Category Archives: Uncategorized

Nieuw Dordts Peil (Fase 2)

Ik stond voor het eerst in jaren weer in een klaslokaal en werd geïntroduceerd als Meester Kees. Groep 8 van een Dordtse basisschool in Wielwijk zou ons gaan helpen met een volwassen vraagstuk: Hoe kunnen we de sociaal-economische positie van Dordrecht verbeteren? Om die vraag voor te leggen aan kinderen is een denkbeeldig stripvolkje bedacht, de Gompies. De koning van dit volkje is Gompie Peter (de burgemeester) en zijn adviseurs zijn Gompie Mariëlle en Gompie Kees. Jawel, ik ben een stripfiguurtje geworden! Hoe gaaf is dat?

De aanpak heet ConsultingKids en een klein bedrijf timmert hiermee aan de weg. Doordat kinderen veel minder denkkaders hebben en een ongeremde creativiteit, komen zij met andere oplossingen dan volwassenen. Dit is één van de innovatieve methoden van Nieuw Dordts Peil, het Lange Termijn Perspectief voor Dordrecht. Dat proces is nu de tweede fase ingegaan. We werken vanuit de pop-up store in de Berckepoort met drie broedgroepen: Dordt Voor Elkaar, Dordt Vooruit en Dordt 4Ever. De ideeënwand is fysiek aan de muur van de Berckepoort, maar ook online op de website geplaatst. Er zijn stadsdebatten over: Wereldstad & Hollands eiland en Rust & Reuring. Uiteindelijk leidt dit tot een tentoonstelling en manifestatie in de Berckepoort en online, waar mensen kunnen reageren op alle ideeën.

Van het hele proces maakt RTV Dordrecht een videoverslag, waarvan gedeelten nu al op YouTube staan, zoals het filmpje over ConsultingKids:
Lees ook mijn eerste blog over Nieuw Dordts Peil of bezoek onze website: www.nieuwdordtspeil.nl.

 

Nieuw Dordts Peil

Ik werk bijna negen jaar bij de gemeente Dordrecht en ben nu projectleider voor Nieuw Dordts Peil. Dat is een waanzinnig leuke klus. Niet alleen omdat het voor één van de mooiste steden van Holland is. Maar ook omdat het een aanpak vergt met creativiteit, experimenteerdrift en vasthoudendheid.

Wat is Nieuw Dordts Peil?

Het korte antwoord luidt: een project om te komen tot een Lange Termijn Perspectief voor de stad. Beter gezegd: voor het Eiland van Dordrecht. We kijken vooruit en proberen te komen tot een verhaal, dat kan dienen als leidraad voor de ontwikkeling van de stad op langere termijn. ansichtkaart-01_1477405234363Dat is nodig, omdat er de ambitie is om Dordrecht nog aantrekkelijker te maken dan het nu al is (plaats 14 in Atlas voor Gemeenten). Maar meer nog is het nodig om de sociaal-economische positie van de bevolking te versterken. Want op dat punt valt er nog veel te verbeteren (plaats 44 in genoemde Atlas). Deze combinatie van ambitie en urgentie is de drijvende kracht achter het project. In het proces krijgen verschillende thema’s nadruk, zoals innovatie, duurzaamheid maar vooral Water en Werk. Die thema’s heeft het gemeentebestuur extra focus gegeven.

Avontuurlijk proces

Het is uitdrukkelijk de bedoeling met een aantal vernieuwende werkwijzen te gaan werken. Ook als succes niet verzekerd is. Dus werken we met Free Cards, een Shout-box, adverteren op Facebook, een pop-up store, een focusgroep en het online discussieplatform Argu (www.argu.co/dordrecht). Voor gemeentelijke begrippen is dit allesbehalve ‘business as usual’. Dat maakt het extra leuk. Gelukkig krijgt het project veel aandacht, vooral de Shout-box, waar mensen hun droom voor Dordrecht kunnen inspreken. Op het station stonden we; verrassend veel mensen (jong en oud) waren bereid hun droom te vertellen. Deze filmpjes staan binnenkort op de website.

ansichtkaart-03_1477405235120

Wil je meer weten over het verloop van Nieuw Dordts Peil? Ga dan naar de website www.nieuwdordtspeil.nl of bezoek onze Facebookpagina.

Race (Berlijn 1936)

Mensenrechten. Propaganda. Corruptie. De ingrediënten zijn er steeds opnieuw als de discussies over de relatie tussen sport en politiek oplaaien. Zo ook bij de meest controversiële Olympische Spelen aller tijden: Berlijn 1936. De film Race vertelt het verhaal van de zwarte atleet Jesse Owens, die Hitler voor gek zette in 1936 met zijn zogenaamde superieure Arische ras. Hij won vier gouden medailles als hardloper en verspringer en troefde de Duitse kampioenen af.

Race_2016_film_posterDe film Race heeft moeite met het feit dat Jesse Owens zo ongeveer de beroemdste Olympische kampioen aller tijden is. Het verhaal is grotendeels (althans de afloop) bekend en hoe maak je dan nog een interessante film. De titel is dubbelzinnig en gaat uiteraard ook over discriminatie van zwarten in Amerika. Ironisch genoeg hebben de Tweede Wereldoorlog (en later de Vietnamoorlog) een cruciale rol gespeeld in de emancipatie van zwarten in Amerika. Oorlog verbroedert nu eenmaal. Net zoals sport. Dat levert de meest interessante scenes in de film op: wanneer de Duitse verspringer Luz Long (toepasselijke naam!) na zijn verlies Owens omarmt en samen een ereronde maakt. Na afloop zoeken de atleten elkaar weer op en blijkt dat de Duitser het Hitlerregime veracht. Misschien was de film sterker geworden als die hier meer op had gefocust. Nu blijft Race een conventionele, brave film met een saaie heroïsche zwarte atleet en een paar interessante bijfiguren (bijvoorbeeld Carice van Houten als Leni Riefenstahl) die niet goed uit de verf komen.

Veel interessanter is het boek 1936. Wij gingen naar Berlijn van Auke Kok. Hij schreef eerder al goede sportboeken en dit is wellicht zijn meest interessante, omdat het over een zo goed als vergeten sporttijdperk gaat. Kok focust op twee succesvolle Nederlandse sporters tijdens de beruchte spelen: de Rotterdamse zwemster Rie Mastenbroek en de Amsterdamse hardloper Tinus Osendarp. De eerste was goed voor drie gouden en één zilveren medaille. Dat was indrukwekkend al bleef er altijd een smet op haar sportieve prestaties. Ze kreeg na de spelen schoon genoeg van het sportwereldje en hield er al snel mee op. Het gebrek aan erkenning in later jaren maakte haar bitter, vooral omdat ze niks met politiek op had. Ze heeft gewoon zo hard mogelijk gezwommen.

1936-wij-gingen-naar-berlijn-2Het verhaal van Tinus Osendarp is nog interessanter. Hij won geheel tegen de verwachting in de bronzen medaille op het koningsnummer van de atletiek: de 100 meter sprint. Owens won en Metcalfe (ook een zwarte Amerikaan) werd tweede. Daarmee troefde hij de Duitsers af, maar werd hij in veel media bestempeld tot de ‘snelste blanke op aarde’. Kom maar eens van zo’n stempel af. Zeker niet als je tijdens de oorlog de Hitlerjugend traint en je inzet voor het oppakken van ‘politieke criminelen’. Hoe het met Tinus afloopt, moet je maar in dit indrukwekkende boek gaan lezen. Eén ding is zeker: sport en politiek blijft een ongemakkelijke combinatie.

Rectify – Making A Murderer

Een van de belangrijkste redenen om tegen de doodstraf te zijn, is dat het juridisch systeem niet feilloos werkt. Daar zijn talloze voorbeelden van, die vaak perfect bronmateriaal zijn voor boeken, films, series etc. De laatste in dat rijtje is de film Rectify, een gefingeerde serie die zich afspeelt in Georgia. Het kan haast niet anders of de makers zijn geïnspireerd geraakt door de zaak uit Making A Murderer, de Netflix-docu-serie die furore maakt. Alleen speelt die in Wisconsin, waar de doodstraf al in de 19e eeuw is afgeschaft.

Making A Murderer

Steven Avery zit 18 jaar in de cel voor een zware verkrachting waar hij onschuldig voor blijkt te zijn. Vernieuwde DNA-technieken bewijzen zijn onschuld. Eenmaal op vrije voeten gaat hij op zoek naar genoegdoening. Maar hij wordt al snel weer verdacht, ditmaal echter van verkrachting en moord. Het politiewerk is krakkemikkig en verdacht. Het heeft er alle schijn van, dat de voormalige dienders hem de zaak in de schoenen willen schuiven. Daarbij maken ze ook gebruik van het neefje van de verdachte, een minderjarige en zwakbegaafde jongen. De zaak krijgt heel veel aandacht en politieverhoren en de processen in de rechtbank zijn allemaal opgenomen. Dat geef

Making-a-Murderer (1)

Steven Avery

t je een onthutsend beeld van hoe het rechtssysteem in Amerika werkt en hoe feilbaar juryrechtspraak is. Of Steve Avery onschuldig is, durf ik niet te zeggen. Daarvoor lijken de makers niet echt objectief meer. Maar dat hij en nog meer zijn neefje ‘beyond reasonable doubt’ schuldig zijn, lijkt me op basis van deze serie evenmin terecht.

Rectify

Rectify-1

Daniel & Tawney

Daniel Holden wordt op zijn 18e verdacht van verkrachting en moord van Hannah. Hij zit bijna twintig jaar in de dodencel in afwachting van de doodstraf. Nu wordt hij na bijna twintig jaar voorlopig vrijgelaten en komt terug in de kleine gemeenschap, waar de wonden die de zaak heeft geslagen nog steeds voelbaar zijn. Daniel is een zonderling figuur, maar onduidelijk is of dat aan zijn jarenlange geïsoleerde opsluiting of dat hij wellicht gewoon schuldig is aan de misdaden. De wereld is in de tussentijd enorm veranderd. De gemeenschap zit niet op zijn terugkeer te wachten en zijn familie is inmiddels uitgebreid, doordat zijn moeder hertrouwd is. De serie neemt de tijd om de gespannen situatie ragfijn en gedetailleerd in beeld te brengen. Daarbij speelt continu de vraag of Daniel schuldig is of niet. Daarnaast laat het zien hoe de familie op verschillende manieren omgaat met de terugkeer van het zwarte schaap. En tot slot legt het verhaal bloot hoe het Amerikaanse rechtssysteem verwoestende werking kan hebben (al dan niet op terechte gronden).

Mijn tip: kijken die series, ze staan allebei op Netflix!

Life (James Dean)

Op mijn kamer hing jarenlang een zwart-wit poster van James Dean met cowboyhoed. Het is een klassiek beeld uit de film Giant, waarin hij met Rock Hudson en Elizabeth Taylor schitterde. Hij heeft op die poster zijn kenmerkende blik, die ondoorgrondelijk is maar tegelijk eindeloos fascinerend. Je kunt er uren naar kijken zonder het zat te worden.

 Dat is dan ook waardoor James Dean zo iconisch is geworden. De films waarin hij speelde zijn zeker niet slecht. Ze tonen een talentvol acteur met veel potentie om een ster te worden. Het zijn niet de films maar de foto’s die hem zijn sterstatus verleenden. Niet vreemd dus dat er nu een film is gemaakt over de fotograaf die als eerste een fotoreportage over Dean maakte. Met de nog steeds wereldberoemde foto op Times Square in de regen.

 Life gaat over de totstandkoming van die fotoreeks. Fotograaf en filmer Anton Corbijn voelde zich ongetwijfeld aangetrokken tot dit verhaal en maakte er een mooie, beetje lome film van. Er is echter één groot probleem, waar alle films over Jimmy Dean moeite mee hebben. Wie heeft dezelfde uitstraling? Wie komt in de buurt qua looks en charisma. Dane DeHaan lijkt best wel op James Dean en zet hem geloofwaardig neer. Daarnaast maakt het scenario van de film niet duidelijk om wie de film nu draait: de fotograaf of de acteur. Het grootste probleem echter is de tegenspeler, Robert Pattinson. Die lijkt in de verste verte niet op Dean, maar heeft wel dezelfde uitstraling. En hij is zo knap, dat hij alle aandacht naar zich toetrekt. En dat zou nou juist andersom moeten zijn.

De Avondspits van Frits

Radio luisteren is sinds 1990 niet meer wat het was. Toen werd op Hilversum 3 (of heette het toen al Radio 3?) de horizontale programmering ingevoerd. Het was het antwoord op de toegenomen concurrentie van commerciële radiostations als Radio 538. Toen ik opgroeide was de omroep nog sterk verzuild en dat kwam letterlijk tot uiting in de radioprogrammering. Elke omroep had een hele dag radio ter beschikking. Een totaal onoverzichtelijk systeem, maar als je ermee opgroeide wist je niet beter. Op maandag de AVRO, dinsdag VARA, woensdag EO en VPRO, donderdag TROS, vrijdag Veronica, zaterdag NCRV en zondag KRO. Het veranderde door de jaren ook nog, maar zo eindigde het eind jaren ’80.

Enerzijds was er veel overlap tussen welke muziek omroepen draaiden. Hilversum 3 was immers de popzender. Anderzijds waren alle dagen ook weer echt verschillend, omdat de omroepen zich ook wilden profileren. Dit vertaalde zich in de nederlandse hitlijsten, waar een ratjetoe aan hits stond. Dus stonden in de Top 40 en bij Toppop de Havenzangers naast AC/DC en de Dolly Dots naast Boomtown Rats. Ik denk dat ik er een eclectische muzikale voorkeur aan heb overgehouden. En ik miste het enorm toen de horizontale programmering werd ingevoerd. Ik ben er nooit gewend aan geraakt. En elke dag Arbeidsvitaminen vond ik teveel van het goede.

Grote uitzondering op de horizontale programmering was de overkoepelende omroep NOS. Die had van maandag tot en met zaterdag van 18 tot 19 uur het enige horizontale uur: De Avondspits met Frits Spits. Die was oorspronkelijk ook deejay bij de VARA, maar zijn faam begon bij ditpoplimericks programma. Het was ongekend populair en bij ons thuis mocht de radio tijdens het eten nooit te hard staan. Dagelijks werd een nieuwe plaat gepromoot: de Steunplaat. Vaak waren dat wat alternatieve nummers die andere omroepen niet zo snel oppikten. Meest memorabel was het num
mer O Superman van Laurie Anderson. Tijdens het eten werd mijn vader erg nerveus van dit nummer en eiste dat de radio uit ging.

Maar het leukste onderdeel van het programma vind ik nog steeds De Poplimerick. Luisteraars konden een limerick insturen met een verwijzing naar een oude of nieuwe hit, die dan gedraaid werd. Als je limerick werd voorgedragen, ontving je als dank een NOS T-shirt. Uiteraard stuurde ik er ook af en toe een in. Ik ben eigenlijk best trots op deze die de uitzending en de bloemlezing in boekvorm haalde.

Poplimerick Geno

Kurt en Amy

Dit jaar zijn er twee muziekdocumentaires verschenen over twee totaal verschillende muziekiconen: Kurt Cobain en Amy Winehouse. Ondanks de grote muzikale erschillen zijn er veel overeenkomsten in hun beider leven en dood.

Muziekfilms en -documentaires zijn deels voorspelbaar, maar ook altijd weer anders. En ik vind ze bijna allemaal stuk voor stuk geweldig. Of het nou het verhaal is van Lee Towers, wiens ouders ondanks hun streng gereformeerde achtergrond gingen scheiden. Of de scene in de film over Ray Davies, waarin de moeder erachter komt, dat haar zoontje echt blind is. Of het verhaal van de jarenlange ruzie tussen de leden van Spandau Ballet over de rechten van hun muziek. When_You're_StrangeOf de enorme echtelijke spanningen binnen Fleetwood Mac ten tijde van het opnemen van hun meesterwerk Rumours. Maar eerlijk is eerlijk: vroegtijdig overleden rocksterren doen het in dit genre het best. Elvis Presley, Freddie Mercury, Jim Morrison, Billie HolidayKaren Carpenter, Jan & Dean. Er zijn prachtige films en documentaires over gemaakt.

Een probleem in dit genre zijn soms de nabestaanden, die een eerlijk beeld over de dode ster willen voorkomen. De film Bloed, Zweet & Tranen zou teveel het verhaal zijn dat Rachel Hazes wil dat er verteld wordt. Gus van Sant maakte in 2005 de film Last Days die overduidelijk geïnspireerd is op leven en dood van twee nineties rock legends (Kurt Cobain en Jeff Buckley) zonder dat hun naam wordt genoemd of er een noot muziek van hen in te horen is. De nabestaanden zouden er nooit toestemming voor hebben gegeven.

Cobain-Montage-of-Heck-600x450Dit jaar kwam de documentaire Cobain: Montage of Heck uit. Hierin wordt een openhartig beeld over Kurt Cobain gegeven en de kortstondige maar heftige roem van zijn band Nirvana. De gescheiden ouders van Kurt komen erin aan het woord en die leggen zichzelf op de pijnbank als het gaat over hun falen als opvoeders. Ook zijn vrouw Courtney Love, door velen gezien als de kwade genius achter de dood van Cobain, is openhartig en spaart zichzelf niet met name als het gaat over het drugsgebruik van het stel. Wat tevens opvalt is dat er zo ontzettend veel filmmateriaal beschikbaar is met name ook uit de jeugdige jaren.

Datzelfde geldt helemaal voor het leven van Amy Winehouse. Haar loopbaan vond plaats in de tijd dat elke beweging van iedereen die een beetje bekend was voorpaginanieuws werd. Zo was het in het geval van Amy ongeveer wachten op het moment dat het mis zou gaan. De boulimia en het totaal grenzeloze gebruik van drank en drugs is onvoorstelbaar. Als kijker bekruipt je het gevoel een voyeur te zijn. Het punt dat Amy’s vader met een cameraploeg haar herstel komt verstoren is misschien wel het meest stuitende in de film Amy.

In dezelfde tijd ging het ook snel bergafwaarts met Britney Spears. Elke misstap van haar werd ook uitvergroot in het nieuws gebracht. Het verschil was dat haar vader ingreep om erger te voorkomen. Met succes, al las ik onlangs, dat hij tot in lengte van dagen beheerder van haar vermogen blijft. Van die nieuwtjes die je eigenlijk niet hoeft te weten, maar toch tot je krijgt in onze samenleving, waarin de zucht naar nieuws en sensatie onverzadigbaar is. Zeg maar: een verslaving is.

Lees ook mijn blog: Bloed, Zweet & Tranen (Hazes)