Tag Archives: Kijkhuis

Cineville (Exit TV 3)

Vandaag meldde de Telegraaf dat steeds meer jongeren de TV dumpen. Ze kijken steeds meer op hun tablet en hebben een abonnement op een streamingdienst als Netflix. Ik wil me niet tot de groep jongeren rekenen, maar ik begrijp het helemaal. Bruce Springsteen zong het 20 jaar geleden al: 57 Channels (and nothing on). Waarom betalen voor iets, terwijl er voor je gevoel nooit iets interessants te zien is? In de huidige situatie kun je immers als consument zelf bepalen wat je wilt zien en wanneer.

Ik heb vorig jaar besloten mijn TV-abonnement op te zeggen voor minimaal één jaar. Wat ik toen nog niet wist, dat de Cineville pas bestaat waarmee je onbeperkt naar films mag. Ik heb nu voor € 19 per maand toegang tot alle films in Trianon en het Kijkhuis in Leiden. Maar ook in bioscopen in andere steden, zoals The Movies in Dordrecht. Als filmliefhebber is dat een geweldige deal. De meeste films die ik interessant vind, draaien in deze theaters. Niet alleen arthouse titels, maar in de grote zaal van Trianon draaien ook de grote films.

Dus nu ga ik minimaal één keer per week naar de film. Teveel om aan elke film een blog te wijden. Dat is dan weer een nadeel. Maar ik mis de TV in ieder geval niet!
Een update van de beste films en de tegenvallers van de afgelopen periode.
Beste films:
The Imitation Game
Nightcrawler (Jake Gyllenhaal als creepy reporter)
Michiel de Ruyter

Tegenvallers:
Inherent Vice (totaal onnavolgbaar, waarschijnlijk leuker na een vette joint)
Birdman (fascinerend gefilmd, maar verhaal grijpt je nergens)
The Riot Club (verhaal vliegt totaal uit de bocht waardoor de film zijn punt niet maakt)

Dit is deel 3 in serie blogs Exit TV. Lees ook: Exit TV, Seeing is Believing?

Advertisements

Leiden International Film Festival 2014 (2)

Love Is Strange
Een van de eerste rollen van John Lithgow zag was die in The World According to Garp. Hij is de American Football-speler die als travestiet of transseksueel door het leven gaat. Een onvergetelijk personage in het boek, maar vooral in de film. Hij kreeg er een Oscarnominatie voor in de categorie Beste mannelijke bijrol (het jaar erna opnieuw een voor Terms of Endearment). Sindsdien speelde hij nog in talloze films en series, meestal in voortreffelijke bijrollen.

IMG_0376.JPG
Met Alfred Molina speelt hij nu in Love Is Strange de hoofdrol. Ze zijn het koppel Ben en George die al bijna 40 jaar bij elkaar zijn en eindelijk kunnen trouwen. Daar begint de film mee en kort daarna raken ze gescheiden van tafel en bed, omdat George zijn baan (als koorleider in een katholieke kerk) kwijtraakt en ze het appartement in Manhattan niet meer kunnen betalen. Vervolgens is onduidelijk welk verhaal de makers van de film willen vertellen. Dat de katholieke kerk hypocriet is? Dat je oude mensen niet van elkaar moet scheiden? Dat vriendschap gebaat is bij wederzijdse privacy? Dat er in Manhattan geen plek meer voor oude mensen is? De titel van de film zet je ook op het verkeerde been, want eigenlijk is alles heel gewoon en normaal in het verhaal. De scènes met de twee oude mannen zijn ontroerend, maar dat vind ik onvoldoende voor een geslaagde film.

White God
Ooit ging ik nietsvermoedend naar de Mexicaanse film Amores Perros. Ik dacht dat het een liefdesfilm was, maar het ging over illegale hondengevechten. Sinds ik als kind drie keer door een hond ben aangevallen en gebeten, ben ik bang voor honden. Desalniettemin was de film een aanrader en de doorbraak voor Gael García Bernal.

IMG_0374.JPG
Dat de Hongaarse film White God over honden ging, had ik uit de beschrijving begrepen. Niet dat het ook over illegale hondengevechten gaat. Tijdens de voorstelling liepen veel bezoekers weg. Het werd hen blijkbaar te veel. Ik moest denken aan de controversiële Franse film Irréversible, die ik zo’n 10 jaar geleden in het Kijkhuis zag. Ondanks het grove geweld en een uiterst realistisch gefilmde verkrachtingsscène van een minuut of 10, liep er toen niemand weg uit de film. Blijkbaar doet geweld van en tegen dieren iets anders bij kijkers dan dat van en tegen mensen.
Hoe dan ook. Het verhaal is surrealistisch en wil blijkbaar iets vertellen over de wreedheid van mensen tegen dieren. De film doet denken aan The Planet of the Apes, maar ook The Walking Dead. De beelden zijn gefilmd met hulp van echte honden, die erg goed acteren. En gelukkig meldt de aftiteling in grote letters dat er geen dieren zijn verwond tijdens de opnamen. Een unieke kijkervaring, mits je een stevige maag hebt.

Lees ook: Cinema in Leiden: Leiden International Film Festival

Cinema in Leiden: Leiden Film Festival

Als liefhebber van films en van Leiden was ik heel blij met het initiatief om een Argo-Ben-Affleck-Posterfilmfestival in Leiden te organiseren. De eerste editie was in 2006 en die duurde een lang weekend. Trianon en het Kijkhuis waren ‘the place to be’. Het aanbod was beperkt, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik zag dat jaar de documentaire over George Michael, een Russische misdaadfilm die zich afspeelde op een voormalige kovchoz en de film Wild Romance over het Amerikaanse avontuur van Herman Brood.

In de jaren erna is het een belangrijk Leids evenement in de donkere maanden van het jaar geworden. De duur van het festival nam toe evenals het aanbod van films. Die bestaat uit een grappige mengeling van publieksfilms en arthouse titels. Vaak hebben ze pas veel later hun gewone release in de bioscoop. Tot nu toe zag ik elk jaar wel een paar films, waar ik anders waarschijnlijk niet naar toe zou zijn geweest.

Mijn hoogtepunten van de afgelopen jaren:
1. Drive
Duizelingwekkende opening, Ryan Gosling en een keiharde crimestory.
beasts_16cf

2.Beasts of the Southern Wild
Post-Katrina drama over leven aan de zelfkant van New Orleans. Hard en hartverwarmend.

3. Argo

Ben Affleck regisseert zichzelf in spannende thriller over Iraanse revolutie in 1979. Ongelooflijk maar waargebeurd. Won Oscar beste film.

4. BuriedBuried-Ryan-Reynolds

Ryan Reynolds levend begraven met alleen een Blackberry. Een van de meest claustrofobische films ooit.

5. Der Baader Meinhof Komplex

Duits terrorisme in de jaren ’70 is misplaatst idealistisch, knullig en meedogenloos.

En ook niet mis: WhiplashThank you for smoking, Celda 211, The Escapist en Das Weisse Band.

Lees ook: Cinema in Leiden (1) en Cinema in Leiden (2)

Cinema in Leiden (2)

Het Kijkhuis verhuisde rond 1985 naar het huidige pand. Ik heb er talloze films gezien. Één keer was ik de enige bezoeker, maar ik heb er ook gezeten dat er in het gangpad stoelen moesten worden bijgezet. Totaal tegen alle regels rond brandveiligheid, maar dat telde vroeger minder. Tot ver in de jaren ’90 gold in de bovenzaal van het Kijkhuis, dat er bij de tweede voorstelling gerookt mocht worden. Dat kun je nu echt niet meer voorstellen, maar er werd flink gepaft zolang het was toegestaan.

Toch gaf het soms discussie. Ik ging er eind jaren ’80 naar de film Giant. Deze western was de derde en laatste film met James Dean, voordat hij zich in een Porsche doodreed (komt bekend voor dezer dagen!). De film duurt echter drieënhalf uur, dus er was maar één voorstelling. De grote vraag was of er nu wel of niet gerookt mocht worden. Het was immers de laatste vertoning die avond. Jan Boer (zelf verstokt roker) moest het Salomonsoordeel uitspreken. Maar het was duidelijk: niet roken; het was immers niet de tweede voorstelling.

James Dean

Toen ik in Leiden kwam wonen, draaide in Trianon wekenlang de soft-erotische film Emmanuelle 4 met Sylvia Kristel. Kortom, een echte filmliefhebber had daar niets te zoeken. Er draaiden inderdaad voornamelijk kneuk-films (term is van Jacobse en Van Es!). Halverwege de jaren ’90 nam Jan Boer de exploitatie van Trianon over van de weduwe van de Joodse eigenaar, die ook de seksbios Rex in de Haarlemmerstraat bezat. De enige film die ik er voor dat moment had gezien was de Stephen King verfilming Misery. Het was toen al een grote bouwval en dat bleef het nog lange tijd. Je moest met zorg een stoel kiezen waar je niet doorheen zakte en ik ben ook een keer onder de insectenbeten thuisgekomen. Maar er werden in ieder geval goede films gedraaid. Ik heb er zowel Shallow Grave als Trainspotting gezien, waar ik een Ewan McGregor en Danny Boyle-tic aan heb overgehouden. Ik was dan ook teleurgesteld dat ik de zoon van Jan Boer niet kon overtuigen de laatste Danny Boyle-film Trance te draaien. Te weinig succes in Engeland en Amerika, luidde zijn verklaring. Tja, qua programmering is er ook veel veranderd voor Leidse cinema-liefhebbers!

Cinema in Leiden (1)

Ondanks plannen voor een disco/megabioscoop naast Leiden Centraal, heeft Leiden als een van de weinige grote steden in ons land geen hypermodern cinemacomplex gekregen. Of dit gemis een zegen is of niet, laat ik graag in het midden. Wel heeft Leiden met Trianon een unieke en authentieke historische bioscoop, waar menig stad trots op zou zijn. Daar ga ik in een volgend blog nader op in.

Camera Bioscoop Hoge Woerd

Afbeeldingen afkomstig uit het Regionaal Archief Leiden.

Toen ik in Leiden kwam wonen in september 1983, was dat op de Hoge Woerd. Op de hoek met de Sint Jorissteeg stond toen de Camera. Deze bioscoop was toen al niet meer in gebruik en is kort daarna gesloopt, zodat er (spuuglelijke) studentenhuisvesting voor in de plaats kwam. Van geboren Leidenaren heb ik later begrepen, dat er vooral westernfilms in deze bioscoop werden vertoond. Of het waar is, weet ik echt niet, maar blijkbaar is het verval van de Camera gelijk opgelopen met de dalende populariteit van de western.

Een beter lot beschoren is de Luxor op de Stationsstraat, waar nu een all-you-can-eat-restaurant in is gevestigd. Het voormalige balkon biedt nu ook zitplaats om te eten, daar waar je vroeger een rijksdaalder meer moest betalen voor een balkonticket! Het Kijkhuis zat vroeger naast het Praathuys, waar nu de expeditie-ingang van de C&A is. Ik ben er maar een paar keer geweest voordat ze verhuisden naar hun huidige locatie aan het Vrouwenkerkplein. Vermaard waren de inleidingen die eigenaar Jan Boer hield om de (vaak wat) experimentele films toe te lichten. De eerste film die ik er zag was de Japanse film L’Empire des Sens met mijn mentorgroepje van de studie geschiedenis. Omdat de filmspoelen twee keer verwisseld moesten worden, besloten we als groep na de tweede spoel weg te gaan, omdat het een soort softporno film was. Later heb ik gehoord hoe pijnlijk het verhaal voor de mannelijke hoofdpersoon en in het bijzonder zijn geslacht afliep. Het is de enige keer in mijn leven dat ik een film in de bioscoop niet heb uitgezeten, maar ik geloof dat ik er niet veel aan gemist heb.
(To be continued…)