Tag Archives: MTV

ABBA & Queen (1974)

In mijn tienerjaren waren er twee bands waar ik enorm van hield: ABBA en Queen. In die volgorde. Mijn vriendje met wie ik elke dag naar school fietste had hetzelfde maar dan in omgekeerde volgorde. Er was ook een soort rivaliteit tussen de twee bands. Echte liefhebbers van Queen haalden hun neus op voor ABBA en veel fans van de Zweedse band vonden die Engelse rockers veel te heftig. Ik moest eraan denken nadat ik een boek over ABBA uit had, waarin Queen nergens genoemd wordt. Toch zijn er meer overeenkomsten tussen de twee bands dan je op het eerste gezicht zou denken.

1 Amerika veroverd?

Beide bands waren ontzettend populair, maar meer in Europa dan in Amerika.  Het zal je verbazen, dat beide bands, maar vier Top 10 hits in de Billboard Hot 100 hadden. ABBA had één nummer 1 hit (Dancing Queen) en één nummer kwam op 3 (Take A Chance On Me). Queen stond twee keer op één, maar verrassend genoeg niet met Bohemian Rhapsody. abba-reunite-virtually-mainTraditionele rock and roll en vette funk-disco deed het beter voor Queen: Crazy Little Thing Called Love en Another One Bites The Dust. Voor beide groepen geldt, dat dit geenszins slechte prestaties zijn, maar een beetje teleurstellend zijn ze wel, als je bedenkt hoe mega-succesvol ze in de rest van de wereld waren. Blijkbaar was de muziek toch te Europees. En voor Queen geldt, dat de clip van I Want To Break Free de doodsteek was. MTV weigerde het te vertonen (volgens hun biopic vanwege de crossdressing, maar volgens mij vanwege de orgie-achtige taferelen in dezelfde video).

2 Gay appeal

leather-freddie-002Beide bands hadden een duidelijke aantrekkingskracht op de homogemeenschap, die pas veel later openlijk werd. In het geval van Queen kwam dit allereerst door Freddie Mercury. Die was weliswaar zijn hele carrière officieel niet ‘uit de kast’, maar hij wist alle homo-prototypes wel in zijn voorkomen te gebruiken. Dat startte in de tijd van de glamrock (in goed Nederlands: nichtenrock), maar later meer in zijn leren outfit en vette snor als Muscle Mary. En vrijwel altijd met ontbloot bovenlijf. Bij ABBA ligt het iets ingewikkelder. Twee getrouwde heterostellen, die al redelijk op leeftijd waren toen ze doorbraken (Frida was bij de  doorbraak in 1974 al 29 en tweemaal moeder!). De outfits waren in het begin zeker extravagant, maar of dat hun gay appeal verklaart. Ik denk dat het vooral de songtitels van Dancing Queen en Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight) waren in combinatie met het feit, dat je uncool was als je van ABBA hield in de seventies. Veel mensen kwamen pas veel later als ABBA-fan uit de kast.

3 Hits, hits en nog meer hits

1974 was voor beide bands het doorbraakjaar: Killer Queen en Waterloo. Voor zover bekend hebben de bands elkaar slechts één keer ontmoet bij een Engelse TV-show in november 1974, waar helaas alleen foto’s bewaard zijn gebleven. Ze maakten hit na hit die elkaar in een moordend tempo opvolgden. En zowel ABBA als Queen wisten elke keer weer te verrassen met een grote verscheidenheid aan stijlen (rock, disco, opera, cabaret, uptempo en ballads). Elke hit was anders dan zijn voorganger, maar had wel onmiskenbaar het geluid van de band. En de albums. Die waren eerlijk gezegd wisselend van kwaliteit. Niet voor niets zijn Queen Greatest Hits en ABBA Gold hun bestverkochte albums.

4232300A

Rechts de leden van Queen en in het midden ABBA

Ik heb me altijd afgevraagd of ze van elkaars muziek hielden. In een documentaire uit 1977 laat Roger Taylor zich enigszins laatdunkend uit over ABBA, maar ik weet vrijwel zeker dat Freddie met zijn eclectische muziek- en kledingstijl heeft genoten van de muziek en outfits van dat rare stelletje Zweden.

Advertisements

Jurassic World

Ik kon het goed vinden met de opa van mijn vorige partner. Ik had een betere band met hem dan ik ooit met mijn eigen Opa had (de vader van mijn moeder was al gestorven toen ik werd geboren). We waren allebei gek op de muziek van ABBA en Pussycat, we keken allebei fervent MTV (al was het om verschillende redenen) en we wilden allebei naar die nieuwe film met die levensechte dinosaurussen. Het was begin jaren ’90 en het was een spannende tijd in de bioscoop. De techniek schreed steeds verder voort, waardoor er steeds meer levensecht in beeld kon worden gebracht. De tijd van suffe poppen en klungelige special effects was bijna voorbij. Want er kwam CGI (Computer Generated Images).

why-theres-never-been-a-good-jurassic-park-game_ytec.1920Samen gingen Opa, zijn kleinzoon en ik op een zondagmiddag naar Luxor aan de Stationsstraat in Leiden. Oma bleef wijselijk thuis. Die hield niet zo van dat soort enge films. De zaal was zo goed als afgeladen en de spanning was een beetje opgefokt. We gingen iets zien wat nog nooit eerder was vertoond. Steven Spielberg was op zijn best: de aanloop naar de eerste ‘echte’ beelden van de dino’s werd stapje voor stapje opgebouwd. Het verhaal over een amusementspark, waar de prehistorische dieren opnieuw tot leven werden gebracht was futuristisch, maar ook niet helemaal denkbeeldig. De film was een instant succes en behoort nog steeds tot de beste aller tijden. Na afloop waren we met stomheid geslagen. Zo levensecht hadden we niet bestaande monsters nog nooit eerder gezien. Bovendien was de film waanzinnig spannend, vooral de scene in de keuken. En er zat ook nog een moraal in het verhaal.

De opvolger The Lost World hebben we ook nog met Opa in de bioscoop gezien. Die was veel minder opwindend, vernieuwend of spannend. Het was een soort herhaling van deel 1. Jurassic_World_posterNiet slecht, maar wel minder. Een paar maanden later stierf Opa. Maar de films rond Jurassic Park kan ik niet zien zonder aan hem te denken. Deze week komt er een nieuw deel in de serie. Deel 3 was niet door Spielberg gemaakt en heb ik niet in de bioscoop gezien. En nu is er deel 4, die uiteraard in 3D is gemaakt. De vraag is tegenwoordig niet meer of een film er levensecht uitziet of niet. De vernieuwing in de techniek is niet meer zo revolutionair als toen. De vraag is vooral of een film ondanks de techniek goed is. Alleen voor special effects komen we niet meer naar de bioscoop. Een goede film moet vooral een goed verhaal, goede karakters en een goed plot hebben. Helaas begrijpt niet elke filmmaker dat. Onlangs zag ik het origineel weer en die staat nog steeds als een huis. De kans dat Jurassic World dat gaat overtreffen, lijkt me onmogelijk.