Tag Archives: Danny Boyle

Trainspotting 

Op mijn lijstje van beste films en beste soundtracks aller tijden staat Trainspotting allebei in de Top 10. Ik zag de film voor het eerst in Trianon Leiden, dat toen nog niet verbouwd was in de huidige staat. Oftewel het was nog een bouwvallige bende vergeleken met nu. Het was in de zomer van 1996. Een half jaar eerder of zo had ik de eerste film van Danny Boyle, Shallow Grave, gezien in de Sneak Preview in hetzelfde Trianon. Die film vond ik al geweldig, niet in de laatste plaats door de woeste aantrekkingskracht van Ewan McGregor.

Ik heb er een levenslange fascinatie voor de Schotse acteur aan overgehouden. De laatste jaren werden zijn films echter steeds oninteressanter, minder succesvol en moeilijker te vinden. Hierdoor heb ik niet meer alle films van hem kunnen zien. Nu is hij terug in het vervolg op Trainspotting, de film die hem wereldberoemd maakte en die hij eigenlijk nooit geëvenaard heeft (al kwam Moulin Rouge dicht in de buurt). 

Trainspotting 2 of T2 gaat verder 20 jaar na waar de eerste film ons achterliet. Mark Renton keert terug uit Amsterdam waar hij zijn vrouw en baan kwijtraakt. Dan maar een ‘trip down Memory Lane‘ richting Edinburgh, waar zijn oude maten nog steeds rondhangen. Maar er staan nog een paar flinke rekeningen open en alle hoofdpersonen zijn twintig jaar ouder. Het script maakt handig gebruik van de verschillen tussen toen en nu en gebruikt veel elementen uit de eerste film, maar dan steeds net iets anders. Dat klinkt een beetje goedkoop, maar het is meestal verrassend goed gedaan. Zo geeft de moderne versie van Choose Life een totaal ander gevoel dan het origineel. 

Vervolgfilms van succesvolle en geliefde films worden altijd vergeleken met het origineel. En vrijwel nooit kunnen ze in de schaduw daarvan staan. Dat kan deze film zeker wel. Er is veel humor, actie en drama. En het heeft ook weer een geweldige soundtrack, met oude en nieuwe bekenden. Al vraag ik me af of je het allemaal kunt waarderen zonder de film van 20 jaar geleden te hebben gezien. Uiteindelijk heeft T2 hetzelfde verhaal als T1, zoals die weer hetzelfde verhaal had als Shallow Grave: vriendschap, geld en verraad. 

Advertisements

Cinema in Leiden (2)

Het Kijkhuis verhuisde rond 1985 naar het huidige pand. Ik heb er talloze films gezien. Één keer was ik de enige bezoeker, maar ik heb er ook gezeten dat er in het gangpad stoelen moesten worden bijgezet. Totaal tegen alle regels rond brandveiligheid, maar dat telde vroeger minder. Tot ver in de jaren ’90 gold in de bovenzaal van het Kijkhuis, dat er bij de tweede voorstelling gerookt mocht worden. Dat kun je nu echt niet meer voorstellen, maar er werd flink gepaft zolang het was toegestaan.

Toch gaf het soms discussie. Ik ging er eind jaren ’80 naar de film Giant. Deze western was de derde en laatste film met James Dean, voordat hij zich in een Porsche doodreed (komt bekend voor dezer dagen!). De film duurt echter drieënhalf uur, dus er was maar één voorstelling. De grote vraag was of er nu wel of niet gerookt mocht worden. Het was immers de laatste vertoning die avond. Jan Boer (zelf verstokt roker) moest het Salomonsoordeel uitspreken. Maar het was duidelijk: niet roken; het was immers niet de tweede voorstelling.

James Dean

Toen ik in Leiden kwam wonen, draaide in Trianon wekenlang de soft-erotische film Emmanuelle 4 met Sylvia Kristel. Kortom, een echte filmliefhebber had daar niets te zoeken. Er draaiden inderdaad voornamelijk kneuk-films (term is van Jacobse en Van Es!). Halverwege de jaren ’90 nam Jan Boer de exploitatie van Trianon over van de weduwe van de Joodse eigenaar, die ook de seksbios Rex in de Haarlemmerstraat bezat. De enige film die ik er voor dat moment had gezien was de Stephen King verfilming Misery. Het was toen al een grote bouwval en dat bleef het nog lange tijd. Je moest met zorg een stoel kiezen waar je niet doorheen zakte en ik ben ook een keer onder de insectenbeten thuisgekomen. Maar er werden in ieder geval goede films gedraaid. Ik heb er zowel Shallow Grave als Trainspotting gezien, waar ik een Ewan McGregor en Danny Boyle-tic aan heb overgehouden. Ik was dan ook teleurgesteld dat ik de zoon van Jan Boer niet kon overtuigen de laatste Danny Boyle-film Trance te draaien. Te weinig succes in Engeland en Amerika, luidde zijn verklaring. Tja, qua programmering is er ook veel veranderd voor Leidse cinema-liefhebbers!