Tag Archives: Cinema

Cinema in Leiden (2)

Het Kijkhuis verhuisde rond 1985 naar het huidige pand. Ik heb er talloze films gezien. Één keer was ik de enige bezoeker, maar ik heb er ook gezeten dat er in het gangpad stoelen moesten worden bijgezet. Totaal tegen alle regels rond brandveiligheid, maar dat telde vroeger minder. Tot ver in de jaren ’90 gold in de bovenzaal van het Kijkhuis, dat er bij de tweede voorstelling gerookt mocht worden. Dat kun je nu echt niet meer voorstellen, maar er werd flink gepaft zolang het was toegestaan.

Toch gaf het soms discussie. Ik ging er eind jaren ’80 naar de film Giant. Deze western was de derde en laatste film met James Dean, voordat hij zich in een Porsche doodreed (komt bekend voor dezer dagen!). De film duurt echter drieënhalf uur, dus er was maar één voorstelling. De grote vraag was of er nu wel of niet gerookt mocht worden. Het was immers de laatste vertoning die avond. Jan Boer (zelf verstokt roker) moest het Salomonsoordeel uitspreken. Maar het was duidelijk: niet roken; het was immers niet de tweede voorstelling.

James Dean

Toen ik in Leiden kwam wonen, draaide in Trianon wekenlang de soft-erotische film Emmanuelle 4 met Sylvia Kristel. Kortom, een echte filmliefhebber had daar niets te zoeken. Er draaiden inderdaad voornamelijk kneuk-films (term is van Jacobse en Van Es!). Halverwege de jaren ’90 nam Jan Boer de exploitatie van Trianon over van de weduwe van de Joodse eigenaar, die ook de seksbios Rex in de Haarlemmerstraat bezat. De enige film die ik er voor dat moment had gezien was de Stephen King verfilming Misery. Het was toen al een grote bouwval en dat bleef het nog lange tijd. Je moest met zorg een stoel kiezen waar je niet doorheen zakte en ik ben ook een keer onder de insectenbeten thuisgekomen. Maar er werden in ieder geval goede films gedraaid. Ik heb er zowel Shallow Grave als Trainspotting gezien, waar ik een Ewan McGregor en Danny Boyle-tic aan heb overgehouden. Ik was dan ook teleurgesteld dat ik de zoon van Jan Boer niet kon overtuigen de laatste Danny Boyle-film Trance te draaien. Te weinig succes in Engeland en Amerika, luidde zijn verklaring. Tja, qua programmering is er ook veel veranderd voor Leidse cinema-liefhebbers!

Advertisements

Cinema in Leiden (1)

Ondanks plannen voor een disco/megabioscoop naast Leiden Centraal, heeft Leiden als een van de weinige grote steden in ons land geen hypermodern cinemacomplex gekregen. Of dit gemis een zegen is of niet, laat ik graag in het midden. Wel heeft Leiden met Trianon een unieke en authentieke historische bioscoop, waar menig stad trots op zou zijn. Daar ga ik in een volgend blog nader op in.

Camera Bioscoop Hoge Woerd

Afbeeldingen afkomstig uit het Regionaal Archief Leiden.

Toen ik in Leiden kwam wonen in september 1983, was dat op de Hoge Woerd. Op de hoek met de Sint Jorissteeg stond toen de Camera. Deze bioscoop was toen al niet meer in gebruik en is kort daarna gesloopt, zodat er (spuuglelijke) studentenhuisvesting voor in de plaats kwam. Van geboren Leidenaren heb ik later begrepen, dat er vooral westernfilms in deze bioscoop werden vertoond. Of het waar is, weet ik echt niet, maar blijkbaar is het verval van de Camera gelijk opgelopen met de dalende populariteit van de western.

Een beter lot beschoren is de Luxor op de Stationsstraat, waar nu een all-you-can-eat-restaurant in is gevestigd. Het voormalige balkon biedt nu ook zitplaats om te eten, daar waar je vroeger een rijksdaalder meer moest betalen voor een balkonticket! Het Kijkhuis zat vroeger naast het Praathuys, waar nu de expeditie-ingang van de C&A is. Ik ben er maar een paar keer geweest voordat ze verhuisden naar hun huidige locatie aan het Vrouwenkerkplein. Vermaard waren de inleidingen die eigenaar Jan Boer hield om de (vaak wat) experimentele films toe te lichten. De eerste film die ik er zag was de Japanse film L’Empire des Sens met mijn mentorgroepje van de studie geschiedenis. Omdat de filmspoelen twee keer verwisseld moesten worden, besloten we als groep na de tweede spoel weg te gaan, omdat het een soort softporno film was. Later heb ik gehoord hoe pijnlijk het verhaal voor de mannelijke hoofdpersoon en in het bijzonder zijn geslacht afliep. Het is de enige keer in mijn leven dat ik een film in de bioscoop niet heb uitgezeten, maar ik geloof dat ik er niet veel aan gemist heb.
(To be continued…)