Tag Archives: Karen Carpenter

Kurt en Amy

Dit jaar zijn er twee muziekdocumentaires verschenen over twee totaal verschillende muziekiconen: Kurt Cobain en Amy Winehouse. Ondanks de grote muzikale erschillen zijn er veel overeenkomsten in hun beider leven en dood.

Muziekfilms en -documentaires zijn deels voorspelbaar, maar ook altijd weer anders. En ik vind ze bijna allemaal stuk voor stuk geweldig. Of het nou het verhaal is van Lee Towers, wiens ouders ondanks hun streng gereformeerde achtergrond gingen scheiden. Of de scene in de film over Ray Davies, waarin de moeder erachter komt, dat haar zoontje echt blind is. Of het verhaal van de jarenlange ruzie tussen de leden van Spandau Ballet over de rechten van hun muziek. When_You're_StrangeOf de enorme echtelijke spanningen binnen Fleetwood Mac ten tijde van het opnemen van hun meesterwerk Rumours. Maar eerlijk is eerlijk: vroegtijdig overleden rocksterren doen het in dit genre het best. Elvis Presley, Freddie Mercury, Jim Morrison, Billie HolidayKaren Carpenter, Jan & Dean. Er zijn prachtige films en documentaires over gemaakt.

Een probleem in dit genre zijn soms de nabestaanden, die een eerlijk beeld over de dode ster willen voorkomen. De film Bloed, Zweet & Tranen zou teveel het verhaal zijn dat Rachel Hazes wil dat er verteld wordt. Gus van Sant maakte in 2005 de film Last Days die overduidelijk geïnspireerd is op leven en dood van twee nineties rock legends (Kurt Cobain en Jeff Buckley) zonder dat hun naam wordt genoemd of er een noot muziek van hen in te horen is. De nabestaanden zouden er nooit toestemming voor hebben gegeven.

Cobain-Montage-of-Heck-600x450Dit jaar kwam de documentaire Cobain: Montage of Heck uit. Hierin wordt een openhartig beeld over Kurt Cobain gegeven en de kortstondige maar heftige roem van zijn band Nirvana. De gescheiden ouders van Kurt komen erin aan het woord en die leggen zichzelf op de pijnbank als het gaat over hun falen als opvoeders. Ook zijn vrouw Courtney Love, door velen gezien als de kwade genius achter de dood van Cobain, is openhartig en spaart zichzelf niet met name als het gaat over het drugsgebruik van het stel. Wat tevens opvalt is dat er zo ontzettend veel filmmateriaal beschikbaar is met name ook uit de jeugdige jaren.

Datzelfde geldt helemaal voor het leven van Amy Winehouse. Haar loopbaan vond plaats in de tijd dat elke beweging van iedereen die een beetje bekend was voorpaginanieuws werd. Zo was het in het geval van Amy ongeveer wachten op het moment dat het mis zou gaan. De boulimia en het totaal grenzeloze gebruik van drank en drugs is onvoorstelbaar. Als kijker bekruipt je het gevoel een voyeur te zijn. Het punt dat Amy’s vader met een cameraploeg haar herstel komt verstoren is misschien wel het meest stuitende in de film Amy.

In dezelfde tijd ging het ook snel bergafwaarts met Britney Spears. Elke misstap van haar werd ook uitvergroot in het nieuws gebracht. Het verschil was dat haar vader ingreep om erger te voorkomen. Met succes, al las ik onlangs, dat hij tot in lengte van dagen beheerder van haar vermogen blijft. Van die nieuwtjes die je eigenlijk niet hoeft te weten, maar toch tot je krijgt in onze samenleving, waarin de zucht naar nieuws en sensatie onverzadigbaar is. Zeg maar: een verslaving is.

Lees ook mijn blog: Bloed, Zweet & Tranen (Hazes)

Advertisements

Guilty Pleasures

Je schuldig voelen over iets waar je plezier aan beleeft. Zolang het niet ten koste van een ander gaat, lijkt me dat echt onnodig en overbodig. In de muziek is een soort covergenre ontstaan onder de titel Guilty Pleasures. Gerenommeerde artiesten maBBC 80'sken een cover van een zogenaamd ‘fout’ nummer, meestal uit het diepe popverleden. De Wereld Draait Door kent het format en in Engeland maakte BBC Radio 2 een mooie Jaren ’80 cover-CD.

Ik ben opgegroeid in de jaren ’70 en ’80 en heb vrijwel alle Toppop- en Countdown-afleveringen nog op mijn netvlies staan. Daarnaast heb ik me als deejay op het COC Leiden enigszins bekwaamd in het genre van de camp-muziek. Dan ligt de lat voor wat een guilty pleasure is, best wel hoog.

Maar goed, omdat het helemaal hip is, hier mijn guilty-pleasure-confession:

3. A-ha
De eerste keer dat ik het filmpje van Take On Me zag, was ik meteen verkocht. De combi gewone film en stripverhaal was revolutionair, maar Morten Harket rocked me off my feet. Ik woonde net in de studentenflat en was muzikaal meer bezig met serieuze New Wave muziek. De band uit Noorwegen paste helemaal niet in dat plaatje. Maar ze maakten hit na hit en ik vond het allemaal schitterend.Als ik al een favoriet moet kiezen, wordt het Hunting High and Low. Goed gezongen, fraai arrangement en wederom mooie clip.

2. Carpenters
Ik heb weinig herinneringen aan de Carpenters, toen ze in hun hoogtijdagen waren. Vaag herinner ik me dat ze bij Willem Duys optraden. Ze waren ook niet waanzinnig succesvol in Nederland. Het was de biopic over het leven en de dood van Karen Carpenter die eind jaren ’80 werd uitgezonden, waardoor ik geïnteresseerd raakte in de mierzoete muziek van broer en zus. En tot op de dag van vandaag geniet ik van de prachtige stem van Karen. Gek genoeg vind ik het hoogtepunt het Ave Maria dat op hun Kerst-CD staat. De tv-opname uit 1978 laat pijnlijk zien hoe dun ze dan al is. In 1983 sterft ze aan de gevolgen van anorexia.

1. Rob de Nijs
De man is inmiddels 72, maar in mijn jeugd was hij de held Bertram Bierenbroodspot uit Hamelen. Mijn oudste zus had zijn platen en stiekem vond ik die hartstikke leuk. Vaak bekende liedjes met een speciale Nederlandse vertaling. Veel liedjes uit de jaren ’70 geven een mooi beeld van de (seksuele) moraal in die tijd. Liedjes over jonge Lolita-achtige meisjes die nu echt niet meer zouden kunnen. Opvallend is het relatief kleine aantal Top-40 hits die hij had (slechts 16). Hij moest het toch vooral van zijn albums hebben en die maakt hij nog steeds. Een favoriet kiezen is bijna onmogelijk. Ik vind zijn hits uit de jaren ’70 en ’80 stuk voor stuk prachtig, maar ik kies toch voor zijn versie van Eeuwig Jong (origineel van Charles Aznavour, tekst van Jan Rot) van het album Chansons (2008). De opname uit 2009 laat zien hoe goed de man nog bij stem is.