Tag Archives: Pallas Athene

Athene Déjà-vu (Griekenlandreis 1982)

Mijn eerste reis naar het buitenland was toen ik 17 was. Ik zat in Gymnasium V en met twee klassen gingen we in mei 1982 drie weken naar Griekenland. We mochten het geen vakantie noemen, want het was half in schooltijd. En het was een studiereis. Dat klopte ook wel, omdat we veel historische plekken gingen bezoeken, die we kenden van geschiedenis en Grieks. Er ging ook een leraar gymnastiek mee, dus er was veel lichamelijke beweging. We wandelden enorme stukken en er was zelfs een fietsrit in het programma.

Ik moest er aan denken nu ik deze week in Athene ben. De eerste dag meteen naar de Akropolis. Ons hotel ligt er op een steenworp afstand van, dus dat werd een mooie wandeling. Het vreemde was dat ik geen enkele concrete herinnering meer heb aan mijn eerdere bezoek ruim 35 jaar geleden. Zelfs in de verste verte geen déjà-vu, terwijl ik weet dat ik er ben geweest. En volgens C. moesten we een takkeneind lopen om er te komen. In het Nationaal Archeologisch Museum waar ik vandaag was, werd mijn geheugen evenmin geactiveerd. Nou hebben we in die studiereis meerdere archeologische plekken en musea gezien en we eindigden in Athene. Dus waarschijnlijk was ik al een beetje overvoerd en haal ik een en ander door elkaar. Het geheugen is een onbetrouwbare bondgenoot. Of was ik niet anders dan de huidige groepen middelbare scholieren, die ik nu op de Akropolis ongeïnteresseerd (al dan niet als houding) zie rondlopen? Waarschijnlijk.

Maar gelukkig was ik vanmiddag in het Akropolis Museum. Die is pas sinds 2009 open, dus daar ben ik nu voor het eerst. Het is een imposant gebouw, dat vooral binnen enorme indruk maakt. Op de tweede verdieping is een soort reconstructie van de beelden van het Parthenon. Heel mooi, al moet je voor de meeste originele beelden naar het British Museum in Londen. En daar gebeurde iets opmerkelijks! Ineens liep ik tegen het beeld van Pallas Athene op. En een luikje in mijn geheugen ging open! Een plaatje van dit beeld stond bij de allereerste les Grieks die we op school hadden in II Gymnasium. De eerste zin luidde: “Idou, to agalma!” (Oftewel: Ziedaar, het beeld!) Dat wist ik dan weer wel. En zo had ik toch nog mijn déjà-vu.

Advertisements