Tag Archives: Netflix

The Handmaid’s Tale (Mad Men)

Ik houd niet van bingewatching. Ik heb dat nooit echt gehad. Met boeken bijvoorbeeld houd ik als stelregel aan, dat ik op de dag dat ik een boek uitlees, niet aan een nieuw boek begin. Zo kan een boek nog een beetje na-echoën in mijn hersenen. Hetzelfde geldt een beetje voor films. Meer dan één film per dag kijken werkt bij niet zo lekker. Bij een  filmfestival hoort dat er een beetje bij, maar ik merk bij mezelf, dat een mooie film dan onvoldoende indruk maakt (vaak omdat er ook veel middelmatige films tussen zitten).

En op tv snap ik het wel. Toen ik de serie 24 ontdekte, kon ik soms niet stoppen met kijken. Zo spannend was het. Het leek wel alsof de serie gemaakt was om tot diep in de nacht door te blijven kijken. Dat was niet zo. Er werd gewoon elke week een aflevering op tv vertoond, maar door de komst van de DVD-box kon je nu lekker doorkijken. En met Netflix is dat alleen maar versterkt. Je wordt bijna gedwongen om de aftiteling te skippen en meteen door te kijken.

Handmaid 2Toch doe ik het bijna niet meer. Eén aflevering per avond als ik alleen kijk en ongeveer één of twee per week als we samen kijken. Zo maken mooie series meer impact. Blijven ze langer in je hoofd zingen en ontdek je soms nieuwe lagen in het verhaal. Series als Mad Men, Game of Thrones en Hell On Wheels komen zo beter tot hun recht. Op dit moment kijken we The Handmaid’s Tale en hebben net seizoen 1 uitgekeken. En zelfs al houd je heel erg van en ben je heel goed in bingewatching, mijn advies is negatief. Doe het bij deze serie niet! De serie is namelijk nogal duister van karakter en je wordt er alles behalve vrolijk van.

Peggy 1

Peggy uit Mad Men

Het is gebaseerd op een roman van Margaret Atwood uit de jaren 80 en draait om een dystopische nabije toekomst. Daarin is het patriarchaat in extreme vorm hersteld en worden vruchtbare vrouwen letterlijk tot slaven (handmaids) gemaakt. Dat lijkt vergezocht, maar als je er langer over nadenkt, komen er heel veel eigentijdse elementen in voor, waardoor het soms griezelig nabij lijkt. Ik verklap verder niets, behalve dat de hoofdrol wordt gespeeld door Elisabeth Moss (oftewel Peggy uit Mad Men). En dat de styling van de serie (kostuums en enscenering) waanzinnig mooi is (nog een overeenkomst met Mad Men). Te zien op Videoland of op DVD.

Lees ook mijn blog over Mad Men en Hell on Wheels

Advertisements

It’s not right, but it’s okay (Whitney)

Rond 2000 was het als dj in een homoclub niet zo moeilijk om de vloer te vullen met dansend publiek. Zet de Thunderpuss Remix van Whitney Houston met It’s Not Right, But It’s Okay op en het komt goed. Als dj op het COC Leiden heb ik het vaak als paardenmiddel gebruikt, als de meute nog niet echt bereid was de lege dansvloer te vullen. Ik was geen groot Whitney-fan. Haar meeste hits vond ik zeiknummers op een enkel uptempo nummer na (I Wanna Dance With Somebody). Maar met haar nieuwe image en sound op het album My Love Is Your Love veranderde dat.

In die tijd was het al een publiek geheim, dat de getalenteerde zangeres een drugsprobleem had. En het huwelijk met Bobby Brown werd een beetje gezien als rookgordijn voor haar lesbische gevoelens. Het fijne wisten we er nog niet van, maar ach sex en drugs horen nu eenmaal bij de showbusiness. Ik was een keer in een homobar in New York, waar een valse travestiet op het podium de onvergetelijke opmerking maakte: “It’s so hot in here. I’m sweating like Whitney at costums control.”

Whitney-UK-poster

Nu zijn er twee Whitney-documentaires. Op Netflix staat Can I Be Me, die vooral handelt over de band tussen Whitney en haar onafscheidelijke jeugdvriendin en persoonlijk assistent Robyn Crawford. Hun relatie zou ook seksueel van aard zijn geweest, maar de stinkjaloerse Bobby Brown zou hebben bewerkstelligd, dat Robyn ontslagen werd. In de bioscoop draait de tweede docu, simpelweg Whitney getiteld. Daarin komt de inner circle van de zangeres uitgebreid aan het woord. Inclusief Bobby Brown, die niet over drugs wil spreken, ook al heeft dat haar en hun dochters dood veroorzaakt.

Uiteindelijk wordt onthuld, dat Whitney en haar broer als kind door hun tante seksueel zijn misbruikt. Een traumatische gebeurtenis, die wellicht haar latere destructieve gedrag verklaart. Hoe dramatisch ook, beide films onderbelichten eigenlijk haar muzikale loopbaan. Daarom maar mijn drie hoogtepunten van Whitney Houston. Niet verrassend komen die allemaal uit haar latere loopbaan.

3. Million Dollar Bill (2008)

Van haar laatste album I Look To You, dat nogal ondergewaardeerd is, komt dit heerlijke nummer.

2. It’s Not Right, But It’s Okay (Thunderpuss Remix) [1999]

De kwaliteit van de clip is niet zo, maar dit is wel de ultieme remix. Het origineel vind ik te r&b, maar de tekst is wel weer geweldig. Niet alleen op homoclubs, maar ook op bruiloften deed dit het goed (best ironisch met deze tekst over overspel!)

1 My Love Is Your Love [1999]

If tomorrow is Judgement Day. Ik ken haast geen betere openingsregel van een tophit. De tekst gecombineerd met het heerlijke ritme en de sterke maar niet zo hoge stemgeluid van Whitney maken dit voor mij haar prijsnummer. Nummer 3 in Top 40!

Sense8 Matrix

LET OP: Dit blog kan spoilers bevatten!

Een serie met acht hoofdpersonen, die over de hele wereld gesitueerd zijn. Allemaal met een eigen achtergrond, een eigen karakteristiek en intrigerend verhaal. Dat alleen zijn al genoeg ingrediënten om een interessante serie te maken. Maar laten die 8 hoofdpersonen nou ook nog een soort telepathisch met elkaar verbonden zijn op een manier dat ze niet alleen elkaars gedachten kunnen lezen, maar letterlijk in één en hetzelfde lichaam kunnen zitten. Nog interessanter. En dan is het ook nog een bont gezelschap qua etnische en seksuele achtergrond. Dat is Sense8 in een notendop.

Ik was helemaal flabbergasted na het zien van seizoen 1 op Netflix. Die was weird genoeg van zichzelf en hier en daar al lastig te volgen, maar zo verfrissend om een serie te zien, die zoveel barrières doorbreekt. En bovenal zo verschrikkelijk sexy. Wat wil je met Max Riemelt en Miguel Angel Silvestre in het gezelschap.

Maar… ik had het kunnen vermoeden. De serie is gemaakt door de Wachowski’s, oftewel de makers van de geniale lesbische thriller Bound, maar vooral wereldberoemd door The Matrix. Dat is nog steeds een van de coolste actiefilms, die destijds alles in het genre overhoop gooide, qua vormgeving, geweldscènes, filosofisch sf-drama en choreografie. Helaas waren de twee vervolgfilms, Reloaded en Revolutions, enorme tegenvallers. De makers hadden duidelijk niets nieuws meer te melden en dus werd er vooral meer van hetzelfde opgediend. Ik vind het daarom moeilijk om de oorspronkelijke film nog volledig op zijn eigen merites te beoordelen.

Matrix

Keanu Reeves in The Matrix

En helaas ging het zo ook bergafwaarts in de kerstspecial, seizoen 2 en de finale van Sense8. De paranoïde plotwendingen zijn niet meer op de vingers van acht mensen te tellen. Het panseksuele begint steeds sleetser te worden. En in de tweeëneenhalf uur durende finale wordt er ruim twee uur alleen maar geschoten, gerend en zijn er vooral veel explosies. Erg vermoeiend allemaal. En dan eindigt het met een onvergetelijk shot. Dat verklap ik niet. Het is bijzonder, maar ook een beetje……

The Get Down (Rapper’s Delight)

Ik was 14 en werd op school bij Frans samen met mijn klasgenoot Hubert bij Frans de klas uitgestuurd. Als straf moesten we van onze lerares Duits (bij wie we ons moesten verantwoorden voor ons wangedrag) een liedje zingen in de klas. ‘Mogen we ook rappen?‘, vroegen we. Want we waren helemaal weg van de nummer 1 hit van dat moment: Rapper’s Delight van Sugarhill Gang. Dus zongen we acapella de lange versie van dit nummer. De tekst hadden we uit de Hitkrant. Veel van de sexuele subtext van het lied ontging ons, maar we maakten wel de blitz in de klas.

Want rappen was iets totaal nieuws. We hielden van pop, rock en disco en volgden de hitparade en Toppop elke week. Maar rappen zat een beetje tussen zingen en praten in en dan met een geweldige beat eronder (Good Times van Chic). Het was 1979 en een stukje popgeschiedenis werd geschreven. Rapmuziek leek even een kort leven te hebben en de zoveelste hype te zijn. Maar niets van dat: het is tot de dag van vandaag een van de meest invloedrijke stromingen in de muziek.

Hoe rap is ontstaan in de underground cultuur van zwarte wijken in New York, is het centrale thema van de Netflix-serie The Get Down. Oude korrelige journaalbeelden laten zien hoe de stad New York in verval was eind jaren ’70. Tegen die achtergrond komt in The Bronx een nieuwe muziekstroming op: deejays maken al scratchend met twee platenspelers van stukjes muziek van verschillende platen een hele nieuwe sound. Tegen die backbeat praten/zingen een paar kids hippe teksten over het leven in de stad en de manieren om de ellende te ontsnappen. Tegelijk wordt er al druk gebreakdanst (dat zagen we pas in 1983 bij Toppop met Rock Steady Crew) en heeft de graffiti zijn eerste kunstenaars voortgebracht. Maar vooral laat het verhaal zien hoe jonge mensen met hun talent verder willen in het leven. Daarvoor moeten ze in hun kunst en hun persoonlijke levens grenzen verleggen.

Met een interraciale gay verhaallijn

Prachtig materiaal voor een bonte, muzikale dramaserie. Die ziet er prachtig, soms surrealistisch uit (mede dankzij de cartoons die er in zitten). En uiteraard is er veel geweldige muziek. Er staan twee seizoenen (in totaal 12 afleveringen) op Netflix. Hou je van muziek en van goede series, dan moet je dit zeker bekijken.

Rectify – Making A Murderer

Een van de belangrijkste redenen om tegen de doodstraf te zijn, is dat het juridisch systeem niet feilloos werkt. Daar zijn talloze voorbeelden van, die vaak perfect bronmateriaal zijn voor boeken, films, series etc. De laatste in dat rijtje is de film Rectify, een gefingeerde serie die zich afspeelt in Georgia. Het kan haast niet anders of de makers zijn geïnspireerd geraakt door de zaak uit Making A Murderer, de Netflix-docu-serie die furore maakt. Alleen speelt die in Wisconsin, waar de doodstraf al in de 19e eeuw is afgeschaft.

Making A Murderer

Steven Avery zit 18 jaar in de cel voor een zware verkrachting waar hij onschuldig voor blijkt te zijn. Vernieuwde DNA-technieken bewijzen zijn onschuld. Eenmaal op vrije voeten gaat hij op zoek naar genoegdoening. Maar hij wordt al snel weer verdacht, ditmaal echter van verkrachting en moord. Het politiewerk is krakkemikkig en verdacht. Het heeft er alle schijn van, dat de voormalige dienders hem de zaak in de schoenen willen schuiven. Daarbij maken ze ook gebruik van het neefje van de verdachte, een minderjarige en zwakbegaafde jongen. De zaak krijgt heel veel aandacht en politieverhoren en de processen in de rechtbank zijn allemaal opgenomen. Dat geef

Making-a-Murderer (1)

Steven Avery

t je een onthutsend beeld van hoe het rechtssysteem in Amerika werkt en hoe feilbaar juryrechtspraak is. Of Steve Avery onschuldig is, durf ik niet te zeggen. Daarvoor lijken de makers niet echt objectief meer. Maar dat hij en nog meer zijn neefje ‘beyond reasonable doubt’ schuldig zijn, lijkt me op basis van deze serie evenmin terecht.

Rectify

Rectify-1

Daniel & Tawney

Daniel Holden wordt op zijn 18e verdacht van verkrachting en moord van Hannah. Hij zit bijna twintig jaar in de dodencel in afwachting van de doodstraf. Nu wordt hij na bijna twintig jaar voorlopig vrijgelaten en komt terug in de kleine gemeenschap, waar de wonden die de zaak heeft geslagen nog steeds voelbaar zijn. Daniel is een zonderling figuur, maar onduidelijk is of dat aan zijn jarenlange geïsoleerde opsluiting of dat hij wellicht gewoon schuldig is aan de misdaden. De wereld is in de tussentijd enorm veranderd. De gemeenschap zit niet op zijn terugkeer te wachten en zijn familie is inmiddels uitgebreid, doordat zijn moeder hertrouwd is. De serie neemt de tijd om de gespannen situatie ragfijn en gedetailleerd in beeld te brengen. Daarbij speelt continu de vraag of Daniel schuldig is of niet. Daarnaast laat het zien hoe de familie op verschillende manieren omgaat met de terugkeer van het zwarte schaap. En tot slot legt het verhaal bloot hoe het Amerikaanse rechtssysteem verwoestende werking kan hebben (al dan niet op terechte gronden).

Mijn tip: kijken die series, ze staan allebei op Netflix!

Cineville (Exit TV 3)

Vandaag meldde de Telegraaf dat steeds meer jongeren de TV dumpen. Ze kijken steeds meer op hun tablet en hebben een abonnement op een streamingdienst als Netflix. Ik wil me niet tot de groep jongeren rekenen, maar ik begrijp het helemaal. Bruce Springsteen zong het 20 jaar geleden al: 57 Channels (and nothing on). Waarom betalen voor iets, terwijl er voor je gevoel nooit iets interessants te zien is? In de huidige situatie kun je immers als consument zelf bepalen wat je wilt zien en wanneer.

Ik heb vorig jaar besloten mijn TV-abonnement op te zeggen voor minimaal één jaar. Wat ik toen nog niet wist, dat de Cineville pas bestaat waarmee je onbeperkt naar films mag. Ik heb nu voor € 19 per maand toegang tot alle films in Trianon en het Kijkhuis in Leiden. Maar ook in bioscopen in andere steden, zoals The Movies in Dordrecht. Als filmliefhebber is dat een geweldige deal. De meeste films die ik interessant vind, draaien in deze theaters. Niet alleen arthouse titels, maar in de grote zaal van Trianon draaien ook de grote films.

Dus nu ga ik minimaal één keer per week naar de film. Teveel om aan elke film een blog te wijden. Dat is dan weer een nadeel. Maar ik mis de TV in ieder geval niet!
Een update van de beste films en de tegenvallers van de afgelopen periode.
Beste films:
The Imitation Game
Nightcrawler (Jake Gyllenhaal als creepy reporter)
Michiel de Ruyter

Tegenvallers:
Inherent Vice (totaal onnavolgbaar, waarschijnlijk leuker na een vette joint)
Birdman (fascinerend gefilmd, maar verhaal grijpt je nergens)
The Riot Club (verhaal vliegt totaal uit de bocht waardoor de film zijn punt niet maakt)

Dit is deel 3 in serie blogs Exit TV. Lees ook: Exit TV, Seeing is Believing?