Tag Archives: Kooyker

Renate Dorrestein in Leiden

Ik heb Renate Dorrestein één keer in levende lijve ontmoet. Nu ze is gestorven vind ik het mooi dat verhaal te vertellen. Ik weet niet meer waarom ik haar werk ben gaan lezen, maar het begon met haar debuutroman Buitenstaanders. Ik denk dat ik het eind jaren 80 voor mijn verjaardag heb gekregen. Het was uitgekomen als tientjes-pocket. In mijn tijd als student was dat een goede manier om met auteurs bekend te raken.

Buitenstaanders-21660657

Inderdaad krankzinnig goed boek!

Ik was direct gefascineerd door haar manier van verhalen vertellen. Uitzonderlijke karakters, waarvan je niet goed wist of het excentrieke figuren of psychiatrische patiënten waren. Uitzonderlijk goed geschreven, licht verontrustend en ontregelend. Ze zette je steeds op het verkeerde been en bracht je daardoor aan het denken. Oftewel: literatuur zoals het hoort te zijn. Ik werd een liefhebber van haar werk en mijn toenmalige partner ook, omdat ze zo heerlijk over voedsel kon schrijven (hij was kok, vandaar).

20 jaar na haar debuutroman kwam haar zoveelste roman uit: Het duister dat ons scheidt. In die tijd kon ik niet wachten op een nieuwe titel en die kocht en las ik direct. Ze had haar stijl in die tijd tot perfectie verheven en wist haar verhalen steeds meer als thrillers op te bouwen. Het las dus als een trein. Toen ik op een donderdagavond langs de Leidse boekhandel Kooyker fietste, zag ik dat die avond Renate haar nieuwe roman signeerde. Het duurde tot acht of negen uur en ik had nog ongeveer een half uur. Omdat ik het al gekocht en gelezen had, wilde ik mijn eigen exemplaar gesigneerd hebben. Ik fietste snel naar huis om het op te halen.

Renate Dorrestein

Uit mijn exemplaar!

Terug bij Kooyker stond ik in een korte rij met alleen maar dames op leeftijd. Dat bracht me op de gekscherende opmerking die ik maakte toen ik aan de beurt was: “Ik ben misschien wel de enige man die uw boeken leest.” Ze antwoordde zoiets als: “Daar lijkt het vanavond wel op.” Ik legde uit dat het boek al had gelezen en genoten had van de hilarische scenes (voorheen was haar humor meestal bitterzoet). Ze zei dat ze er veel plezier aan had beleefd tijdens het schrijven. Ik vroeg of het een probleem vond mijn gelezen boek te signeren. Dat vond ze niet erg en ze schreef een toepasselijk zinnetje bij haar handtekening.

Ik ben haar boeken blijven lezen, maar op een gegeven moment wist ze zichzelf eigenlijk niet meer overtuigend te vernieuwen. De laatste jaren ging ze vaker experimenteren en dat leidde meestal niet tot goede resultaten. Echt Sexy en Weerwater vond ik bijvoorbeeld mislukte romans. Blijkbaar paste dat niet bij haar. Desalniettemin vind ik het nog steeds een omissie, dat ze nooit een grote literaire prijs heeft gewonnen. Ik denk dat dat komt, omdat ze vrouw en succesvol was. Anno 2018 is dat juist stuitend.

Advertisements

The Baltimores

“Bent u van de uitgeverij?”, vraag ik terwijl ik bij boekhandel Kooyker in de rij sta voor een gesigneerd exemplaar van de nieuwe roman van Joël Dicker. De dame knikt en vraagt wat ik van de debuutroman van de auteur vond. Ik zei dat ik het met veel plezier had gelezen, vooral de observaties over de stand van zaken van het literaire wereldje. De jacht op die ene millionseller en de hypes om die te creëren etcetera maken De waarheid over de zaak Harry Quebert meer dan alleen een spannende pageturner, waarvan de plot erg veel weg heeft van Twin Peaks. Ik vertel dit de dame van De Bezige Bij, terwijl ik me ervan bewust ben dat zij onderdeel van het systeem is. Ze sluit onze mini-conversatie af met de schaamteloze mededeling dat de tweede roman van Joël Dicker veel weg heeft van The Secret History van Donna Tartt.

 Joël Dicker blijkt een zeer knappe man, die ook nog erg sympathiek blijkt te zijn. Met hem zou je wel een beschuitje willen eten, zullen we maar zeggen. Hij komt uit Zwitserland is franstalig, maar schrijft over Noord-Amerika alsof het zijn geboorteland is. Hij is een paar jaar geleden als literaire sensatie onthaald na het verschijnen van zijn debuutroman. Zijn tweede roman Het boek van de Baltimores  is opnieuw een onderhoudende pageturner. Een soort familiekroniek geschreven als thriller met veel kleine en grote cliffhangers en een spannende ontknoping (‘het Drama‘). Helaas heeft het boek iets teveel ongeloofwaardige personages en situaties om echt overtuigend te laten zijn. De schrijfstijl is echter soepel en de dialogen zijn sterk. Soms vraag je je af, waarom de schrijver niet voor tv of film is gaan werken.

 Het cynische is en blijft, dat de uitgeverij er blijkbaar alles voor over heeft om ook van de tweede roman een verkoopsucces te maken. De sexy foto van de auteur op de achterflap is nog tot daar aan toe en de verschijningsdatum in de Boekenweek ook. Maar om  op de achterflap te melden, dat dit ‘Het vervolg is op de wereldwijde bestseller De waarheid over de zaak Harry Quebert’, is onjuist en nogal schaamteloos. Of zouden ze bij De Bezige Bij het verschil tussen vervolg en opvolger niet meer begrijpen? Het valt me nog mee dat ze de vergelijking met de onverbiddelijk goede debuutroman van Donna Tartt niet hebben durven plaatsen.

Lees ook mijn blog over zijn debuutroman: Harry Quebert en Laura Palmer

Naschrift d.d. 3-4-2016: Je zou dit boek als vervolg op De waarheid over de zaak Harry Quebert kunnen beschouwen omdat een van de hoofdpersonen uit dat boek de hoofdpersoon in dit boek is. Tsja, da’s waar. Maar meer ook niet. 😉

Best of 2015

Dit is mijn persoonlijke jaaroverzicht van 2015.

5. Exit TV

De beslissing om mijn tv-abonnement op te zeggen heb ik nog geen enkele dag betreurd. Het helpt wel dat Oranje voor 2016 is uitgeschakeld op het EK, want voetbal op Uitzending gemist lijkt me niet echt spannend. De keuze voor een Cineville abonnement is een goede investering. Cineville (Exit TV 3). Ik heb veel interessante en goede films gezien, waarover ik soms heb geblogd. Lees bijvoorbeeld mijn blogs over The Martian (Matt Damon), Suffragette (Carey Mulligan), Foxcatcher (Channing Tatum) en Southpaw.

4. Interview Frits Spits

 Op verzoek van boekhandel Kooyker heb ik Frits Spits geïnterviewd over zijn boek met hoogtepunten uit het Nederlandstalig repertoire van de afgelopen 50 jaar. Het is mijn vak niet, maar het was niet echt moeilijk. Hij vertelt graag en liefdevol over muziek en taal. Laten dat nu ook twee van mijn hobbies zijn. De Avondspits van Frits

3. Fietsen

 Dit jaar reed ik op mijn race- en tourfiets in totaal meer dan 6500 km. Dat is ruim 1500 meer dan vorig jaar, dat ook al een topjaar was. De fietsvakantie naar Engeland was goed voor bijna 1000 kilometer. Het fietsen in de UK raad ik niemand aan, maar het was toch wel cool om over The White Cliffs of Dover te fietsen. UK by bike (1), Runkeeper (UK by bike 2), National Cycle Network (UK by bike 3).

2. 50

KEES50 kaartOuder worden is geen verdienste, maar het was wel heel leuk om dit jaar mijn 50e verjaardag te vieren. Daarmee ben ik even oud als de oudste hitlijst van Nederland: de Top 40 50.

1. Jordanië

 Op eigen houtje reizen door een Arabisch land vind ik best spannend. Een ticket op een lijnvlucht naar Amman, daar een auto gehuurd en dan een week door een land rijden met vrijwel geen borden, laat staan borden met ‘gewone’ letters. Hoogtepunten volop, maar een dag en nacht doorbrengen in de woestijn was wel het meest bijzonder. Arabian Night (1000 & 1).

Oranje in Leiden

Ik stond aan het eind van de middag bij Kooyker op zoek naar een boek. Waarschijnlijk was het op de eerste verdieping bij de hoek met Geschiedenis. In mijn ooghoek zag ik een lange forse kerel aankomen die in de kast naast me op zoek was naar een boek. Onmiskenbaar een corpsbal met een dik  donsjack en de lichaamsbouw van ‘Ik lust wel een paar biertjes of meer’. Niks bijzonders. Leiden was er in de jaren ’80 vol mee. Minerva was nog de grootste studentenvereniging die ieder jaar zonder enige moeite te hoeven doen het gemaximeerde aantal nieuwe leden binnenhaalde. Ik keek nog eens goed en ineens had ik het door: het was de kroonprins Willem-Alexander (aka W.A. van Buren) die naast me stond. Misschien op zoek naar een boek voor de studie Geschiedenis, die we allebei volgden. Of was hij op zoek naar een goed leesboek of een kadootje voor Moederdag? Wie zal het zeggen.6a00d8341c648253ef01287700c4d6970c

Korte tijd later zat ik te studeren in de studiezaal van Geschiedenis aan de Doelensteeg. Daar was het altijd een stuk rustiger dan in de UB en de belangrijkste naslagwerken op historisch gebied bij de hand. De personal computer was nog voorbehouden voor een enkeling die het geld had en verstand van zaken. Het idee van Internet was er in de verste verte nog niet. Microfiches om boeken in de UB te zoeken was best al futuristisch. Opeens kwam de kroonprins in de studiezaal zitten, overduidelijk met het doel om een aantal zaken in al die naslagwerken uit te zoeken. Mijn vriendin en ik maakten elkaar attent op dit hoge bezoek. Zo vaak zagen we het prinsenkind niet op de faculteit. Hij studeerde voornamelijk elders, namen we aan.

Ik moet er deze dagen vaak aan denken, omdat Willem-Alexander als koning Dordrecht bezoekt op Koningsdag dit jaar. Destijds in Leiden was het opvallend dat de beveiliging onopvallend aanwezig was. Ze waren er zonder twijfel, maar je zag of herkende ze niet. Dat staat in schril contrast tot alle maatregelen die nu moeten worden genomen om een bezoek van een paar uurtjes mogelijk te maken.

Alles is anders nu: WA is koning met Maxima als stralende koningin naast hem en drie jonge blonde meisjes. Het is bovendien Koningsdag en we leven in 2015. De wereld is er door Apeldoorn, de Damschreeuwer, IS enzovoorts niet leuker op geworden. Toch blijft Oranje leuk en wordt Koningsdag vast een mooie dag.

Boox in Leiden

Polare sluit zijn deuren. Ik voel me medeschuldig en tegelijkertijd denk ik: “Eigen Schuld”. Maar goed, niet alleen was Kooyker de eerste boekhandel die ik in Leiden bezocht (op de Nieuwe Rijn). Kooyker Tevens was Kooyker mijn eerste werkgever. Weliswaar op kantoor bij de bestelafdeling, die in de jaren negentig boven de Hoogvliet was gevestigd. Ik heb er bijna een jaar gewerkt voor het wettelijk minimumloon, maar met als secundaire arbeidsvoorwaarde korting van 30% op alle boeken was het een interessante baan.

Waar is het misgegaan? Die vraag werd zelfs een onderwerp voor een gerenommeerde talkshow. Nou ik denk dat het een miskleun van jewelste was om de verkoop van studieboeken van de hand te doen. Tegenwoordig zie je amper nog studenten in de boekhandel, terwijl die vroeger gewoon hun studieboeken hier bestelden, kochten en soms weer doorverkochten. Een andere miskleun (die een van de topmannen in Elsevier onthulde) was natuurlijk om niet Bol.com te kopen voor een prikkie toen dat nog kon. Nee, de boekhandel dacht dat het wel los zou lopen met dat on-line shoppen. En die hele geldverslindende operaties om al die winkels in heel het land er hetzelfde te laten heten en uitzien. Kooyker logoDe naam Selexyz was al belachelijk. Pas toen het failliet ging, las ik ergens dat de laatste drie letters van die naam symbool stonden voor lezen (i.p.v. ABC!). Belachelijke terreur van zogenaamde communicatie-experts. En nu heet het Polare! Ik krijg steeds het liedje Volare in mijn hoofd. Er is genoeg over gezegd.

Persoonlijk ben ik mijn trouw aan Kooyker kwijtgeraakt, toen ik een besteld boek maar niet kreeg. Steeds werd mij verzekerd dat het bij het Boekhuis vandaan moest komen en dat het hooguit een week kon duren. Ik moest het lezen voor mijn Bookclub dus ik wilde niet teveel tijd verliezen. Het duurde weken. Zonder tussenbericht. Toen ik voor de derde keer zelf was gaan vragen hoe het stond met mijn bestelling, heb ik het geannuleerd en via Amazon besteld. Ik dacht dat boekhandels het nooit konden winnen qua collectie en prijs van on-line winkels, maar juist het verschil konden maken qua levertijd en service. Iedereen die wel eens bij Amazon bestelt weet inmiddels dat die hier veel beter in is dan traditionele boekhandels. Inmiddels ben ik vaste klant on-line, zowel voor e-books als voor gewone boeken. Af en toe koop ik nog in de winkel, maar meer kijk ik er rond vanwege het romantische, melancholische gevoel dat mooie boekwinkels oproepen.

Met het verdwijnen van de naam Kooyker stierf er al een stukje Leiden. Maar zonder Kooyker (en De Slegte) wordt het weer een stuk schraler in de Breestraat.