Tag Archives: Jake Gyllenhaal

Southpaw

ik weet niet hoe het komt. Ik sla nog geen deuk in een pakje boter. Maar ik heb een vreemde voorliefde voor boksfilms. Ik herinner me als klein jongetje dat mijn vader ‘s nachts opstond om naar een gevecht van Mohammed Ali (of toen nog Cassius Clay) op tv te kijken. Dat fascineerde me enorm. Alleen voor de maanlanding deed mijn vader hetzelfde voor zover ik weet.

Dat boksfilms nogal voorspelbaar zijn, vaak op het melodramatische af en een quasi allegorie voor het leven zijn, is allemaal waar. Dat hoort er dus bij. Ze zijn toch ook weer allemaal verschillend: het patriottisme van Rocky III, het rebelse van Ali, het haast psychopatische van The Fighter en het intens trieste van Million Dollar Baby.

Nu is er Southpaw dit keer heeft Jake Gyllenhaal zich uit de naad getraind om het lichaam van een professionele lichtgewicht bokser te krijgen. Het is echter niet zijn lichaam maar zijn getormenteerde kop die hem overtuigend Billy Hope laat zijn. Een agressieve uitputtende vechter die wacht op het ene momentje om zijn tegenstander met één mokerslag te vloeren. Tegelijk is hij teder en zacht voor zijn knappe vrouw en superslimme dochter. Hoe het verhaal verloopt, verklap ik niet. Behalve dat de film aan alle hiervoor genoemde eigenschappen voldoet.

Na het winnen van een wedstrijd staat de kleedkamer vol met mensen die bij hem willen horen. Als je wint, heb je vrienden, rijendik, echte vrienden. En na een verloren partij zit hij alleen onder de douche en is ineens iedereen uit zijn entourage verdwenen. Het is een van de mooiste scenes in deze verder nogal voorspelbare en haast melodramatische film. Maar dat hoort nu eenmaal zo in dit genre.

Advertisements

Enemy (Jake vs Jake)

De opening van deze psychologische thriller vindt plaats tijdens een peepshow. Het zou zonde zijn de clou van deze ijzersterke scène weg te geven! Dat doe ik niet, maar die belooft veel voor de rest van de film.
Jake Gyllenhaal is een wat suffe universiteitsdocent in Toronto. Af en toe komt een soort vriendin langs voor de sex, maar verder gebeurt er weinig in zijn leven.
Tot hij van een collega de tip krijgt over een film van een lokale filmmaker. Hij huurt hem bij de videotheek. Tot zijn verbijstering blijkt een piepklein rolletje in de film te worden gespeeld door iemand die als twee druppels water op hem lijkt.
Hij speurt de acteur op en in het echt zijn ze elkaars evenbeeld. Zelfs een litteken op hun buik is identiek.
Dit is het begin van een verwikkeling waarbij de twee mannen op een gegeven moment van plek (en vrouw) wisselen. Voor een acteur moet het geweldig zijn om tegenover jezelf te spelen. Jake doet dit met verve. De film is soms lastig te volgen, omdat je op een gegeven moment niet meer goed uit elkaar kan houden wie wie is. De film doet denken aan experimentele thrillers uit voorbije decennia, maar het is best onderhoudend en fascinerend.