Tag Archives: Leonardo DiCaprio

Macbeth (Shakespeare & Nesbo)

Mijn relatie tot Shakespeare is altijd ingewikkeld geweest. Met school gingen we naar King Lear bij Toneelgroep De Appel in 1982, maar ik begreep er niet zo veel van. Een jaar of tien terug ging ik naar The Taming of the Shrew door het Leiden English Speaking Theater (LEST), maar het Engels en het plot waren te ingewikkeld om het ook maar enigszins te kunnen volgen. En ondanks alle Oscars vond ik Shakespeare in Love een nogal saaie, voorspelbare film. Maar daar tegenover staat de verfilming van Romeo + Julia met Leonardo DiCaprio, één van mijn favoriete films aller tijden.

Aan het lezen van de Engelse toneelschrijver ben ik nooit begonnen. Tot onlangs Hogarth Press een serie bewerkingen aankondigde van beroemde stukken van de toneelschrijver in eigentijdse romans. De eerste was The Gap of Time van Jeanette Winterson (The Winter’s Tale). In de jaren 90 had ik veel van haar gelezen, maar ik was een beetje op haar uitgekeken. Dit was echter een verrassende nieuwe kennismaking. Met mijn Bookclub lazen we Shylock is my Name (The Merchant of Venice) van Howard Jacobson. Hierin is het verhaal verplaatst naar de Beau Monde van Reality Televisie en Voetbalvrouwen. Heel aanstekelijk en actueel.

En nu heeft de Noorse thrillerschrijver Jo Nesbo het verhaal van Macbeth verplaatst naar het Schotland van 1970. De hoofdrolspeler is politieman en zijn vrouw runt een casino. De stad is in verval en wordt geteisterd door drugs- en motorbendes. Macbeth lijkt de ideale man om alles weer enigszins in het gareel te krijgen. Maar in zijn honger naar de totale macht, blijkt hij gewetenloos en volstrekt amoreel. Het verhaal hangt tussen realisme en fantasy (de zilveren dolken, de geesten, de heksen) en heeft veel onverwachte plotwendingen en bloederige taferelen wat de geloofwaardigheid niet ten goede komt. Dat is jammer, want Nesbo heeft duidelijk plezier in het schrijven en het is gewoon goed geschreven. “You’ve become a monster, Macbeth”, roept zijn tegenspeler de burgemeester. Waarop Macbeth antwoordt: “We never become what we aren’t already”. Prachtig.

Margaret Atwood verplaatste The Tempest naar een gevangenis, waar een uit de gratie geraakte theatermaker met zware criminelen gaat werken en zo zijn zoete wraak smeedt (Hag-Seed). En Tracy Chevalier verplaatste Othello naar een middelbare school, waar voor het eerst een zwarte leerling komt (New Boy). Daarmee omzeilt ze het vermeende racistische karakter van het toneelstuk naar een eigentijds dilemma. Ik heb nog niet alle hervertellingen gelezen, maar ben dat wel van plan. Ik kijk vooral uit naar wat Gillian Flynn met Hamlet gaat uitspoken.

Advertisements

Oscar 4 Leonardo (The Revenant)

Kleine jongetjes worden groot. Alleen niet ieder jongetje doet dat voor het oog van de camera. En bij degene die dat wel doen, wil ik er eigenlijk helemaal geen getuige van zijn. Alle hypes rond de huidige kleuters van One Direction of -nog erger-  , kunnen me gestolen worden.
Bij Leonardo DiCaprio ligt het anders. Hij werd medio jaren ’90 een tieneridool. Ik maakte kennis met hem door de hippe verfilming van William Shakespeare’s Romeo + Juliet, die verplaatst was naar de moderne tijd en plaatsvond in Venice Beach (i.p.v. Verona). Ik vind het nog steeds één van mijn favoriete films. De poster heeft jaren in mijn huis gehangen. En daarna moest Titanic nog uitkomen. Hj speelt in een van de meest iconische en meest romantische filmscènes ooit op de boeg van het reuzenschip. En daarna moet het schip nog zinken.

Leonardo (niet genomineerd voor een Oscar voor genoemde films) had toen al een Oscarnominatie op zak voor What’s Eating Gilbert Grape. Lasse Halström (bekend van de ABBA video’s en ABBA The Movie) regisseerde deze verfilming van het boek van Peter Høeg, waarin Leonardo het zwakbegaafde broertje van Johnny Depp speelt. Wat mij veel meer heeft verrast is zijn keuze voor rollen na Titanic. Eigenlijk heeft hij daarna nooit in een slechte film gespeeld. Hij koos rollen en regisseurs zorgvuldig uit en bouwde zo een indrukwekkend oeuvre op.

De meeste films heb ik in de bioscoop gezien en meestal met veel plezier. The Man in the Iron Mask is niet zijn sterkste, en Catch Me If You Can vond ik ook minder geslaagd. Maar dat lag meestal niet aan het spel van Leo. In The Beach zagen we al dat hij het jongensachtige langzaam begon te verliezen. In The Gangs of New York erd dat nog duidelijker. Allebei ijzersterke films. Ik ga ze niet allemaal opnoemen, maar ik vind zijn rollen in Revolutionary Road en The Great Gatsby tot zijn beste behoren. Goed gespeeld en mooie gelaagde karakters.

Nu lijkt het erop dat DiCaprio zijn welverdiende eerste Oscar gaat winnen voor The Revenant. Dat lijkt een zekerheid, gezien de sterk fysieke uitdaging die het filmen heeft gekost. Het is ook een grootse film. De beelden van de natuur zijn fantastisch, de camera zit overal bovenop, wat soms hallucinerend werkt (bijvoorbeeld bij het gevecht met de beer). Zowel Leonardo als zijn tegenspeler en tegenstander in de film, Tom Hardy (ook genomineerd) spelen geweldig goed. Kortom een geweldige kijkervaring. Toch vind ik de film geen meesterwerk. Daarvoor is het verhaal te simpel en te ongeloofwaardig. Het helpt niet dat het wordt verkocht alsof het waargebeurd is (Inpired by true events), terwijl het meer een legende is. En de karakters zijn te weinig uitgediept en er zijn te weinig diepere lagen in de vertelling. En dat was precies wat ik vorig jaar bij Birdman (van dezelfde makers) ook vond. Dus terechte Oscar voor Leonardo, maar Beste Film?

The Wolf of Wall Street

Greed is good! Zo luidde het motto van Gordon Gekko in de film Wall Street uit 1987. Michael Douglas is de niets ontziende aandelenhandelaar, die het moderne kapitalisme vertegenwoordigt. Hij won er een Oscar mee. De film was een soort aanklacht tegen het doorgeschoten kapitalisme. In werkelijkheid bleek de film eerder een verheerlijking van het systeem. Aanstaande winstzoekers maakten van Gekko hun lichtend voorbeeld.

Gordon GekkoNu heeft Martin Scorsese zich aan Wall Street gewaagd. Leonardo DiCaprio is nu de hoofdrolspeler en het draait om de lotgevallen van de handelaar in aandelen en effecten Jordan Belfort. Dat is zo’n gelukzoeker, die zich heeft laten inspireren door Greed is Good. Zwarte Maandag gooit in 1987 roet in het eten. Hij raakt zijn pas verworven baan kwijt en komt bij een louche bedrijfje te werken, waar ze waardeloze aandelen aan gewone burgers slijten tegen een commissie van 50%. Dat is het begin van een uiterst succesvolle maar ook uiterst dubieuze loopbaan. Leugens en bedrog worden niet geschuwd om schaamteloos exorbitante winsten te behalen. Dat leidt weer tot een bacchanaal vol drugs, drank en sex. Heel veel. Uiteindelijk grijpt de FBI in na grootschalige handel met voorkennis en komt hij in de gevangenis.

20140118-010157.jpg

Leonardo DiCaprio is nog steeds jongensachtig genoeg om de rol van schelm annex schurk met verve te spelen. De film is brutaal, bot, grappig (en erg lang!). Achter alle komische scènes schuilt een triestheid en leegheid, waardoor op een gegeven moment je het lachen wel vergaat. En daar waar Oliver Stone van Wall Street een uitgesproken moral statement maakte, doet Scorsese dat veel subtieler. Het laatste shot spreekt dan ook boekdelen: de massa laat zich maar al te graag gouden bergen beloven! Blijkbaar zit het verlangen naar weelde en rijkdom in ieder van ons!