Tag Archives: Trianon

Trainspotting 

Op mijn lijstje van beste films en beste soundtracks aller tijden staat Trainspotting allebei in de Top 10. Ik zag de film voor het eerst in Trianon Leiden, dat toen nog niet verbouwd was in de huidige staat. Oftewel het was nog een bouwvallige bende vergeleken met nu. Het was in de zomer van 1996. Een half jaar eerder of zo had ik de eerste film van Danny Boyle, Shallow Grave, gezien in de Sneak Preview in hetzelfde Trianon. Die film vond ik al geweldig, niet in de laatste plaats door de woeste aantrekkingskracht van Ewan McGregor.

Ik heb er een levenslange fascinatie voor de Schotse acteur aan overgehouden. De laatste jaren werden zijn films echter steeds oninteressanter, minder succesvol en moeilijker te vinden. Hierdoor heb ik niet meer alle films van hem kunnen zien. Nu is hij terug in het vervolg op Trainspotting, de film die hem wereldberoemd maakte en die hij eigenlijk nooit geëvenaard heeft (al kwam Moulin Rouge dicht in de buurt). 

Trainspotting 2 of T2 gaat verder 20 jaar na waar de eerste film ons achterliet. Mark Renton keert terug uit Amsterdam waar hij zijn vrouw en baan kwijtraakt. Dan maar een ‘trip down Memory Lane‘ richting Edinburgh, waar zijn oude maten nog steeds rondhangen. Maar er staan nog een paar flinke rekeningen open en alle hoofdpersonen zijn twintig jaar ouder. Het script maakt handig gebruik van de verschillen tussen toen en nu en gebruikt veel elementen uit de eerste film, maar dan steeds net iets anders. Dat klinkt een beetje goedkoop, maar het is meestal verrassend goed gedaan. Zo geeft de moderne versie van Choose Life een totaal ander gevoel dan het origineel. 

Vervolgfilms van succesvolle en geliefde films worden altijd vergeleken met het origineel. En vrijwel nooit kunnen ze in de schaduw daarvan staan. Dat kan deze film zeker wel. Er is veel humor, actie en drama. En het heeft ook weer een geweldige soundtrack, met oude en nieuwe bekenden. Al vraag ik me af of je het allemaal kunt waarderen zonder de film van 20 jaar geleden te hebben gezien. Uiteindelijk heeft T2 hetzelfde verhaal als T1, zoals die weer hetzelfde verhaal had als Shallow Grave: vriendschap, geld en verraad. 

Advertisements

Cineville (Exit TV 3)

Vandaag meldde de Telegraaf dat steeds meer jongeren de TV dumpen. Ze kijken steeds meer op hun tablet en hebben een abonnement op een streamingdienst als Netflix. Ik wil me niet tot de groep jongeren rekenen, maar ik begrijp het helemaal. Bruce Springsteen zong het 20 jaar geleden al: 57 Channels (and nothing on). Waarom betalen voor iets, terwijl er voor je gevoel nooit iets interessants te zien is? In de huidige situatie kun je immers als consument zelf bepalen wat je wilt zien en wanneer.

Ik heb vorig jaar besloten mijn TV-abonnement op te zeggen voor minimaal één jaar. Wat ik toen nog niet wist, dat de Cineville pas bestaat waarmee je onbeperkt naar films mag. Ik heb nu voor € 19 per maand toegang tot alle films in Trianon en het Kijkhuis in Leiden. Maar ook in bioscopen in andere steden, zoals The Movies in Dordrecht. Als filmliefhebber is dat een geweldige deal. De meeste films die ik interessant vind, draaien in deze theaters. Niet alleen arthouse titels, maar in de grote zaal van Trianon draaien ook de grote films.

Dus nu ga ik minimaal één keer per week naar de film. Teveel om aan elke film een blog te wijden. Dat is dan weer een nadeel. Maar ik mis de TV in ieder geval niet!
Een update van de beste films en de tegenvallers van de afgelopen periode.
Beste films:
The Imitation Game
Nightcrawler (Jake Gyllenhaal als creepy reporter)
Michiel de Ruyter

Tegenvallers:
Inherent Vice (totaal onnavolgbaar, waarschijnlijk leuker na een vette joint)
Birdman (fascinerend gefilmd, maar verhaal grijpt je nergens)
The Riot Club (verhaal vliegt totaal uit de bocht waardoor de film zijn punt niet maakt)

Dit is deel 3 in serie blogs Exit TV. Lees ook: Exit TV, Seeing is Believing?

Cinema in Leiden: Leiden Film Festival

Als liefhebber van films en van Leiden was ik heel blij met het initiatief om een Argo-Ben-Affleck-Posterfilmfestival in Leiden te organiseren. De eerste editie was in 2006 en die duurde een lang weekend. Trianon en het Kijkhuis waren ‘the place to be’. Het aanbod was beperkt, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik zag dat jaar de documentaire over George Michael, een Russische misdaadfilm die zich afspeelde op een voormalige kovchoz en de film Wild Romance over het Amerikaanse avontuur van Herman Brood.

In de jaren erna is het een belangrijk Leids evenement in de donkere maanden van het jaar geworden. De duur van het festival nam toe evenals het aanbod van films. Die bestaat uit een grappige mengeling van publieksfilms en arthouse titels. Vaak hebben ze pas veel later hun gewone release in de bioscoop. Tot nu toe zag ik elk jaar wel een paar films, waar ik anders waarschijnlijk niet naar toe zou zijn geweest.

Mijn hoogtepunten van de afgelopen jaren:
1. Drive
Duizelingwekkende opening, Ryan Gosling en een keiharde crimestory.
beasts_16cf

2.Beasts of the Southern Wild
Post-Katrina drama over leven aan de zelfkant van New Orleans. Hard en hartverwarmend.

3. Argo

Ben Affleck regisseert zichzelf in spannende thriller over Iraanse revolutie in 1979. Ongelooflijk maar waargebeurd. Won Oscar beste film.

4. BuriedBuried-Ryan-Reynolds

Ryan Reynolds levend begraven met alleen een Blackberry. Een van de meest claustrofobische films ooit.

5. Der Baader Meinhof Komplex

Duits terrorisme in de jaren ’70 is misplaatst idealistisch, knullig en meedogenloos.

En ook niet mis: WhiplashThank you for smoking, Celda 211, The Escapist en Das Weisse Band.

Lees ook: Cinema in Leiden (1) en Cinema in Leiden (2)

Cinema in Leiden (2)

Het Kijkhuis verhuisde rond 1985 naar het huidige pand. Ik heb er talloze films gezien. Één keer was ik de enige bezoeker, maar ik heb er ook gezeten dat er in het gangpad stoelen moesten worden bijgezet. Totaal tegen alle regels rond brandveiligheid, maar dat telde vroeger minder. Tot ver in de jaren ’90 gold in de bovenzaal van het Kijkhuis, dat er bij de tweede voorstelling gerookt mocht worden. Dat kun je nu echt niet meer voorstellen, maar er werd flink gepaft zolang het was toegestaan.

Toch gaf het soms discussie. Ik ging er eind jaren ’80 naar de film Giant. Deze western was de derde en laatste film met James Dean, voordat hij zich in een Porsche doodreed (komt bekend voor dezer dagen!). De film duurt echter drieënhalf uur, dus er was maar één voorstelling. De grote vraag was of er nu wel of niet gerookt mocht worden. Het was immers de laatste vertoning die avond. Jan Boer (zelf verstokt roker) moest het Salomonsoordeel uitspreken. Maar het was duidelijk: niet roken; het was immers niet de tweede voorstelling.

James Dean

Toen ik in Leiden kwam wonen, draaide in Trianon wekenlang de soft-erotische film Emmanuelle 4 met Sylvia Kristel. Kortom, een echte filmliefhebber had daar niets te zoeken. Er draaiden inderdaad voornamelijk kneuk-films (term is van Jacobse en Van Es!). Halverwege de jaren ’90 nam Jan Boer de exploitatie van Trianon over van de weduwe van de Joodse eigenaar, die ook de seksbios Rex in de Haarlemmerstraat bezat. De enige film die ik er voor dat moment had gezien was de Stephen King verfilming Misery. Het was toen al een grote bouwval en dat bleef het nog lange tijd. Je moest met zorg een stoel kiezen waar je niet doorheen zakte en ik ben ook een keer onder de insectenbeten thuisgekomen. Maar er werden in ieder geval goede films gedraaid. Ik heb er zowel Shallow Grave als Trainspotting gezien, waar ik een Ewan McGregor en Danny Boyle-tic aan heb overgehouden. Ik was dan ook teleurgesteld dat ik de zoon van Jan Boer niet kon overtuigen de laatste Danny Boyle-film Trance te draaien. Te weinig succes in Engeland en Amerika, luidde zijn verklaring. Tja, qua programmering is er ook veel veranderd voor Leidse cinema-liefhebbers!

Cinema in Leiden (1)

Ondanks plannen voor een disco/megabioscoop naast Leiden Centraal, heeft Leiden als een van de weinige grote steden in ons land geen hypermodern cinemacomplex gekregen. Of dit gemis een zegen is of niet, laat ik graag in het midden. Wel heeft Leiden met Trianon een unieke en authentieke historische bioscoop, waar menig stad trots op zou zijn. Daar ga ik in een volgend blog nader op in.

Camera Bioscoop Hoge Woerd

Afbeeldingen afkomstig uit het Regionaal Archief Leiden.

Toen ik in Leiden kwam wonen in september 1983, was dat op de Hoge Woerd. Op de hoek met de Sint Jorissteeg stond toen de Camera. Deze bioscoop was toen al niet meer in gebruik en is kort daarna gesloopt, zodat er (spuuglelijke) studentenhuisvesting voor in de plaats kwam. Van geboren Leidenaren heb ik later begrepen, dat er vooral westernfilms in deze bioscoop werden vertoond. Of het waar is, weet ik echt niet, maar blijkbaar is het verval van de Camera gelijk opgelopen met de dalende populariteit van de western.

Een beter lot beschoren is de Luxor op de Stationsstraat, waar nu een all-you-can-eat-restaurant in is gevestigd. Het voormalige balkon biedt nu ook zitplaats om te eten, daar waar je vroeger een rijksdaalder meer moest betalen voor een balkonticket! Het Kijkhuis zat vroeger naast het Praathuys, waar nu de expeditie-ingang van de C&A is. Ik ben er maar een paar keer geweest voordat ze verhuisden naar hun huidige locatie aan het Vrouwenkerkplein. Vermaard waren de inleidingen die eigenaar Jan Boer hield om de (vaak wat) experimentele films toe te lichten. De eerste film die ik er zag was de Japanse film L’Empire des Sens met mijn mentorgroepje van de studie geschiedenis. Omdat de filmspoelen twee keer verwisseld moesten worden, besloten we als groep na de tweede spoel weg te gaan, omdat het een soort softporno film was. Later heb ik gehoord hoe pijnlijk het verhaal voor de mannelijke hoofdpersoon en in het bijzonder zijn geslacht afliep. Het is de enige keer in mijn leven dat ik een film in de bioscoop niet heb uitgezeten, maar ik geloof dat ik er niet veel aan gemist heb.
(To be continued…)