBA en veel fans van de Zweedse band vonden die Engelse rockers veel te heftig. Ik moest eraan denken nadat ik een boek over ABBA uit had, waarin Queen nergens genoemd wordt. Toch zijn er meer overeenkomsten tussen de twee bands dan je op het eerste gezicht zou denken.

1 Amerika veroverd?

Beide bands waren ontzettend populair, maar meer in Europa dan in Amerika.  Het zal je verbazen, dat beide bands, maar vier Top 10 hits in de Billboard Hot 100 hadden. ABBA had één nummer 1 hit (Dancing Queen) en één nummer kwam op 3 (Take A Chance On Me). Queen stond twee keer op één, maar verrassend genoeg niet met Bohemian Rhapsody. abba-reunite-virtually-mainTraditionele rock and roll en vette funk-disco deden het beter voor Queen: Crazy Little Thing Called Love en Another One Bites The Dust. Voor beide groepen geldt, dat dit geenszins slechte prestaties zijn. Een beetje teleurstellend is het wel, als je bedenkt hoe mega-succesvol ze in de rest van de wereld waren. Blijkbaar was de muziek toch te Europees. En voor Queen geldt, dat de clip van I Want To Break Free de doodsteek was voor hun succes in the States. MTV weigerde het te vertonen (volgens hun biopic vanwege de crossdressing, maar volgens mij vanwege de orgie-achtige taferelen in dezelfde video).

2 Gay appeal

leather-freddie-002Beide bands hadden een duidelijke aantrekkingskracht op de homogemeenschap, die pas veel later openlijk werd. In het geval van Queen kwam dit allereerst door Freddie Mercury. Die was weliswaar zijn hele carrière officieel niet ‘uit de kast’, maar hij wist alle homo-prototypes in zijn voorkomen te gebruiken. Dat startte in de tijd van de glamrock (in goed Nederlands: nichtenrock), maar later meer in zijn leren outfit en vette snor als Muscle Mary. En vrijwel altijd met ontbloot bovenlijf. Bij ABBA ligt het iets ingewikkelder. Twee getrouwde heterostellen, die al redelijk op leeftijd waren toen ze doorbraken (Frida was bij de  doorbraak in 1974 al 29 en tweemaal moeder!). De outfits waren in het begin zeker extravagant, maar of dat hun gay appeal verklaart? Ik denk dat het vooral de songtitels van Dancing Queen en Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight) waren in combinatie met het feit, dat het uncool was als je van ABBA hield in de seventies. Veel mensen kwamen pas veel later als ABBA-fan uit de kast.

3 Hits, hits en nog meer hits

1974 was voor beide bands het doorbraakjaar: Killer Queen en Waterloo. Voor zover bekend hebben de bands elkaar slechts één keer ontmoet bij een Engelse TV-show in november 1974, waar helaas alleen foto’s van bewaard zijn gebleven. Ze maakten hit na hit die elkaar in een moordend tempo opvolgden. En zowel ABBA als Queen wisten elke keer weer te verrassen met een grote verscheidenheid aan stijlen (rock, disco, opera, cabaret, uptempo en ballads). Elke hit was anders dan zijn voorganger, maar had wel onmiskenbaar het geluid van de band. En de albums? Die waren eerlijk gezegd wisselend van kwaliteit. Niet voor niets zijn Queen Greatest Hits en ABBA Gold hun bestverkochte albums.

4232300A

Rechts de leden van Queen en in het midden ABBA

Ik heb me altijd afgevraagd of ze van elkaars muziek hielden. In een documentaire uit 1977 laat Roger Taylor zich enigszins laatdunkend uit over ABBA, maar ik weet vrijwel zeker dat Freddie met zijn eclectische muziek- en kledingstijl heeft genoten van de muziek en outfits van dat rare stelletje Zweden.

Top 10 Queen

Binnenkort komt na jaren gesteggel eindelijk de film Bohemian Rhapsody over Queen en Freddie Mercury in de bioscoop en ik ben erg benieuwd. Voor mij aanleiding om mijn tien favoriete Queen nummers op een rij te zetten. Ik heb me beperkt tot nummers die in de Nederlandse Top 40 hebben gestaan. Daardoor vielen veel hits af, maar Brighton Rock, Good-Oldfashioned Loverboy en Sail Away Sweet Sister vielen ook buiten de boot.

10. Crazy Little Thing Called Love (1980)

Zo simpel kunnen liedjes zijn. Volgens zeggen binnen een paar uur geschreven. De clip deed de rest! Hun eerste van twee nummer 1 hits in USA.

9. Las Palabras de Amor (1982)

Een van hun kleinste hits in Nederland vind ik nogal ondergewaardeerd. Wel hun grootste hit in Latijns Amerika!

8. You Don’t Fool Me (1996)

Beste nummer van postuum uitgebrachte Made In Heaven met heerlijke jaren 90-beat. Freddie zou het mooi hebben gevonden.

7. Under Pressure (1981)

Op hun minst succesvolle album Hot Space sinds hun doorbraak staat wel een van hun zes Nederlandse nummer 1 hits. With a little help of friend David Bowie, die op het Freddie Mercury Tribute een memorabele versie met Annie Lennox deed.tumblr_nmee8zAoMr1t6c9bro1_1280

6. Innuendo (1991)

De zwanenzang van Freddie kwam uit vlak voor zijn dood en heeft alle karakteristieke bombastische Queen-elementen.

5. Bohemian Rhapsody (1975)

Ik was nog iets te jong om echt fan te zijn, toen dit op één stond. Natuurlijk heerlijk om met mee te brullen, maar sleetsheid ligt altijd op de loer. De versie van Panic At The Disco vond ik dapper en sterk!

4. Killer Queen (1974)

De zin “Let them eat cake instead, Just like Marie Antoinette” begreep ik pas tientallen jaren later toen de film over Marie Antoinette in de bioscoop kwam.

3. Another One Bites The Dust (1980).

Queen Another one bites the dustHun grootste hit in Amerika was disco! Volgens zeggen was het Michael Jackson die vond, dat ze dit als single moesten uitbrengen. Die had er kijk op.

2. Don’t Stop Me Now (1978)

Heerlijk voortstuwend upbeat tempo en lekker gekke tekst. Heel vaak heb ik dit nummer ongewild in mijn hoofd als ik hard aan het fietsen ben.

  1. Somebody To Love (1976).

Het was een strenge winter en dit stond op nummer 1. Het is eigenlijk een liefdesliedje met een begrijpelijke tekst (in tegenstelling tot Bohemian Rhapsody). En toen tijdens het Tribute Concert George Michael het stadion omver blaasde met zijn versie, wist ik het zeker. Dit is mijn topfavoriet.

Lees ook mijn blog: Queen in Leiden (1984)