Tag Archives: Noorwegen

Best non-winners (Eurovision)

Het is weer mei. Het mag weer. Ik draai weer veel Eurovisie muziek. Gevoelsmatig hoort het bij de lente en voor mij is het de zoektocht naar de perfecte popliedjes binnen de beperking van 3 minuten. Een paar jaar geleden maakte ik een gebrand ceedeetje voor A.B. (voor een speciale gelegenheid) met daarop de beste Eurovisieliedjes die niet hebben gewonnen. Volledig subjectief naar mijn bescheiden smaak. Ik vond het een compliment dat de ontvanger van het schijfje (wie maak je daar tegenwoordig nog blij mee?) veel plezier van de selectie beleefde.

Helaas heeft Spotify teveel gebreken om er een gedeelde playlist van te maken. Daarom hier maar een aantal trends en voorbeelden.

Had moeten winnen

Helaas zijn er veel liedjes die veel beter waren dan de winnaar van dat jaar. Soms halen die dan alsnog een hit. Denk aan de Engelse inzending uit 1998 van Imaani (Where Are You), dat een grote hit werd. Of Julie van Daniel uit 1983. Vorig jaar gaf Nederland de meeste punten aan Duitsland. Het mocht niet baten, maar  het prachtige You Let Me Walk Alone van Michael Schulte werd terecht nog een echte radio- en Top 40-hit. Maar Yohanna had in 2009 voor Ijsland moeten winnen (i.p.v. Noorwegen) met Is It True. Het beste Songfestivalliedje (niet de beste jurk) in tijden. Met een prachtige melancholische melodie.  Hier kun je me altijd voor wakker maken.

Franstalig

Ik ben dol op Franstalige liedjes. Ze doen me denken aan lange autovakanties door mooie landschappen en zonnige stranden. De Fransen begonnen eind jaren ’80 met een geslaagde missie om het Songfestival moderner en diverser te maken. Amina haalde  in 1990 evenveel punten als Zweden met Le Dernier Qui A Parlé, maar moest Carola voor laten gaan. Zeer onterecht. Maar ik kies hier nu voor Mama Corsica van Patrick Fiori, dat in 1993 meedeed. Als je hier geen zin van in vakantie krijgt, weet ik het ook niet meer.

Scandinavië

Mijn voorliefde voor Zweden acht ik bekend. Ze hebben elk jaar goede popliedjes en weten altijd wel weer iets nieuws te bedenken (al vind ik het gospelliedje dit jaar teveel nageaapt van Oostenrijk vorig jaar). Denk bijvoorbeeld aan It Hurts van Lena Philipsson dat zo uit de koker van Stock, Aitkin & Waterman had kunnen komen. Maar ook Noorwegen brengt ieder jaar wel een eigenzinnig nummer. Denk aan de verstilde ballad Silent Storm van Carl Espen, maar ik kies voor de Daft Punk-achtige inzending uit 2017 van JOWST (Grab The Moment).

Onverstaanbaar

En dan zijn er de liedjes in de eigen taal, ook al hoeft dat al zo’n 20 jaar niet meer. Soms is dat een betere strategie dan een onverstaanbaar Engels liedje met een zwaar Oost-Europees accent gezongen. Molitva won zelfs met zo’n onverstaanbaar liedje. En er was het prachtige Kedvesem van Hongarije in 2013 of dit prachtig gezongen Kuula uit Estland. Geen idee waar het over gaat, maar het komt direct bij je binnen.

Dit jaar is Nederland de grote favoriet. Arcade van Duncan Laurence is met kop en schouders het beste liedje van 2019. Maar in een festijn, waar het beeld door de jaren heen alleen maar belangrijker is geworden, weet je het nooit. Toch hoop ik niet dat Arcade op de afspeellijst van niet-winnaars terechtkomt.

 

Advertisements

Nordic Walking (Hamburg & Noorwegen)

Het was de foto van Preikestolen die ons deed besluiten voor de Asbjorn Tour te kiezen van hert Norske Reisburo. Best bijzonder, omdat ik de laatste jaren in toenemende mate last van hoogtevrees heb ontwikkeld. Maar ja, het spannende houdt aantrekkingskracht.

Met de Zweedse Volvo S60 op weg naar het noordelijkste puntje van Denemarken, Hirtshals, om de kortste boottocht naar Noorwegen te nemen (ook zeeziek word ik niet graag meer!). Maar eerst langs Hamburg. Dat is een van de meest interessante Europese steden vanuit het oogpunt van stedelijke ontwikkeling. Op de middelbare school leerde mijn lerares Duits ons nog dat het een door God verlaten smerige havenstad was en dat je op de Reeperbahn je leven niet zeker was. Maar de wereld is sindsdien veranderd en vieze havensteden zijn de lelijke eendjes die in mooie zwanen veranderen (Bilbao, Vancouver, Rotterdam). Dan moet zo’n stad wel het water omarmen en gedurfde investeringen doen. En zoals Bilbao het Guggenheim  heeft gekregen, zo heeft Hamburg het Elbphilharmonie als landmark gecreëerd.

Elbphilharmonie

Beatles monument op Reeperbahn

 

 

 

 

 

 

In Noorwegen is wandelen anders dan in bijvoorbeeld de Verenigde Staten. De routes staan minuscuul aangegeven; je moet moeite doen om het pad te vinden. Bij Preikestolen is dat niet zo lastig. Zelfs aan het begin van de avond zijn er nog voldoende wandelaars, zodat verdwalen nauwelijks mogelijk is. De tweede tocht die we deden was de Moslifjellet. We zijn welgeteld drie andere wandelaars tegengekomen. En de route had op veel plekken meer weg van een klauter- en klimtocht. Hekjes, paaltjes om het publiek te beschermen zijn er amper. Dat hoort volgens de reisgids tot het cultuurgoed van Noorwegen: beleef de natuur zoals die bedoeld is. Nordic walking noem ik het.

 

Guilty Pleasures

Je schuldig voelen over iets waar je plezier aan beleeft. Zolang het niet ten koste van een ander gaat, lijkt me dat echt onnodig en overbodig. In de muziek is een soort covergenre ontstaan onder de titel Guilty Pleasures. Gerenommeerde artiesten maBBC 80'sken een cover van een zogenaamd ‘fout’ nummer, meestal uit het diepe popverleden. De Wereld Draait Door kent het format en in Engeland maakte BBC Radio 2 een mooie Jaren ’80 cover-CD.

Ik ben opgegroeid in de jaren ’70 en ’80 en heb vrijwel alle Toppop- en Countdown-afleveringen nog op mijn netvlies staan. Daarnaast heb ik me als deejay op het COC Leiden enigszins bekwaamd in het genre van de camp-muziek. Dan ligt de lat voor wat een guilty pleasure is, best wel hoog.

Maar goed, omdat het helemaal hip is, hier mijn guilty-pleasure-confession:

3. A-ha
De eerste keer dat ik het filmpje van Take On Me zag, was ik meteen verkocht. De combi gewone film en stripverhaal was revolutionair, maar Morten Harket rocked me off my feet. Ik woonde net in de studentenflat en was muzikaal meer bezig met serieuze New Wave muziek. De band uit Noorwegen paste helemaal niet in dat plaatje. Maar ze maakten hit na hit en ik vond het allemaal schitterend.Als ik al een favoriet moet kiezen, wordt het Hunting High and Low. Goed gezongen, fraai arrangement en wederom mooie clip.

2. Carpenters
Ik heb weinig herinneringen aan de Carpenters, toen ze in hun hoogtijdagen waren. Vaag herinner ik me dat ze bij Willem Duys optraden. Ze waren ook niet waanzinnig succesvol in Nederland. Het was de biopic over het leven en de dood van Karen Carpenter die eind jaren ’80 werd uitgezonden, waardoor ik geïnteresseerd raakte in de mierzoete muziek van broer en zus. En tot op de dag van vandaag geniet ik van de prachtige stem van Karen. Gek genoeg vind ik het hoogtepunt het Ave Maria dat op hun Kerst-CD staat. De tv-opname uit 1978 laat pijnlijk zien hoe dun ze dan al is. In 1983 sterft ze aan de gevolgen van anorexia.

1. Rob de Nijs
De man is inmiddels 72, maar in mijn jeugd was hij de held Bertram Bierenbroodspot uit Hamelen. Mijn oudste zus had zijn platen en stiekem vond ik die hartstikke leuk. Vaak bekende liedjes met een speciale Nederlandse vertaling. Veel liedjes uit de jaren ’70 geven een mooi beeld van de (seksuele) moraal in die tijd. Liedjes over jonge Lolita-achtige meisjes die nu echt niet meer zouden kunnen. Opvallend is het relatief kleine aantal Top-40 hits die hij had (slechts 16). Hij moest het toch vooral van zijn albums hebben en die maakt hij nog steeds. Een favoriet kiezen is bijna onmogelijk. Ik vind zijn hits uit de jaren ’70 en ’80 stuk voor stuk prachtig, maar ik kies toch voor zijn versie van Eeuwig Jong (origineel van Charles Aznavour, tekst van Jan Rot) van het album Chansons (2008). De opname uit 2009 laat zien hoe goed de man nog bij stem is.