Tag Archives: ABBA

ABBA & Queen (1974)

In mijn tienerjaren waren er twee bands waar ik enorm van hield: ABBA en Queen. In die volgorde. Mijn vriendje met wie ik elke dag naar school fietste had hetzelfde maar dan in omgekeerde volgorde. Er was een soort rivaliteit tussen de twee bands. Echte liefhebbers van Queen haalden hun neus op voor ABBA en veel fans van de Zweedse band vonden die Engelse rockers veel te heftig. Ik moest eraan denken nadat ik een boek over ABBA uit had, waarin Queen nergens genoemd wordt. Toch zijn er meer overeenkomsten tussen de twee bands dan je op het eerste gezicht zou denken.

1 Amerika veroverd?

Beide bands waren ontzettend populair, maar meer in Europa dan in Amerika.  Het zal je verbazen, dat beide bands, maar vier Top 10 hits in de Billboard Hot 100 hadden. ABBA had één nummer 1 hit (Dancing Queen) en één nummer kwam op 3 (Take A Chance On Me). Queen stond twee keer op één, maar verrassend genoeg niet met Bohemian Rhapsody. abba-reunite-virtually-mainTraditionele rock and roll en vette funk-disco deden het beter voor Queen: Crazy Little Thing Called Love en Another One Bites The Dust. Voor beide groepen geldt, dat dit geenszins slechte prestaties zijn. Een beetje teleurstellend is het wel, als je bedenkt hoe mega-succesvol ze in de rest van de wereld waren. Blijkbaar was de muziek toch te Europees. En voor Queen geldt, dat de clip van I Want To Break Free de doodsteek was voor hun succes in the States. MTV weigerde het te vertonen (volgens hun biopic vanwege de crossdressing, maar volgens mij vanwege de orgie-achtige taferelen in dezelfde video).

2 Gay appeal

leather-freddie-002Beide bands hadden een duidelijke aantrekkingskracht op de homogemeenschap, die pas veel later openlijk werd. In het geval van Queen kwam dit allereerst door Freddie Mercury. Die was weliswaar zijn hele carrière officieel niet ‘uit de kast’, maar hij wist alle homo-prototypes in zijn voorkomen te gebruiken. Dat startte in de tijd van de glamrock (in goed Nederlands: nichtenrock), maar later meer in zijn leren outfit en vette snor als Muscle Mary. En vrijwel altijd met ontbloot bovenlijf. Bij ABBA ligt het iets ingewikkelder. Twee getrouwde heterostellen, die al redelijk op leeftijd waren toen ze doorbraken (Frida was bij de  doorbraak in 1974 al 29 en tweemaal moeder!). De outfits waren in het begin zeker extravagant, maar of dat hun gay appeal verklaart? Ik denk dat het vooral de songtitels van Dancing Queen en Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight) waren in combinatie met het feit, dat het uncool was als je van ABBA hield in de seventies. Veel mensen kwamen pas veel later als ABBA-fan uit de kast.

3 Hits, hits en nog meer hits

1974 was voor beide bands het doorbraakjaar: Killer Queen en Waterloo. Voor zover bekend hebben de bands elkaar slechts één keer ontmoet bij een Engelse TV-show in november 1974, waar helaas alleen foto’s van bewaard zijn gebleven. Ze maakten hit na hit die elkaar in een moordend tempo opvolgden. En zowel ABBA als Queen wisten elke keer weer te verrassen met een grote verscheidenheid aan stijlen (rock, disco, opera, cabaret, uptempo en ballads). Elke hit was anders dan zijn voorganger, maar had wel onmiskenbaar het geluid van de band. En de albums? Die waren eerlijk gezegd wisselend van kwaliteit. Niet voor niets zijn Queen Greatest Hits en ABBA Gold hun bestverkochte albums.

4232300A

Rechts de leden van Queen en in het midden ABBA

Ik heb me altijd afgevraagd of ze van elkaars muziek hielden. In een documentaire uit 1977 laat Roger Taylor zich enigszins laatdunkend uit over ABBA, maar ik weet vrijwel zeker dat Freddie met zijn eclectische muziek- en kledingstijl heeft genoten van de muziek en outfits van dat rare stelletje Zweden.

Advertisements

Chess The Musical

Ik ben altijd openlijk ABBA-fan geweest, ook toen het allesbehalve cool, hip of retro was. Maar midden jaren 80 toen ik studeerde stond het als het ware op een lager pitje. ABBA was er geruisloos mee gestopt en de leden gingen hun eigen gang. Ik volgde dat nog wel een beetje, maar niet zo fervent als eerder en later. Toch had ik van het begin een zwak voor de musical Chess, die Benny en Björn met Tim Rice hadden geschreven.

Het was de eerste musical die ik als LP kocht en ook die ik in het theater zag. In de zomer van 1986 ging ik naar Engeland en hoewel het vreselijk duur was, kocht ik een kaartje. Er was alleen plek in de matinee. Die middag hield mijn horloge er mee op. Dus was ik een kwartier te laat. De show was state-of-the-art met bewegende schaakborden, maar de echte trekker was Elaine Paige.

Toch is de musical nooit een echt succes geworden. Ik begrijp dat wel. Het verhaal is nogal onnavolgbaar met de parallelle politieke, sportieve en romantische verwikkelingen. Er zijn eigenlijk vier (!) hoofdpersonen wat qua focus niet helpt. En het einde is somber/cynisch/melancholisch. “But we go on pretending, stories like ours have happy endings”. Daarmee stuur je het publiek niet vrolijk het theater uit. Ondanks de zwaktes blijf ik het fantastisch vinden. De muziek gaat van rock en pop tot opera. De teksten zijn ijzersterk. En dan natuurlijk twee vette wereldhits (One Night in Bangkok en I Know Him So Well).

Vandaag zag ik in Londen de nieuwste productie in samenwerking met de English National Opera. Door de jaren heen zijn er talloze variaties gemaakt in de hoop daarmee de show sterker te maken. Voor de Broadway-versie werd zelfs een nieuw nummer geschreven (Someone Else’s Story). De meest ingrijpende verandering was de versie waarin het hele verhaal op één plek plaatsvond (Merano). En dus werd One Night in Bangkok gedegradeerd tot een liedje in een Karaoke-bar. Gelukkig is die dwaling in de huidige show rechtgezet. Er kan met gemak worden gesneden in het verhaal (6 minuten naar twee schakende kerels kijken boeit niet echt evenals de hele geschiedenis van het spel en zijn wereldkampioenen), maar van het prijsnummer blijf je af.

Blade Runner 2019 en 2049

Ruim 15 jaar geleden was ik in een hippe kledingzaak in New York. Daar werd op een megascherm een loop van scenes met Rutger Hauer uit Blade Runner vertoond. Toen werd me duidelijk dat de film een cultstatus had verworven. Ik had hem wel eens op tv gezien, maar het was nooit een van mijn favoriete sf-films geworden.

Onlangs bekeek ik The Final Cut van Blade Runner op DVD, alsmede de drieëneenhalf uur (!) durende Making Of. Daar werd me duidelijk wat het probleem van de film was. Het verhaal is nogal dun en qua karakter erg donker. Er wordt nogal houterig geacteerd en sommige dialogen en actiescenes zijn op zijn zachtst gezegd absurd. Maar wat ziet die film (uit 1982!) er fantastisch uit. Zelfs voor huidige begrippen. Harrison Ford en Rutger Hauer zien er geweldig uit en spelen een intrigerend kat-en-muisspel. De totstandkoming van de film ging allesbehalve soepel en daar heeft de film last van. Dat verklaart ook de verschillende versies die ervan bestaan (met en zonder voice-over; met of zonder happy end).

Best gewaagd om aan een film met zo’n cultstatus een vervolg te geven. Dennis Villeneuve durfde het aan. Hij had al een aantal succesvolle donkere films op zijn naam staan (Prisoners, Enemy) en verraste met de intelligente sf-film Arrival. De nieuwe Blade Runner speelt 30 jaar na de originele film en ik weet niet of je de film kunt volgen als je het origineel niet kent. In 2049 draait het om de vraag of de Blade Runners, die jagen op ontsnapte robots (‘replicants’) zelf mens of robot zijn. De film ziet er weer fantastisch uit en er komt weer nauwelijks zonlicht aan te pas. Ryan Gosling is geweldig als robotjager. Sylvia Hoeks zorgt dit keer voor de ‘Dutch touch’ en dat doet ze voortreffelijk.

BR 2049BR 2049 2

Maar de film duurt echt belachelijk lang (2 uur en 3 kwartier) voor een nogal mager verhaal, dat aanvankelijk erg voorspelbaar is. Ik vraag me dan ook af of deze versie ook een cultstatus gaat verwerven. In sf-films is het altijd leuk om te bedenken of de toekomst op de een of andere manier nu ook al werkelijkheid is. In BR 2049 kun je naar een virtueel concert van Elvis Presley en Frank Sinatra. Ik moest er om grinniken, omdat vanaf 2019 ABBA als hologram ‘op toernee’ gaat.

Lees ook mijn blog over Enemy (Jake vs Jake)

The Martian (Matt Damon)

Op vakantie in  Frankrijk ga ik altijd op zoek naar een bioscoop waar ze Engelstalige films met ondertitels draaien. De keuze is vaak beperkt tot één film, waardoor je soms heel verrassende films ziet. Maar het kan ook zwaar tegenvallen. Mission to Mars (2000) was zo’n misser. Op IMdb krijgt hij een 5,5! Ik ben blijkbaar niet de enige die het een flop vindt. 

 Maar science-fictionfilms blijven een onweerstaanbare aantrekkingskracht op me te hebben. En met de voorbereidingen voor een bemensde trip naar Mars is het maar de vraag of The Martian wel zo fictief is. De bemanning van de derde vlucht naar Mars wordt tijdens werkzaamheden op de rode planeet overrompeld door een zware zandstorm. Er zit niets anders op dan voortijdig met het luchtschip terug te keren. Tijdens de storm raakt één astronaut gewond en verdwaald in de storm. De rest van de bemanning ziet zich genoodzaakt hem achter te laten.  

 Matt Damon speelt de voor dood achtergelaten astronaut die het voorval toch heeft overleefd. Met al zijn kennis, wilskracht en creativiteit gaat hij alle vraagstukken stuk voor stuk te lijf. Het levert prachtige plaatjes in 3D op. Het verhaal is erg voorspelbaar, bevat weinig plot of goede dialogen. Matt Damon heeft wel weer de perfecte uitstraling om hem geloofwaardig neer te zetten.

De film is veel te lang om te blijven boeien, maar de soundtrack is juist wel weer verrassend. Starman van Bowie is nogal voor de hand liggend, maar disco uit de jaren ’70 (I Will Survive) en ABBA is dat minder. Een van de vrouwelijke astronauten is groot fan van de Zweedse band. Blijkbaar blijft hun muziek ook in de toekomst tijdloos. Dat vond ik eigenlijk het leukste van deze film! 😃

Jurassic World

Ik kon het goed vinden met de opa van mijn vorige partner. Ik had een betere band met hem dan ik ooit met mijn eigen Opa had (de vader van mijn moeder was al gestorven toen ik werd geboren). We waren allebei gek op de muziek van ABBA en Pussycat, we keken allebei fervent MTV (al was het om verschillende redenen) en we wilden allebei naar die nieuwe film met die levensechte dinosaurussen. Het was begin jaren ’90 en het was een spannende tijd in de bioscoop. De techniek schreed steeds verder voort, waardoor er steeds meer levensecht in beeld kon worden gebracht. De tijd van suffe poppen en klungelige special effects was bijna voorbij. Want er kwam CGI (Computer Generated Images).

why-theres-never-been-a-good-jurassic-park-game_ytec.1920Samen gingen Opa, zijn kleinzoon en ik op een zondagmiddag naar Luxor aan de Stationsstraat in Leiden. Oma bleef wijselijk thuis. Die hield niet zo van dat soort enge films. De zaal was zo goed als afgeladen en de spanning was een beetje opgefokt. We gingen iets zien wat nog nooit eerder was vertoond. Steven Spielberg was op zijn best: de aanloop naar de eerste ‘echte’ beelden van de dino’s werd stapje voor stapje opgebouwd. Het verhaal over een amusementspark, waar de prehistorische dieren opnieuw tot leven werden gebracht was futuristisch, maar ook niet helemaal denkbeeldig. De film was een instant succes en behoort nog steeds tot de beste aller tijden. Na afloop waren we met stomheid geslagen. Zo levensecht hadden we niet bestaande monsters nog nooit eerder gezien. Bovendien was de film waanzinnig spannend, vooral de scene in de keuken. En er zat ook nog een moraal in het verhaal.

De opvolger The Lost World hebben we ook nog met Opa in de bioscoop gezien. Die was veel minder opwindend, vernieuwend of spannend. Het was een soort herhaling van deel 1. Jurassic_World_posterNiet slecht, maar wel minder. Een paar maanden later stierf Opa. Maar de films rond Jurassic Park kan ik niet zien zonder aan hem te denken. Deze week komt er een nieuw deel in de serie. Deel 3 was niet door Spielberg gemaakt en heb ik niet in de bioscoop gezien. En nu is er deel 4, die uiteraard in 3D is gemaakt. De vraag is tegenwoordig niet meer of een film er levensecht uitziet of niet. De vernieuwing in de techniek is niet meer zo revolutionair als toen. De vraag is vooral of een film ondanks de techniek goed is. Alleen voor special effects komen we niet meer naar de bioscoop. Een goede film moet vooral een goed verhaal, goede karakters en een goed plot hebben. Helaas begrijpt niet elke filmmaker dat. Onlangs zag ik het origineel weer en die staat nog steeds als een huis. De kans dat Jurassic World dat gaat overtreffen, lijkt me onmogelijk.

Top 10 Best Madonna Songs

Ze komt met een nieuwe plaat, Rebel Heart. Die moet haar weer hot maken. Dus werkt ze samen met hippe, eigentijdse producers. Dus mag Nicki Minaj opnieuw als een soort Mini-Me opdraven. En zijn er weer uitdagende foto’s gemaakt, die Madonna jong en aantrekkelijk moeten maken. Ik heb me er al over verbaasd in een eerdere blog: Golden Girls On The Dancefloor.

Na 30 jaar fan zijn weet ik niet meer zo goed wat ik ervan moet vinden. Daarom heb ik maar een top 10 van beste Madonna songs gemaakt. En dat is dan nog best lastig. Veel favorieten moesten toch afvallen. Opvallend veel rustige nummers en haar laatste twee albums haalden de top niet.

10. Vogue (album: I’m Breathless)Madonna Live to Tell
9. Deeper and Deeper (album: Erotica)
8. Ray of Light (album: Ray Of Light)
7. Don’t Tell Me (album: Music)
6. Open Your Heart (album: True Blue)
5. Express Yourself (album: Like A Prayer)
4. The Power Of Goodbye (album: Ray Of Light)
3. Live To Tell (album: True Blue)
Ze verraste vriend en vijand door als eerste single van True Blue een ballade te zingen. Schokkender was haar nieuwe imago in de bijbehorende clip: een decent imago met blonde krullen en een bloemetjesjurk.

2. HuOLYMPUS DIGITAL CAMERAng Up (album: Confessions On A Dance Floor)
Back to the seventies met een knalroze balletoutfit en een sample van ABBA. Het leverde Madonna haar grootste hit in Nederland op. Terecht.

1. Frozen (album: Ray Of Light)
Eerste single van haar beste album Ray of Light. Mooie tekst, mooie melodie, mooi gezongen en geweldig gearrangeerd en geproduceerd. De remixen zijn ook top! En de clip is nog steeds een classic.

Ik ben benieuwd wat jullie favoriete Madonna nummer is!

Lees ook: Rebel @ Heart

Waterloo Sunset (ABBA @ Eurovision)

Op 6 april 1974 mocht ik niet opblijven van mijn ouders om het Eurovisie Songfestival te kijken. Ik wilde dat wel graag, maar dat programma was toen ook al niet voor middernacht afgelopen. Ik weet nog hoe teleurgesteld ik de volgende ochtend was toen mijn moeder vertelde dat Mouth & MacNeal helaas niet voor Nederland hadden gewonnen met hun grappige liedje I See A StarDat Zweden had gewonnen vond ik toen eigenlijk nog niet zo interessant.

Het jaar erna mocht ik mijn eerste Songfestival kijken en het was meteen raak. Teach In won voor Nederland met Ding-A-Dong. Ik had het singletje (mijn eerste) voor mijn verjaardag gekregen. Teach In ABBA speelde nog nauwelijks een rol in mijn muzikale smaak. Natuurlijk zag ik ze bij de Eddy-Go-Round Show, maar het duurde tot de verschrikkelijk hete zomer van 1976, dat ik om was. Mijn oudste zus en broer waren op vakantie geweest in Engeland; op bezoek bij mijn tante die daar in een klooster woonde. Vakantie bestond toen uit logeren bij mijn tante. Ik herinner me die zomer nog goed. We liepen met blote voeten op het asfalt en het was zo heet dat het aan onze voetzolen bleef plakken. Ook werd ik voor het eerst (en niet voor het laatst) gebeten door een hond. Tot de dag van vandaag heb ik er een angst voor honden aan overgehouden.
Mijn broer en zus hadden voor mij als souvenir uit Engeland de LP Greatest Hits van ABBA meegenomen. Best bijzonder, want hun grootste hits moesten toen nog uitkomen. De nummer 1 hit Fernando stond erop, maar de zomerhit van dat jaar, Dancing Queen, nog niet! Vanaf dat moment was ik officieel fan van het Zweedse viertal. En aangezien oude liefde niet roest, is mijn enthousiasme voor hen nog springlevend. De komende weken zal er veel aandacht zijn voor 40 jaar na Waterloo. Velen vielen toen al voor ABBA, maar bij mij liet dat nog twee jaar op zich wachten.

Zie ook mijn eerdere blogs over Zweden en Zweedse muziek:
Swedish Hits Mafia
Summer Night City 
The Swedish Cook