Category Archives: Muziek

Disco-Rock Killers

Het is een beetje vloeken in de Stones-kerk, maar mijn favoriete nummer van The Rolling Stones is hun eerste discohit Miss You uit 1977. StonesIk zat in de brugklas en hield erg van disco. Die was toen op zijn top met Saturday Night Fever als voorlopig hoogtepunt. ABBA, The Bee Gees, Chic etc. Ik vond het geweldig. Maar de combinatie tussen rock (voor mij de muziek van mijn oudere broers) en disco was totaal vernieuwend en vond ik te gek.

Een jaar later was het KISS, die een megahit had met I Was Made For Loving You. Op het hoesje stond de term Disco-Rock vermeld. Daarmee leken de hardrock-heren van de band te willen zeggen, dat het een combi van disco en rock was. De meesten vonden het echter meer disco dan rock. Maar het was wel hun grootste hit ooit!  In de jaren 90 en

Kiss

later zag je steeds vaker de combi mede onder invloed van het fenomeen remix. Rockplaten hadden nu eenmaal een bewerking nodig om gedraaid te worden in discotheken en clubs. Als dj draaide ik vaak Even Better Than The Real Thing van U2 die het als remix geweldig deed op de dansvloer. Bands als The Prodigy of Underworld wisten ook wel raad met de combi elektronische dansbare muziek en rock.

Inmiddels is het genre rock totaal niet meer hip. Er staat bijna geen rockhit meer in de Top 40, zelfs Pinkpop programmeert steeds minder rock en remixen maken is ook een beetje uit. En dan is er de nieuwe single van The Killers. Het was altijd al een beetje een merkwaardige band. Afkomstig uit Las Vegas met een flamboyante zanger die uit de Mormoonse gemeenschap kwam. Brandon Flowers stak in interviews en zijn solo-albums zijn voorkeur voor jaren-80 electropop (Pet Shop Boys, Bronski Beat) niet onder stoelen of banken. En hun grootste hit Human (remix door Armin van Buuren!) valt onmiskenbaar onder het kopje Disco-Rock. Ze waren er even vijf jaar tussenuit en nu hebben ze een nieuwe single The Man. Wordt het een glorieuze comeback of hebben ze de tijdgeest toch niet voldoende aangevoeld om er een hit mee te scoren? Hoe dan ook, ik vind het weer fan-tas-tisch!

Lees ook mijn blog over de Kerst-singles van The Killers: Christmas Carols

Vinyl (Top of Flop)

Onlangs maakte HBO bekend dat er geen tweede seizoen van Vinyl kwam. Een teleurstelling voor de grote namen achter deze serie, Mick Jagger en Martin Scorsese. Zij bedachten de serie over een kwijnend platenlabel begin jaren ’70, American Century Records. Klinkt allemaal veelbelovend, dus je vraagt je af, wat er mis is gegaan.

Laten we met het goede nieuws beginnen: de soundtrack van de serie is top! Lekkere muziek uit de jaren ’70 (origineel of covers) en een paar goede songs speciaal voor de serie gemaakt. Niet onbelangrijk voor een verhaal over de muziekindustrie. James Jagger heeft de rol vast via zijn vader gekregen, maar hij overtuigt helemaal als posterboy van Nasty Bits (een soort Sex Pistols). Helaas houdt daar het goede nieuws op.

De bijna twee uur durende pilotaflevering mag dan wel door Martin Scorsese zijn gemaakt. Hij is veel te lang en te saai. De verhaallijnen in de hele serie zijn nogal afgezaagd en voorspelbaar. Vooral alle beroemde acts die het label niet op waarde weet te schatten (in de pilot is het ABBA, in de slotaflevering Queen), of niet lukt in te lijven (de episode met Elvis is totaal ongeloofwaardig). Hoofdrolspeler Bobby Cannavare die er alles aan doet op Al Pacino te lijken. Eigenlijk maakt Vinyl dezelfde fout als de personages in de serie, die vooral zoeken naar de nieuwe Beatles, de nieuwe Bowie etc. Precies zo lijkt Vinyl teveel op andere shows of films (Good Fellas, Scarface, Mad Men), terwijl originaliteit de sleutel voor succes is.

De serie is niet slecht, maar je verwacht meer. Het heeft de juiste ingrediënten, maar zonder chemie wordt het het niet. Zo blijkt maar weer eens dat een hit achteraf wel te verklaren is, maar vooraf niet te voorspellen. Bij muziek en series.

ABBA en Leiden

In januari 1979 ging ik voor het eerst alleen met de trein naar Leiden. Mijn ouders waren nooit erg moeilijk als ik ergens naar toe wilde. Veel ervaring met openbaar vervoer hadden zij ook niet, dus dat moest ik zelf uitzoeken. Het was voor het eerst dat ik alleen met de trein reisde. Ik kan me er vooral van herinneren dat het treinkaartje van ouderwets dik karton was.

ABBA 8De aanleiding was een ABBA-fanclubdag, die plaatsvond in de Stadsgehoorzaal in Leiden. Het Leids Dagblad wijdde er een artikel aan en volgens mij sta ik op de foto (op de achtergrond rechts). Het was niet de eerste keer dat ik in Leiden was. Dat was op een excursie met de brugklas naar het Rijksmuseum voor Oudheden. Maar dat ABBA en Leiden mijn liefdes voor het leven zouden worden, had ik toen nog niet durven bevroeden. (Met de trein is het helaas een haat-liefdeverhouding geworden).Ik moest er aan denken, omdat dit weekend (eind april 2016) de huidige ABBA-fanclub haar 30e verjaardag viert. Normaal vindt dit plaats in Roosendaal (waar de Internationale ABBA-fanclub is gevestigd), maar nu in Stockholm. Uiteraard in ABBA The Museum. Het was een bijzondere dag, die eindigde met een ABBA-disco, waar zelfs op obscure B-kantjes enthousiast werd geswingd. Maar het hoogtepunt was toen Benny de zaal onverwacht binnenkwam om vragen van fans te beantwoorden. Daarna nam hij plaats achter de piano en zong de hele zaal Thank you for the Music. 


ABBA in concertIn oktober van 1979 mocht ik van mijn ouders naar het concert dat mijn idolen gaven in Sportpaleis Ahoy Rotterdam. Dat was op een doordeweekse avond en dus was de voorwaarde dat ik met een jongen van 18 uit onze straat meeging. Hij was ook fan en vond het goed als ik de kaartjes ging halen. Voor 20 gulden zaten we op de tweede ring. Dat kun je je nu niet meer voorstellen, maar het was een geweldige ervaring. Net als dit ABBA-weekend met de Disco als hoogtepunt!

Vinyl Lovers

Onlangs hoorde ik twee jongemannen van rond de 25 jaar in de sportschool de volgende conversatie voeren:

“Heb je je Pa nog gevraagd over die platen?”

“Ja, maar hij wil ze niet geven.”

“Ook niet uitlenen? Heeft hij nog een platenspeler dan?

“Ja die staat op zolder en hij zegt dat hij hem af en toe nog gebruikt.”

“Jammer. Maar ik heb al een plaat van Bob Marley.”

“Mooi. En ik van Elton John.” 

 Het illustreert een paar dingen. Allereerst dat het weer cool is om platen op vinyl te hebben. De generatie die opgroeide met I-Tunes en streaming heeft blijkbaar toch weer een beetje behoefte aan tastbare muziek. Dat maakt het in ieder geval weer leuker om voor hen een kadootje te bedenken. De laatste jaren werd zelfs een tegoedbon voor I-Tunes al niet meer echt gewaardeerd door deze groep.

Maar ik herken me uiteraard nog meer in de vader, die waarschijnlijk na verschillende verhuizingen zijn platenspeler en zijn platencollectie altijd heeft gehouden. Terwijl sommige van mijn generatiegenoten al afscheid hebben genomen van hun CD-collectie, heb ik al mijn CD’s en vinyl (LP’s, singles en 12-inches) nog. Mijn eerste en enige platenspeler kocht ik in 1980 van het geld dat ik had opgehaald bij de nieuwjaarswensen van de krantenwijk (AD). Ik kocht er ook een versterker bij, allebei van Sony. De versterker heeft het na een jaar of 10 begeven, maar de platenspeler doet het nog steeds, al heb ik hem twee keer laten repareren.

De afgelopen 25 jaar heb ik uiteraard ook de stap gemaakt naar CD’s en I-Tunes. Streaming heb ik drie maanden uitgeprobeerd, omdat Apple Music het gratis aanbood. En de gratis versie van Spotify staat op mijn pc. Ik kan er eigenlijk niet aan wennen. Ik gebruik het af en toe om te luisteren of ik iets de moeite waard vind. Verder merkte ik dat ik een connectie met muziek moet maken. Dat werkt bij mij door het aan te schaffen. Die handeling blijkt essentieel voor het gevoel. Dat gevoel wordt versterkt door het opzetten van een CD en helemaal bij het old school plaatsen van de naald op een vinyl plaat.

 Tegenwoordig koop ik weer ongeveer een album per week. Dat was ook mijn gemiddelde toen ik circa 80 gulden per week verdiende met mijn krantenwijk. Soms alleen voor de muziek (al is het handig als je er gratis een mp3 download bij krijgt), maar soms ook alleen vanwege de albumhoezen, die ik ophang in mijn studeerkamer als wisselende kunst. Want laten we eerlijk zijn: sommige zijn waarlijk kunstwerkjes, die in het collectieve geheugen zijn opgeslagen.

Calvin Harris: new Milli Vanilli?

DJ’s zijn de nieuwe supersterren in de wereld. Dat was al in de muziekscene, maar ze zijn nu ook grensoverschrijdend bezig. Namen eerder al acteurs en actrices de plek van supermodellen in, nu zijn ook dj’s actief op dat terrein. Tiësto doet commercials voor horloges en Calvin Harris zelfs voor ondergoed. Nou ziet Calvin Harris er ook wel erg strak uit tegenwoordig. Noem het jaloezie, maar ik krijg er ook een licht Milli Vanilli-gevoel bij.

Weet u het nog? Twee knappe broers, die eind jaren ’80 de wereld veroverden met hun gladde soul-pop en soepele danspasjes. Topproducer Frank Farian (Boney M, Eruption, La Bouche) was de grote man achter de muziek. Niets aan de hand dus. Wat er allemaal in de studio gebeurde, kon niemand echt iets schelen. Totdat de heren Vanilli de grootste muziekprijs ter wereld wonnen: een Grammy. Dan gaan mensen zich afvragen of het allemaal wel zuivere koffie is. Het einde mag bekend worden verondersteld. De heren zakten door de mand, omdat ze geen noot hadden gezongen op hun hits. Ze moesten hun Grammy inleveren en werden paria’s in de muziekbusiness. Zij waren de Lance Armstrong van de muziek, zou je kunnen zeggen. Je zou er hard om kunnen lachen, als niet een van de broers jaren later door zelfmoord aan zijn eind kwam.

Nou wil ik Calvin Harris nergens van beschuldigen, maar is het u wel eens opgevallen, dat al die succesvolle deejays knappe kerels zijn. Terwijl in mijn beeld je toch op zijn minst een enorme nerd moet zijn om jaren op je slaapkamertje achter je laptop muziek te moeten maken. Of zouden alleen knappe deejays een platencontract krijgen? Kijk naar de eerste clips van Calvin Harris (toen zijn muziek nog minder dan tegenwoordig dertien in een dozijn was) en het is duidelijk. Het verhaal van lelijke eendjes en mooie zwanen is nog steeds actueel.

Rebel @ Heart

De tijden in de muziekindustrie zijn definitief veranderd. Het concept van singles en albums is eigenlijk achterhaald. Verkoopcijfers spelen al een tijdje geen enkele rol meer in de totstandkoming van de Nederlandse Top 40. Het gaat om airplay, streaming, YouTube en hoevaak je op sociale media wordt vermeld. Alles is op het Internet te vinden en jongeren zijn nauwelijks bereid voor aparte liedjes of albums te betalen. Madonna kan er over meepraten, toen eerst een deel van en daarna al haar nieuwe nummers uitlekten. Haar hysterische reactie (door het te vergelijken met terrorisme) was nogal buitenproportioneel net als haar kritiek over leeftijdsdiscriminatie. Ondertussen kan het niemand ontgaan zijn dat ze een nieuwe plaat heeft en daar is het haar ook om te doen.

De meer volwassen cover

Van Rebel Heart zijn nu drie versies te koop: een standaard editie (15 nummers), een Deluxe editie (19 nummers) en een Superdeluxe editie (26 nummers). En dan zijn er per land nog verschillende extra tracks! Na het beluisteren van alle nummers kan ik maar tot één conclusie komen. Of Madonna is de weg helemaal kwijt of ze is heel ingenieus het systeem naar haar hand aan het zetten. En dat laatste lijkt me meer waarschijnlijk dan het eerste. Justin Timberlake deed met zijn vorige plaat The 20/20 Experience eigenlijk hetzelfde.

De fans van het eerste uur zullen blij zijn met zoveel productie. Deluxe edities zijn tegenwoordig aan de orde van de dag. Meestal betekent dat overigens alleen dat de artiest de nummers die vroeger op b-kantjes zouden belanden, nu meteen worden vrijgegeven. Leuk voor de fans, maar de gemiddelde luisteraar heeft liever één gebalanceerde mix van hits en goede albumtracks. Deze trend trekt Madonna door tot het uiterste. Op Rebel Heart staan zulke ontzettend uiteenlopende nummers die even uiteenlopende reacties oproepen bij recensenten en fans. Een recensent omschreef het heel treffend: sommige nummers zijn tenenkrommend slecht andere juist wonderschoon.

Ik denk dat het Madonna daar om te doen is geweest. Iedere luisteraar zal zijn eigen selectie of afspeellijst moeten maken om van dit album te kunnen genieten. Alle nummers leunen zwaar op het werk van de vele topproducers die hebben meegewerkt. Toch kun je kiezen uit nummers die bijna overgeproduceerd zijn (Devil Pray) en uit heel ingetogen geproduceerde songs (Messiah). Als je houdt van de opruiende, vuilbekkende en shockerende Madonna, dan zul je blij zijn met nummers als Unapologetic Bitch, Iconic, S.E.X., Bitch I’m Madonna en Veni, Vidi, Vici. Amerikaanse rappers en zelfs Mike Tyson (ik denk dat Muhammed Ali geweigerd heeft) moeten haar street credibility opleveren. Aan mij is het niet besteed. Ik denk dan: “meid die tijd heb je gehad”.

Aan de andere kant bevat het album verrassend mooie nummers, die in een lange traditie van sterke melodieuze ballads passen. Madonna was immers ooit de eerste artiest die een aparte verzamelaar met louter ballads uitbracht. Deze nummers laten tekstueel een veel volwassener en breekbaarder vrouw horen. Ghost Town is het kroonjuweel en had mijns inziens de eerste single moeten zijn. Ook Joan of Arc, Heartbreak City, Wash all over me en Rebel Heart komen zondermeer op mijn afspeellijst. Met deze aanpak met voor elk wat wils doet de vraag of de plaat als totaal geslaagd is er niet meer toe.

Lees ook mijn blogs: Golden Girls on the Dancefloor en Top 10 Best Madonna Songs.

Queen in Leiden (1984)

Vanuit mijn huis kijk ik uit op de plek waar voorheen de Groenoordhallen stonden. Deze veehal werd daarnaast voor andere doeleinden gebruikt: massale tentamens van de studie rechten, de Huishoudbeurs Leidato en voor popconcerten, meestal in het (hard)rock genre. De enige keer dat ik dat meemaakte was op 20 september 1984 voor een concert van de legendarische groep Queen. Volgende week is Queen weer in Nederland. Dan in het Ziggodome, met maar twee van de oorspronkelijke leden, maar met Adam Lambert als frontman.Queen in Leiden

In de jaren 70 was ik fan van ABBA. Mijn jongste broer was fan van Queen. Dat kwam goed uit, want dan konden we posters uitwisselen. Stiekem vond ik Freddie Mercury wel sexy, vooral in de glamrock-periode toen hij met lang haar en ontbloot bovenlijf in balletpakjes paradeerde. Later speelde hij met alle gay subculturen en stiekem vond ik dat ook wel leuk. In 1984 had Queen weer twee vette hits met Radio Ga Ga en I Want to Break Free. Die laatste hit had een legendarische clip waarin Freddie als een soort Conchita Wurst avant la lettre (vrouw met snor) een Engels rijtjeshuis stofzuigt, terwijl de overige leden ook als vrouw verkleed zijn. Ik herinner me goed, dat tijdens het concert Freddie bij dit nummer met de pruik uit de clip en een enorme nepboezem paraderend het podium opkwam. Uiteraard ging de zaal compleet uit zijn dak.

I-Want-To-Break-Free-live-queen-32486781-500-332

Ik woonde toen net een jaar in Leiden en ik weet niet meer precies hoe het zo gekomen is. Mijn jongste broer was denk ik nog te jong om alleen naar een concert te gaan. Het kaartje was niet heel duur (ƒ 27,50), dus dat kon ik als student wel betalen. Zo gingen we samen op mijn fiets naar de Groenoordhallen. Ik vond het een memorabel concert, omdat Queen toen al een legendarische band was. Dat werd later alleen maar groter door Live Aid, de dood van Freddie, het tribute concert waar George Michael een van zijn ‘finest moments’ in zijn carrière had en de succesmusical We Will Rock You.

Er is eigenlijk maar één reden waarom ik (weer met mijn broer en zijn zoon) naar het concert ga en dat is Adam Lambert. Zijn naam staat prominent op de posters en dat is meer dan terecht. Hij werd tweede in American Idol 2009. Zijn openlijke homoseksualiteit was daar waarschijnlijk mede debet aan. Hij trok een lange neus, want hij maakte twee succesvolle albums en een aantal geweldige hits (waarvan Whataya Want From Me ook in Nederland de Top 10 haalt). Hij zong op hits van Avicii en speelde in de hitserie Glee. Onlangs zette zijn platenmaatschappij hem aan de kant, maar binnen 24 uur had hij een nieuw contract. Maar bovenal heeft Adam Lambert een stem uit duizenden met een enorm bereik. Bovendien is hij minstens zo extravagant in zijn optreden als Freddie Mercury. En laten we eerlijk zijn: alleen voor die twee oude mannen (Brian May en Roger Taylor) leg ik geen € 75 neer. Daarvoor is de herinnering uit 1984 me te veel waard!